Bethlehem Kudumba Unit: ജസ്റ്റിൻ പോകുമ്പോൾ ബൈജു അവിടെത്തന്നെ നിൽക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്?

ലളിതമായി പറഞ്ഞുപോകുന്ന, പ്രേക്ഷകർക്ക് എളുപ്പത്തിൽ ബന്ധപ്പെടാനാകുന്ന കഥയാണ് Bethlehem Kudumba Unit എന്ന സിനിമയെ അടുത്തകാലത്തെ ഏറ്റവും വലിയ മലയാളം ഹിറ്റുകളിലൊന്നാക്കി മാറ്റിയത്. സിനിമയെക്കുറിച്ച് സോഷ്യൽ മീഡിയയിലും ഏറെ ചർച്ചകൾ നടന്നിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ, സിനിമയിലെ ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട വശം വേണ്ടത്ര ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലെന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. അതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ച ചില സോഷ്യൽ മീഡിയ പോസ്റ്റുകളാകട്ടെ, സിനിമയിലെ വിശ്വസനീയമല്ലാത്ത ഘടകങ്ങളിലൊന്നായാണ് അതിനെ വിലയിരുത്തിയത്.

സിനിമയുടെ ക്ലൈമാക്സിൽ ജസ്റ്റിൻ (നിവിൻ പോളി) ആഷ്‌ലിയോട് (മമിത ബൈജു) അവളോടൊപ്പം അയർലൻഡിലേക്ക് പോകുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ചോദിക്കുന്നുണ്ട്. അതുവരെ നമ്മൾ കണ്ട ജസ്റ്റിനെ വച്ചുനോക്കുമ്പോൾ ഈ ചോദ്യം അൽപ്പം അപ്രതീക്ഷിതമായി തോന്നാം. സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ തൃപ്തനായ ഒരാളായാണ് അതുവരെ അയാൾ നമുക്ക് മുന്നിൽ വരുന്നത്. ഫലത്തിൽ ബെത്‌ലഹേം കുടുംബത്തിന്റെ താങ്ങായി അയാൾ മാറിയിരുന്നു. ചുറ്റുമുള്ളവരെല്ലാം ആ സ്ഥാനം അംഗീകരിക്കുകയും അയാളെ സ്നേഹിക്കുകയും ബഹുമാനിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. അങ്ങനെയിരിക്കെ, എന്തിനാണ് അയാൾ ഇതെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് അപരിചിതമായൊരു രാജ്യത്തേക്ക് പോകാൻ തീരുമാനിക്കുന്നത്? അയാൾ എന്തുകൊണ്ടാണ് അങ്ങനെയൊരു ജീവിതം തെരഞ്ഞെടുത്തതെന്ന് മനസ്സിലാക്കുമ്പോഴാണ് ഈ തീരുമാനവും കുറച്ചുകൂടി വ്യക്തമാകുന്നത്.

ജസ്റ്റിന്റെ ഈ ജീവിതരീതി മറ്റൊരു മലയാള സിനിമയിലെ കഥാപാത്രത്തെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു—Rakshadhikari Baiju Oppuവിലെ ബിജു മേനോൻ അവതരിപ്പിച്ച ബൈജുവിനെ. ചെറിയൊരു സർക്കാർ ഉദ്യോഗസ്ഥനായും നാട്ടിലെ കലാ-കായിക ക്ലബ്ബിന്റെ സജീവ സാന്നിധ്യമായും സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ തൃപ്തനായാണ് മധ്യവയസ്കനായ ബൈജുവിനെ സിനിമ അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. സുഹൃത്തുക്കളെല്ലാം മെച്ചപ്പെട്ട അവസരങ്ങൾ തേടി നാടുവിടുമ്പോഴും ബൈജു അവിടെത്തന്നെ തുടരുന്നു. ചെറുപ്പക്കാരോടൊപ്പം ക്രിക്കറ്റ് കളിച്ചും നാട്ടിലെ കാര്യങ്ങളിൽ ഇടപെട്ടും അയാൾ ജീവിതം മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകുന്നു. സുഹൃത്തുക്കൾ നാട്ടിലെത്തുമ്പോൾ, ചുറ്റുമുള്ള പ്രശ്നങ്ങളൊന്നും ബാധിക്കാത്ത ബൈജുവിന്റെ ശാന്തമായ ജീവിതത്തോട് അവർക്ക് ഒരുതരം അസൂയ തോന്നുന്നതായും കാണാം.

