Book Review: Mr Stoker And The Vampires Of Lyceum by Mathew Gibson

A woman is attacked at the renowned Lyceum Theatre while legendary actor Henry Irving and his leading lady Ellen Terry rehearse for their masterpiece play. When more suspected vampire activities follow, the theatre's acting manager and upcoming author Bram Stoker have to step in. Stoker strives to connect the dots in a gothic London, while in the background, the Whitechapel murderer preys on unsuspecting women and secret societies thrive by attracting youngsters using dark and disturbing rituals. He senses that Irving, his boss and the owner of Lyceum, is somehow connected to these incidents when an undead Prussian baron makes his entry to exact revenge.

There are many books and movies (factual and fictional) that deal with the subject of how a famous author or an artist created a masterpiece. My own favourite is the movie Final Portrait, directed by Stanley Tucci, about how Alberto Giacometti made the painting The Portrait of James Lord (I have written about it). Mr. Stoker and the Vampires of Lyceum is a fictional account of some incidents in Bram Stoker's life that ended up with him writing his tour de force, Dracula. Matthew Gibson is a scholar of Bram Stoker, Gothic, and vampirism. He has written many books on Dracula, and this is his first work of fiction.

Most of the characters in this book are real and renowned personalities who have excelled in their domains. The author has created a fictional version of them and has tried to compose a chilling gothic horror novel. All those characters are successful in creating an impact on the reader because the author, with his extensive knowledge of the historical personalities and their living situations, portrays deeply nuanced sketches of them in the novel. Unfortunately, the same cannot be said about the characters who are not part of history. The character arcs of such characters made me deeply dissatisfied, all the more because they are the major antagonists, and this deficiency seriously impairs the emotional quotient of the plot.

The best character portrayal in the novel is undoubtedly that of Bram Stoker. The author has poured out all his admiration for Stoker and has produced a very likeable and complex person who is forced to keep up his appearances for the sake of the theatre in spite of his poor economic situation. His wife would like him to ditch theatre and pursue the career of a barrister, causing deep rifts in their relationship. His relationships with his boss, Irving, and his subordinates make the novel more interesting and colourful.

Along with his splendid portrayal of historical personalities, the author sketches great scenes of historic places too. He renders a moody and dark London suffering from political unrest, religious excesses, and scenes of disturbing violence. Also, we can see the detailed illustration of the barren and seemingly evil landscape of Danzig. The atmosphere of constant threats and tension adds to the enjoyment of reading this book.

As these are supposed to be the experiences that inspired Stoker to eventually pen Dracula, it is to be expected that the story mirrors the classic to some extent. There are instances where this association burdens the plot to a small extent. Though some interesting plot twists eventually save the book, sometimes I feel like closing it down and taking up Dracula to read further. But for the most part, Mr. Stoker and the Vampires of Lyceum is an interesting book, thanks to brilliant characterization, great atmosphere building, and some inventive plot twists.

Thanks to Netgalley and the publisher for providing this book in exchange for sincere feedback.

Book Review: Storythinking by Angus Fletcher

The human brain is often equated with a supercomputer. The common understanding is that it is a logical analytical device that interprets data and provides conclusions based on that. But according to Angus Fletcher, our brains are far more than that. In this short volume, he elaborates on the capacity of our brain to storythink—the capacity for narrative building—which is the basis for human innovation and growth.

Angus Fletcher is a professor of story science and an expert in narrative theory. He uses narrative theory and the technologies of neuroscience to probe the human brains of authors and audiences, finding out the effects of stories on their brains. His conclusion is that stories are not just means of communication, as most of us believe. They are powerful tools for creative action, something that logic-based critical thinking is impossible to achieve. Human brains are able to think narratively as well as logically, and each kind of thinking has a different function from the other. While logical thinking was good for answering how, story thinking made it possible to answer why and what if, which resulted in better planning, adaptability, and innovation.

Philosophers, starting with Aristotle, placed logic as the basis of intellect and degraded narratives and stories as lies. Their quest was for eternal truth, so it was natural for them to find narratives, due to their fleeting nature, not worthy of serious consideration. Angus Fletcher wants this book to do what Aristotle did for logical thinking: explain storythinking and devise methods to practise and perfect the habit of using it. He isn't denying the benefits of logical thought and metaphysics, but he advocates incorporating narrative thinking into the process as well. He also convincingly puts forward the argument that AI can never compete with the human brain on radical innovation because AI, however complex the algorithms it may use, still employs the basic logical method developed by Aristotle in its workings.

The book is an easy read where the writer develops his thoughts on storythinking by using narrative theory. He differentiates very clearly between the more prominent logical thought and storythinking and demonstrates why one is never a replacement for the other. He bases his thoughts on history, biology, sociology, philosophy, and science to clearly illustrate the benefits of storythinking and how it can tremendously contribute to personal and societal growth. I would like to read more about the neuro-experiments performed by the author and how the brains of authors and audiences react to narration.

"Storythinking is contemplating why and what if. It’s conjecturing from causes to effects. It’s envisioning the consequences of different rules for action. It’s mentally modelling hypotheticals, possibles, counterfactuals, and other kinds of things that could happen. It’s using our cerebral machinery to stick original characters into never-before-seen story worlds and speculate on what happens next. It’s natural selection, imaginatively accelerated."

This book was provided by Netgalley and the publisher in exchange for an honest review.

ഗുരുസാഗരം: ആധുനികതയ്ക്കൊരു ഒറ്റമൂലി?

വളരെ വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ്, നോബൽ സമ്മാന ജേതാവായ ഒരു വിശ്വ സാഹിത്യകാരന്റെ കൃതി വായിച്ചു കഴിഞ്ഞ ശേഷം, എങ്ങനെയുണ്ട് എന്ന് ചോദിച്ച എൻറെ അമ്മാമനോട് ഞാൻ പറഞ്ഞത്, ഇതുപോലുള്ള പുസ്തകങ്ങൾ എഴുതിയ ആൾക്ക് നോബൽ കൊടുക്കാം എങ്കിൽ നമ്മുടെ ഓ വി വിജയന് ഒക്കെ പണ്ടേ അത് കിട്ടേണ്ടതാണ് എന്നായിരുന്നു. ഒ വി വിജയൻറെ ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസം എന്ന അത്ഭുത സൃഷ്ടി വായിച്ചതിന്റെ സ്വാധീനത്തിലാണ് അന്ന് ഞാൻ അത് പറഞ്ഞത്. അതിനു ശേഷം അദ്ദേഹത്തിൻറെ പല നോവലുകളും കഥാസമാഹാരങ്ങളും ലേഖനങ്ങളും മറ്റും വായിച്ചിരുന്നു. അന്ന് പറഞ്ഞതിന് ഒരു കുറവും പിന്നീട് തോന്നിയിട്ടില്ല. 

എന്നാൽ കഴിഞ്ഞ ദിവസം ആദ്യമായി ഗുരുസാഗരം വായിക്കാൻ എടുത്ത് കുറച്ചു പേജുകൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഞാൻ കരുതിയത് എൻറെ അഭിപ്രായം ഒന്നുകൂടെ വിലയിരുത്തണമെന്നാണ്. കാരണം എനിക്ക് ഗുരുസാഗരം തീരെ പിടി തരുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. നോവലിസ്റ്റ് എന്താണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് എന്ന് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ പൂർണ്ണമായ വായനക്ക് ശേഷമാണ് എന്താണ് ഇതിൽ പറയുന്നതെന്നും, എന്തിനാണ് ഇത് രചിച്ചതെന്നും ബോധ്യപ്പെടുന്നത്. ഖസാക്കിന്റെയോ അദ്ദേഹത്തിൻറെ മറ്റു കൃതികളുടെയോ യാതൊരു പിന്തുടർച്ചയുടെയും പങ്കു പറ്റാതെ തീർത്തും സ്വതന്ത്രമായി രചിക്കപ്പെട്ടതാണെന്ന് ഇതിൻറെ രചനാരീതി പരിശോധിച്ചാൽ മനസ്സിലാക്കാം. 

ഭാരതീയ തത്വശാസ്ത്രപ്രകാരം മനുഷ്യൻ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കുകയും, ഈ കർമ്മങ്ങളാൽ ഉണ്ടാകുന്ന ബന്ധനത്തിൽ മുങ്ങിക്കിടക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ കർമ്മ ബന്ധത്തിൽ നിന്നും പുറത്തു കടക്കുകയും ആത്മജ്ഞാനം നേടുകയും ചെയ്യുന്നതോടെ അവൻ പരമ ലക്ഷ്യമായ മോക്ഷ പ്രാപ്തിക്ക് അർഹനായിത്തീരുന്നു. ഒരു മനുഷ്യജീവന് തനതായി മോക്ഷ പ്രാപ്തി ലഭിക്കുക എന്നത് ദുഷ്കരമായതിനാൽ അവനെ അതിനു പ്രാപ്തനാക്കുവാൻ ഗുരുവിൻറെ സഹായം ആവശ്യമാണ്. തൻറെ ശിഷ്യനെ ധർമ്മ പാതയിലേക്ക് നയിക്കുകയും ആത്മബോധം നൽകുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് ഗുരു ധർമ്മം. മലയാളത്തിൻറെ മഹാസാഹിത്യകാരനായ ഒ വി വിജയൻറെ ഗുരുസാഗരം എന്ന കൃതി വായിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഈയൊരു തത്വചിന്തയുടെ കഥാവിഷ്കാരമാണ് അതിൽ അടങ്ങിയത് എന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്. 