Bethlehem Kudumba Unitലെ ജസ്റ്റിനിലും ഇതുപോലൊരു ഭാവം കാണാം. പക്ഷേ, പിന്നീട് അയാൾ ആഷ്‌ലിയോടൊപ്പം അയർലൻഡിലേക്ക് പോകാൻ തീരുമാനിക്കുന്നു. സിനിമയിൽ അതുവരെ കണ്ട കാര്യങ്ങളുമായി വലിയ ബന്ധമില്ലാത്ത, പെട്ടെന്ന് എടുത്ത ഒരു തീരുമാനമായി ഇത് തോന്നാം. എന്നാൽ കുറച്ചുകൂടി ശ്രദ്ധിച്ചുനോക്കുമ്പോൾ ജസ്റ്റിൻ ബൈജുവിൽ നിന്ന് തികച്ചും വ്യത്യസ്തനാണെന്ന് മനസ്സിലാകും. ബൈജു സ്വാഭാവികമായി അങ്ങനെയുള്ള ഒരാളാണ്. ജസ്റ്റിനാകട്ടെ, തന്റെ ദുരന്തപൂർണമായ ഭൂതകാലമാണ് അയാളെ ഇന്നത്തെ മനുഷ്യനാക്കി മാറ്റിയത്.

ജീന മരിച്ചിരുന്നില്ലെങ്കിൽ, അവളോടൊപ്പമുള്ള ജസ്റ്റിന്റെ ജീവിതം മറ്റൊന്നാകുമായിരുന്നു. ഒരുപക്ഷേ, ഇപ്പോൾ ആഷ്‌ലിയോടൊപ്പം അയാൾ സ്വപ്നം കാണുന്ന ജീവിതത്തിന് സമാനമായ ഒന്നായിരിക്കാം അത്. ജസ്റ്റിൻ ഇപ്പോഴുള്ള ജീവിതത്തിൽ തൃപ്തനായിരുന്നു. എന്നാൽ, ആ ജീവിതം ജീനയുടെ നഷ്ടത്തെ അതിജീവിക്കാനുള്ള അയാളുടെ ഒരു വഴിയുമായിരുന്നു. അവളുടെ കുഴിമാടത്തിൽ അയാൾ പതിവായി പോകുന്നതും ഇതിന്റെ സൂചനയാണ്. ആഷ്‌ലിയുടെ വരവാണ് ആ ജീവിതത്തിൽ ഒരു വിള്ളൽ വീഴ്ത്തുന്നത്. ഇതുവരെ അടച്ചുവെച്ചിരുന്ന ഒരു വാതിൽ തുറന്ന്, ആ നഷ്ടത്തിനപ്പുറത്തേക്കും ഒരു ജീവിതം സാധ്യമാണെന്ന് അവൾ അയാൾക്ക് മുന്നിൽ കൊണ്ടുവരുന്നു. എന്നിട്ടും ജസ്റ്റിന് മടിയുണ്ട്. ആഷ്‌ലിക്ക് അയാളെ ആവശ്യമുള്ള പല സന്ദർഭങ്ങളിലും, സാമ്പത്തികമായി താൻ സഹായിച്ചുപോരുന്ന സഹോദരന്റെ കാര്യങ്ങളിലാണ് അയാൾ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്നത്.