നോവൽ ആരംഭിക്കുന്നത് കുഞ്ഞുണ്ണി തൻറെ ദേശാന്തരവാസം മതിയാക്കി തിരിച്ച് തൂതപ്പുഴയുടെ തീരത്തുള്ള തറവാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോഴാണ്. വർഷങ്ങൾക്ക് മുന്നേ തന്റെ ആദ്യ ഗുരുവായ അച്ഛൻ ചൊല്ലിത്തന്ന പാഠങ്ങൾ കേട്ട് വളർന്ന സ്ഥലം. ദില്ലിയിലെ പത്രപ്രവർത്തന ജോലിയും അവിടെ നിന്ന് , പരിചയപ്പെട്ട പല രീതികളും, സ്വഭാവങ്ങളും ഉള്ള മനുഷ്യരും, കുറച്ചു വർഷങ്ങളായി കൽക്കത്തയിൽ പിരിഞ്ഞു താമസിക്കുന്ന ഭാര്യയും മകളും, ഒരു ആശ്രമം നടത്തുന്ന തൻറെ ബാല്യകാല സുഹൃത്തും, എല്ലാവരെയും ഉപേക്ഷിച്ചുള്ള ഒരു മടങ്ങിവരവ്. ഇങ്ങനെ ഒരു തുടക്കം വായിക്കുമ്പോൾ നാം കരുതുക നിരാശനായുള്ള ഒരു മടക്കയാത്രയാണിത് എന്നാണ്. എന്നാൽ കഥ അവസാനിക്കുമ്പോഴാണ് ഇതൊരു ഹതാശന്റെ തിരിച്ചുവരവല്ല, നേരെമറിച്ച് ആത്മബോധം ശ്രദ്ധിച്ച ഒരു യോഗിയുടെ തിരിച്ചുവരവാണ് എന്ന് നാം മനസ്സിലാക്കുക. 

ആരാണ് കുഞ്ഞുണ്ണിയെ ഇതിന് സഹായിച്ച ഗുരു? നോവലിന്റെ പേര് പറയുന്നതുപോലെ കുഞ്ഞുണ്ണിയെ ആത്മബോധത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നത് ഒരു ഗുരുവല്ല ഗുരുക്കളുടെ സാഗരമാണ്. തൻറെ ജീവിതത്തിൽ നല്ലതായാലും ചീത്തയായാലും, സന്തോഷം ആയാലും ദുഃഖം ആയാലും, ഒരു സ്വാധീനം ഉണ്ടാക്കിയവരെല്ലാം തൻറെ ഗുരുക്കന്മാരാണ്. എന്തിന് കടുത്ത സമ്മർദ്ദത്തിൽ തന്നെക്കൊണ്ട് എത്തിക്കുന്ന സന്ദർഭങ്ങൾ, അത് മാനസികമാകട്ടെ, ശാരീരികമാകട്ടെ, തൻറെ ഗുരു തന്നെയാണ് എന്ന തിരിച്ചറിവാണ് ഗുരുസാഗരം നമ്മിൽ ഉണ്ടാക്കുന്നത്. 