ഒടുവിൽ, ആഷ്‌ലിയെ അവളുടെ കുടുംബത്തിന്റെ പിടിയിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കാനുള്ള അവസരം ലഭിച്ചപ്പോഴും, ജസ്റ്റിൻ ബന്ധം അവസാനിപ്പിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. തന്റെ ജീവിതവുമായി മുന്നോട്ടുപോകാൻ അയാൾ അവളോട് പറയുന്നു. എന്നാൽ ജസ്റ്റിൻ സ്വയം മുന്നോട്ടുപോകുന്നില്ല. സഹോദരന്റെ വിവാഹച്ചടങ്ങിനിടയിൽ അവർ വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടുമ്പോൾ, അവളുടെ ആശയക്കുഴപ്പങ്ങൾ മാറി അവൾ തിരിച്ചുവരാനുള്ള സമയം നൽകുകയായിരുന്നു താനെന്ന് ജസ്റ്റിൻ പറയുന്നു. അവളെ കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ ആ വേദന ഒരിക്കൽക്കൂടി അനുഭവിക്കേണ്ടിവരില്ലെന്ന പ്രതീക്ഷയും അയാൾക്കുണ്ടായിരുന്നിരിക്കാം. ഒടുവിൽ കുടുംബത്തിന്റെ പിടിയിൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രയാകാൻ ആഷ്‌ലിക്ക് കഴിയുകയും അവൾ അയാളുടെ അടുത്തേക്ക് മടങ്ങിയെത്തുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, പഴയ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുകടന്ന് പുതിയൊരു ജീവിതത്തിലേക്ക് നീങ്ങാൻ ജസ്റ്റിനും തയ്യാറാകുന്നു.

ഇതാണ് മനഃശാസ്ത്രപരമായി ജസ്റ്റിനെ ബൈജുവിൽ നിന്ന് വേറിട്ടുനിർത്തുന്നത്. മറ്റുള്ളവർക്ക് ഉപകാരപ്പെടുകയും തനിക്ക് അർത്ഥവത്തായി തോന്നുകയും ചെയ്യുന്ന, അധികം അസ്വസ്ഥതകളില്ലാത്ത ഒരു ജീവിതത്തിൽ സ്വാഭാവികമായി സന്തുഷ്ടനാണ് ബൈജു. ജസ്റ്റിനാകട്ടെ, തന്റെ വേദനയെ നേരിടാൻ കണ്ടെത്തിയ വഴിയായിരുന്നു കുടുംബത്തിനുള്ളിലെ ആ സ്ഥാനം. അയാൾക്കുപോലും അതിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ആഷ്‌ലി വരുന്നതുവരെ. താൻ ദുഃഖത്തിൽ നിന്ന് സ്വയം കെട്ടിപ്പടുത്ത ആ ജീവിതത്തിനപ്പുറത്തേക്കും മറ്റൊരു ജീവിതം സാധ്യമാണെന്ന് സങ്കൽപ്പിക്കാൻ അവളുടെ വരവ് ജസ്റ്റിനെ പ്രേരിപ്പിച്ചു.

ഇതിൻ്റെ ഇംഗ്ലീഷ് ഒറിജിനൽ ഇവിടെ വായിക്കാം:

https://harishpi.substack.com/p/bethlehem-kudumba-unit-why-justin?r=2kvk7y

Satantango: കുതിരയീച്ചകളുടെ അവസാനമില്ലാത്ത നൃത്തം

ലാസ്ലോ ക്രാസ്നഹോർകായിക്ക് 2025-ലെ നോബൽ സമ്മാനം ലഭിച്ചപ്പോഴാണ് ഞാൻ ആദ്യമായി Satantango വായിക്കുന്നത്. അന്ന് അതിനെക്കുറിച്ച് എഴുതാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. ഒരു ചെറിയ ലേഖനത്തിന്റെ പരിധിയിൽ ഒതുക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര സാന്ദ്രവും അതേസമയം അത്രയേറെ മികവുറ്റതുമായ ഒരു നോവലായി അത് എനിക്ക് തോന്നി. എന്നാൽ അടുത്തിടെ വീണ്ടും വായിച്ചപ്പോൾ, ഈ നോവലിൽ എന്നെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആകർഷിക്കുന്ന ഒരു കാര്യം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി—മനുഷ്യരുടെ പെരുമാറ്റത്തെ യാതൊരു ദാക്ഷിണ്യവുമില്ലാതെ നോക്കിക്കാണുന്ന അതിന്റെ രീതി.