യുദ്ധം നോവലിലെ ഒരു പ്രധാന വിഷയമാണ്. കഥ നടക്കുന്നത് ഈസ്റ്റ് പാക്കിസ്ഥാനിൽ ആഭ്യന്തര കലഹം നടക്കുമ്പോഴാണ്. ഇന്ത്യ അതിൽ ഇടപെടുന്നതോടെ കുഞ്ഞുണ്ണിയുടെ ജീവിതവും ഈ യാഥാർത്ഥ്യത്തോട് ബന്ധിക്കപ്പെടുന്നു. കൽക്കത്തയിലേക്ക് യുദ്ധറിപ്പോർട്ടർ ആയി പോകുന്ന കുഞ്ഞുണ്ണി തൻറെ മകളോടും ഭാര്യയോടും വീണ്ടും ഒത്തുചേരാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എന്നാൽ അത് ഒരിക്കലും സാധ്യമാവില്ല എന്ന തിരിച്ചറിവ് തൻറെ ജീവിതത്തെ മറ്റൊരു കണ്ണിലൂടെ കാണാൻ അയാളെ നിർബന്ധിക്കുന്നു. പ്രാഗിലേക്ക് റഷ്യൻ ടാങ്കുകൾ ഇരച്ചു കയറിയപ്പോൾ അഭയാർത്ഥിയായി മാറിയ ഓൾഗയുടെ അനുഭവം കുഞ്ഞുണ്ണിയുടെ അനുഭവത്തിന്റെ മുന്നോടിയായി വായിക്കാം. 

ഇഹലോക ബന്ധങ്ങളിൽ നിന്നും, ജന്മാന്തരങ്ങളായി സംഭരിച്ചുവെച്ച കർമഫലങ്ങളിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടുക എന്നത് എളുപ്പമല്ല. ചിലതിനെ നമ്മൾ എടുത്തു കളയുമ്പോൾ മറ്റു ചിലത് നമ്മളിൽ നിന്നും പറിഞ്ഞ് പോകുകയാണ്. ഈ പറിഞ്ഞു പോക്ക് ഏതൊരു പരിത്യാഗിയുടെ ശരീരത്തിനെയും മനസ്സിനെയും മുറിപ്പെടുത്തും. എന്നാൽ ഈ മുറിവുകളിൽ നിന്നുള്ള അതിജീവനമാണ് മോക്ഷപ്രാപ്തിയിലേക്ക് കുഞ്ഞുണ്ണിയെ നയിക്കുന്നത്. തൻറെ അച്ഛൻറെ ശിഷ്യത്വം സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട് തുടങ്ങുന്ന കുഞ്ഞുണ്ണിയുടെ ആത്മസാക്ഷാത്കാരത്തിന് ആയുള്ള യാത്ര ഒടുങ്ങുന്നത് തൻറെ മകളെ ഗുരുവായി സ്വീകരിക്കുന്നതിലൂടെയാണ്. തൂതപ്പുഴയുടെ തീരത്ത് നിന്ന് തുടങ്ങുന്ന യാത്ര സമാപിക്കുന്നത് തൂതപ്പുഴയുടെ തീരത്ത് തന്നെ. 

പാശ്ചാത്യ സാഹിത്യത്തിൽ നിന്ന് ഇറക്കുമതി ചെയ്ത അന്യതാ ബോധവും (alienation) അസ്ഥിത്വ ദുഃഖവും (existential crisis) നമ്മുടെ ആധുനിക സാഹിത്യത്തെയും ബോധ്യങ്ങളെയും ആവരണം ചെയ്തിരുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തിൽ ഈ പ്രതിസന്ധികളെ തരണം ചെയ്യാൻ ആശ്രയിക്കേണ്ടത് ഭാരതീയ പാരമ്പര്യത്തെ തന്നെയാണ് എന്നതാണോ ഗുരുസാഗരം പറഞ്ഞു വയ്ക്കുന്നത്? ചോദ്യങ്ങളും പ്രശ്നങ്ങളും മാത്രം ഉന്നയിക്കാൻ പഠിച്ച ആധുനികതയ്ക്ക് ഒരു ഒറ്റമൂലി ഇതാണ് എന്നാണ് കഥാകാരൻ പറയുന്നത് എന്നാണ് എൻറെ നിഗമനം. എന്തായാലും ഇനിയും പല എഴുത്തുകാരുടെ പുസ്തകങ്ങൾ വായിച്ചതിനുശേഷവും ഇവരൊന്നും ഒ വി വിജയന് അപ്പുറമല്ല എന്ന് ധൈര്യപൂർവ്വം എനിക്ക് ഉറപ്പായും പറയാം.  

Mani's Own Selvan

I watched PS2 in theatres. It convincingly ties up the story that began in PS1, though differently from the plot of the novel. A good artist also knows the deficiencies of his medium. So Mani Rathnam, who is aware of the mammoth that he has decided to adapt on screen, chose to trim the complex novel and make a straightforward movie. Under the time and budgetary restrictions, this seems to be the best version that could be made. He also chose to add some action and war scenes to appeal to the viewers' appetite for spectacles, all the while respecting logic and gravity. He has also cut short the importance of several characters who are shown in the first part. The movie is very quick in its pacing, though it takes time to breathe during some dramatic scenes.