Satantango എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥം ‘പിശാചിന്റെ നൃത്തം’ എന്നാണ്. ടാംഗോയുടെ ചുവടുകളെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നതാണ് നോവലിന്റെ ഘടന. രണ്ട് ഭാഗങ്ങളായാണ് നോവൽ വിഭജിച്ചിരിക്കുന്നത്. ആദ്യഭാഗത്ത് അധ്യായങ്ങൾ ഒന്ന് മുതൽ ആറ് വരെ മുന്നേറുന്നു. ഓരോ അധ്യായവും ദീർഘവും വളഞ്ഞുപുളഞ്ഞതുമായ വാക്യങ്ങളാൽ തീർന്ന ഒരൊറ്റ ഖണ്ഡികയാണ്. രണ്ടാം ഭാഗത്ത് ഇതേ ക്രമം തിരിച്ചുവരുന്നു—ആറിൽ തുടങ്ങി ഒന്നിൽ അവസാനിക്കുന്നു. നോവൽ അവസാനിപ്പിക്കുമ്പോഴാണ് ഈ ഘടന വെറുമൊരു ശൈലീപരമായ കൗതുകമല്ലെന്ന് മനസ്സിലാകുന്നത്. കഥയിലും അതിന്റെ പ്രമേയത്തിലും ഉള്ള ആവർത്തനവും ചാക്രികതയും തന്നെയാണ് ഈ ഘടനയിലും പ്രതിഫലിക്കുന്നത്.

സമയത്തെയും കഥ പറയുന്ന രീതിയെയും കൊണ്ടും ക്രാസ്നഹോർകായ് നമ്മെ വഴിതെറ്റിക്കുന്നുണ്ട്. തുടർച്ചയായ അധ്യായങ്ങളിൽ കഥ ചിലപ്പോൾ അല്പം പിന്നിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കും. എന്നാൽ അത് എപ്പോഴാണെന്ന് എഴുത്തുകാരൻ കൃത്യമായി പറഞ്ഞുതരില്ല. അതുകൊണ്ട് സംഭവങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള തുടർച്ചയെക്കുറിച്ച് നമുക്ക് ചെറിയൊരു ആശയക്കുഴപ്പം ഉണ്ടാകും. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞാണ് കാര്യങ്ങൾ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞുവരുന്നത്.

കഥ പറയുന്ന ശബ്ദം ഒരിക്കലും കഥാപാത്രങ്ങളിൽനിന്ന് അകന്നുനിൽക്കുന്നില്ല. ഒരു കഥാപാത്രത്തിന്റെ മനസ്സിലൂടെയാണ് നമ്മൾ കടന്നുപോകുന്നതെങ്കിൽ, അയാളുടെ ചിന്തകളോടും വികാരങ്ങളോടും വളരെ അടുത്താണ് ആഖ്യാനം. അടുത്ത നിമിഷം ശ്രദ്ധ മറ്റൊരു കഥാപാത്രത്തിലേക്ക് മാറുമ്പോഴും ആ അടുപ്പം നഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, കഥാപാത്രങ്ങളുടെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന കാര്യങ്ങൾ നേരിട്ട് നമ്മുടെ മുന്നിൽ സംഭവിക്കുന്നതുപോലെ അനുഭവപ്പെടുന്നു. നോവലിന്റെ ഭാഷയ്ക്ക് ഇത്രയേറെ സാന്ദ്രത വരാനുള്ള പ്രധാന കാരണങ്ങളിൽ ഒന്നാണിത്.

മറ്റൊരു കാരണം എഴുത്തുകാരൻ നൽകുന്ന വിശദാംശങ്ങളുടെ സൂക്ഷ്മതയാണ്. തീക്ഷ്ണവും ദൃശ്യസമ്പന്നവുമായ ഭാഷയുടെ സഹായത്തോടെ, കഥാപാത്രങ്ങളുടെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന ഏറ്റവും ചെറിയ ചിന്തകൾ പോലും അദ്ദേഹം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. അവയിൽ ഒന്നുപോലും അനാവശ്യമാണെന്ന് തോന്നില്ല. ഓരോ ചിന്തയും ആ കഥാപാത്രത്തെക്കുറിച്ചും അയാൾ നിൽക്കുന്ന സാഹചര്യത്തെക്കുറിച്ചും കുറച്ചുകൂടി നമ്മെ മനസ്സിലാക്കിക്കുന്നു. ബെല താറിന്റെ ചലച്ചിത്രാവിഷ്കാരം ഏകദേശം ഏഴ് മണിക്കൂർ നീണ്ടുനിൽക്കുന്നതിൽ അതിശയിക്കാനില്ല.

ഉദാഹരണത്തിന്, ദൂരെനിന്ന് കേൾക്കുന്ന മണിയൊച്ചയെക്കുറിച്ച് ഒരു കഥാപാത്രത്തിന് തോന്നുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്:

«“തന്റെ ജീവിതം മുഴുവൻ അനുഭവിച്ച ദുരിതങ്ങൾക്കും വിധി തനിക്കുമേൽ ചുമത്തിയ കഷ്ടപ്പാടുകൾക്കുമുള്ള ഒരു പ്രതിഫലമായിരുന്നു ആ മണിയൊച്ചയെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി. ഇത്രയും കാലം പിടിച്ചുനിന്നതിനുള്ള അർഹമായ പ്രതിഫലവും അതുതന്നെയായിരുന്നു.”»

മറ്റൊരിടത്ത് കുതിരയീച്ചകളുടെ പെരുമാറ്റത്തെ എഴുത്തുകാരൻ ഇങ്ങനെ വിവരിക്കുന്നു:

«“ശരത്കാലത്തെ കുതിരയീച്ചകൾ പൊട്ടിപ്പോയ വിളക്കുകുടിനു ചുറ്റും മൂളിപ്പറന്നു. അതിന്റെ ദുർബലമായ വെളിച്ചത്തിൽ അവ മന്ദമായി എട്ടിന്റെ ആകൃതികൾ വരച്ചു. ഇടയ്ക്കിടെ വൃത്തികെട്ട പോർസലീനിൽ ചെന്നിടിച്ച് താഴേക്ക് തെറിച്ചുവീണെങ്കിലും, ഓരോ തവണയും വീണ്ടും തങ്ങൾ തന്നെ തീർത്ത ആ ആകർഷണവലയത്തിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തി. വിളക്ക് അണയുന്നതുവരെ, ഇടുങ്ങിയ ഒരു വട്ടത്തിനുള്ളിൽ, ആ അവസാനമില്ലാത്ത ചുറ്റിപ്പറക്കൽ തുടർന്നു.”»

നോവലിലെ ഓരോ കഥാപാത്രത്തിന്റെയും ജീവിതത്തെ കൃത്യമായി അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു രൂപകമായി ഈ കുതിരയീച്ചകളുടെ ചുറ്റിപ്പറക്കൽ മാറുന്നു. അവർ ഒരേ തെറ്റുകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ആവർത്തിക്കുന്നു. യാഥാർഥ്യവുമായി കൂട്ടിയിടിച്ചാലും അവരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ദിശ മാറുന്നില്ല. സ്വന്തം തെറ്റിദ്ധാരണകളിലും പ്രതീക്ഷകളിലും വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ട് അവർ അതേ വഴിയിലൂടെ വീണ്ടും നടക്കുന്നു. വ്യക്തമായ സത്യങ്ങളെപ്പോലും കാണാതെ പോകാൻ മനുഷ്യരെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ആത്മവഞ്ചനയും വിഡ്ഢിത്തവുമാണ് നോവൽ ഇതിലൂടെ പരിശോധിക്കുന്നത്.