Aishwarya Rai and Vikram steal the show with some great emotional scenes. All other characters, including Ponniyin Selvan, get one or two scenes to shine, except those few whose roles were totally butchered. But my only sympathy is with Sarath Kumar's character, who has a great arc in the novel that unfortunately wasn't realised in the movie. Each actor, irrespective of screen time, has done a good job, even if it is just showing up and looking good.

The songs in PS2 are not that catchy. After watching PS1, the tunes of Ponni Nadi and Devaralan Attam refused to get out of my head for days. But PS2 lacked in that department. All the songs complement the scenes but don't stand out. Background music heavily uses operatic sounds along with traditional Indian classical and folk tunes. The use of opera imparts a grandiose effect to the high-voltage confrontation scenes.

If you want a good entertainer that is aesthetically pleasing and not over the top, PS2 is satisfactory. If you have an obsession with the book adaptation being done line by line for the movie, it's better to skip it. If made into a series, this could give GOT serious competition with all the intricacies, subplots, and conspiracies, though that is not to be. Mani Rathnam, to his credit, manages not to spoil the legacy of the Cholas, Kalki, and the epic novel Ponniyin Selvan.

Book Review: My Journeys In Economic Theory by Edmund Phelps

I am never that keen to read about economics. I've read certain popular books on the subject, succumbing to their popularity and my FOMO, but generally, when I pick a book, it will never be about economics. I have read a book written by Nobel-winning economist Amartya Sen, but that wasn't on economics. So, when I received the book My Journeys in Economic Theory by Edmund Phelps, who received the Nobel Prize for Economics in 2006, from Netgalley and the publisher in exchange for an honest review, I was travelling into uncharted seas. 

My Journeys In Economic theory, as the name indicates, is an account by the renowned economist Edmund Phelps that focus on the highpoints (and a few low ones too) of his illustrious career. Though the book starts with the chronicling of his childhood experiences and schooling in Illinois and New York, it is majorly about his contributions to economic theory. The author also recounts his interactions with other fellow economists who have associated with him at various times. There are also many mentions about his love towards music and art, which I believe, became crucial in his reshaping of economic theory by introducing aspects like innovation and dynamism. 

Though he was interested in philosophy, his father suggested him to pursue economics, which he did and found that he really loved the subject. He perceived a gap between macro and micro streams of economics which seemed disconnected at the time. One of his initial interest was to bridge this gap. With this in mind he pursued a rigorous and deep study in economic theory. His paper on the Golden Rule of accumulation suggests an optimum level of national saving that can sustain its steady growth of consumption. He wrote a book at the same period that dealt with public debt and how an excess of it would drive a wedge between wealth and capital. It says that public debt, though it increases the wealth of a nation and increases consumption, contracts capital investment. 

Phelps then worked on the relationship between employment, wage setting and inflation, and introduced several important concepts like the role of expectations and imperfect information in wage setting. He was merging the macroeconomics of inflation and employment to the microeconomic decisions of wage setting and hiring. He also wrote a textbook called Political Economy. Phelps went on to work on how altruism, welfare systems and social justice effects economic performance. He argued that this factor also benefits an economy by making it more efficient. His studies on structural slumps was important in understanding why an economy fails to generate investment and employment due to structural issues like ineffective bureaucracy or lack of research and development which cannot be tackled by introducing fiscal stimulus or by monetary easing. He was awarded Nobel in 2006 for his innovative contributions to the analysis of intertemporal tradeoffs in macroeconomic policy, and for his research on the relationship between employment, inflation, and economic growth.

Till then, Phelps felt that all his work was constructed on foundations built by other economists. His desire to work on an economic theory that may open a new frontier resulted in his research on the effects of innovation on economy. He suggested that structural dynamism of a country triggers innovation and thereby benefitting its economic growth tremendously. Phelps has also studied the factors that influence the level of innovation and entrepreneurship in an economy.

My Journeys In Economic Theory is a very interesting book that is short but packed with information. It offers a very concise view into an illustrious career that offered paradigm shifting observations on every area it dealt on. I feel that someone who has a working knowledge on economy will be benefitted hugely by reading this book. For me, who is just a layman as far as economic theories are concerned, it was a bit tough even though rewarding book. I had to refer many other sources to make many points palatable for me and still I will accept that I haven't comprehended it fully. But I am definitely more wiser on economic theories and more inspired after reading about the life of Edmund Phelps.