തകർന്നുപോയ ഒരു എസ്റ്റേറ്റാണ് നോവലിന്റെ പശ്ചാത്തലം. അവിടെ ഒരു ഡസനോളം ആളുകൾ മാത്രമാണ് അവശേഷിക്കുന്നത്. കടുത്ത ദാരിദ്ര്യത്തിൽ കഴിയുമ്പോഴും അവിടെനിന്ന് പുറത്തേക്ക് പോകാൻ അവർ ഭയപ്പെടുന്നു. മരിച്ചുപോയെന്ന് അവർ കരുതിയിരുന്ന Irimias തിരിച്ചെത്തുന്നുവെന്ന വാർത്ത അവർക്കിടയിൽ വലിയ പ്രതീക്ഷ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. തങ്ങളെ രക്ഷിക്കാനെത്തുന്ന ഒരാളായാണ് അവർ അയാളെ കാണുന്നത്. എന്നാൽ Irimias-ന് മറ്റൊരു ഉദ്ദേശ്യമുണ്ട്—വ്യാജ വാഗ്ദാനങ്ങളിലൂടെ അവരെ വിശ്വസിപ്പിച്ച് സ്വന്തം ആവശ്യങ്ങൾക്കായി അവരെ ഉപയോഗിക്കുക.

Satantango കഥാപാത്രങ്ങളോട് യാതൊരു ദയയും കാണിക്കാത്ത ഒരു ക്രൂരമായ നോവലാണ്. അവരുടെ സാഹചര്യങ്ങൾ മാത്രം നോക്കിയാൽ ഓരോരുത്തരോടും നമുക്ക് സഹതാപം തോന്നാം. എന്നാൽ അവരുടെ അശ്രദ്ധയും എടുത്തുചാട്ടങ്ങളും ആത്മവഞ്ചനയും മറ്റുള്ളവരോടുള്ള കടുത്ത അവഗണനയും കാണുമ്പോൾ, അത്തരമൊരു സഹതാപം തോന്നാനുള്ള അവസരം പോലും എഴുത്തുകാരൻ നമ്മിൽനിന്ന് എടുത്തുകളയുന്നു.

ഇതിന് ഏറ്റവും ശക്തമായ ഉദാഹരണമാണ് Esti. അച്ഛനില്ലാത്ത, രോഗിയായ ഒരു ചെറിയ പെൺകുട്ടിയാണ് അവൾ. വീട്ടിലുള്ളവർ അവളെ അവഗണിക്കുന്നു; സഹോദരൻ അവളെ ഉപദ്രവിക്കുന്നു. അവളുടെ കൈവശമുള്ള തുച്ഛമായ സമ്പാദ്യം പോലും അയാൾ തട്ടിയെടുക്കുന്നു. അവളോട് സഹതാപം തോന്നുക സ്വാഭാവികമാണ്.

എന്നാൽ തന്നിൽ വിശ്വാസമർപ്പിച്ച് കഴിയുന്ന, തീർത്തും നിസ്സഹായമായ ഒരു പൂച്ചക്കുഞ്ഞിനെ ക്രൂരമായി പീഡിപ്പിച്ച് കൊല്ലുന്നത് അവളാണ്. നോവലിലെ ഏറ്റവും ഭയാനകമായ പ്രവൃത്തിയാണത്. പിന്നീട് അവളുടെ ദാരുണമായ മരണത്തിലേക്ക് എത്തുന്ന ഈ സംഭവം കഥയുടെ വൈകാരിക കേന്ദ്രമായി മാറുന്നു. അതേസമയം, എസ്റ്റേറ്റിലെ മറ്റുള്ളവർ ജീർണിച്ചുപോയ ഒരു ബാറിൽ മദ്യപിച്ചും നൃത്തം ചെയ്തും കഴിയുകയാണ്. തങ്ങൾ ജീവിക്കുന്ന ലോകം തകർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന യാഥാർഥ്യം അവർക്കൊട്ടും ബാധിക്കുന്നില്ല. അങ്ങനെ, നോവലിന്റെ കേന്ദ്രരൂപകമായ നൃത്തം അവിടെ ഒരു പരിഹാസ്യമായ കാഴ്ചയായി മാറുന്നു.

Irimias-നായി ഗ്രാമവാസികൾ ബാറിൽ കാത്തിരിക്കുന്ന രംഗം Samuel Beckett-ന്റെ Waiting for Godot എന്ന നാടകത്തെ ഓർമിപ്പിക്കും. അവിടെയും കഥാപാത്രങ്ങൾ തങ്ങളെ രക്ഷിക്കാനെത്തുമെന്ന് കരുതുന്ന Godot-നായി കാത്തിരിക്കുകയാണ്. എന്നാൽ രണ്ട് കൃതികളിലെയും ഈ കാത്തിരിപ്പിന്റെ സ്വഭാവം ഒന്നല്ല. Beckett-ന്റെ നാടകത്തിൽ അതിന് ദാർശനികവും ആത്മീയവുമായ പല തലങ്ങളുണ്ട്. Satantangoയിൽ, മറിച്ച്, കാത്തിരിപ്പ് മനുഷ്യരുടെ പരുക്കൻ സ്വഭാവത്തിന്റെയും നിസ്സംഗതയുടെയും പ്രകടനമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ആ രംഗത്തിന് ഒരുതരം പരിഹാസത്തിന്റെ ഭാവമുണ്ട്.

നോവലിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലും ഒരു ആക്ഷേപഹാസ്യത്തിന്റെ സ്വരം കാണാം. എന്നാൽ Esti-യുടെ കഥ അതിനെ വെറുമൊരു ആക്ഷേപഹാസ്യമായി ചുരുക്കാൻ അനുവദിക്കുന്നില്ല. അതേസമയം, അധികാരികളുമായി Irimias നടത്തുന്ന ഇടപെടലുകൾ Kafka-യുടെ The Castle ഓർമിപ്പിക്കുന്നു—അതിലും കൂടുതൽ ഹാസ്യം കലർന്ന ഒരു രൂപത്തിൽ.

നോവലിൽ ഒരു ഡോക്ടറുമുണ്ട്. തന്റെ തൊഴിൽ ഉപേക്ഷിച്ച് ആ സമൂഹത്തെ നിരീക്ഷിക്കുകയും അതിനെക്കുറിച്ച് രേഖപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരാൾ. എന്നാൽ അയാൾ ഒരിക്കലും ആ മനുഷ്യരുടെ ഇടയിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുന്നില്ല. ജനലിനരികിലിരുന്ന് ചുറ്റുപാടുകളിൽ സംഭവിക്കുന്ന ചെറിയ മാറ്റങ്ങൾ നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് അയാളുടെ പതിവ്.

എന്നാൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം അയാൾക്ക് കാണാതെ പോകുന്നു—ഗ്രാമവാസികൾ അവിടെനിന്ന് കൂട്ടത്തോടെ ഒഴിഞ്ഞുപോകുന്നത്. ഗ്രാമം ഇപ്പോഴും പഴയപടി പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്നാണ് അയാൾ കരുതുന്നത്.

സമൂഹത്തിൽനിന്ന് അകന്നുനിന്നുകൊണ്ട് അതിനെ നിരീക്ഷിക്കുന്ന ബുദ്ധിജീവികളുടെ പരാജയത്തിന്റെ ഒരു പ്രതീകമായി ഈ കഥാപാത്രത്തെ കാണാം. വളരെ സൂക്ഷ്മമായ കാര്യങ്ങൾ അവർ ശ്രദ്ധിച്ചേക്കാം; പക്ഷേ മുന്നിൽ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന വലിയ മാറ്റം കാണാതെ പോകുന്നു. വിശദാംശങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ, വലിയ ചിത്രം അവർക്ക് നഷ്ടമാകുന്നു.

നോവലിന്റെ അവസാനത്തോടെ ക്രാസ്നഹോർകായ് മറ്റൊരു കൗതുകകരമായ സാധ്യത കൂടി മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നു. നാം ഇതുവരെ വായിച്ചതെല്ലാം ഒരുപക്ഷേ ആ ഡോക്ടറുടെ ഭാവനയിൽനിന്ന് രൂപപ്പെട്ടതായിരിക്കാം. അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ, അതുവരെ നാം വായിച്ച കാര്യങ്ങളുടെയെല്ലാം വിശ്വാസ്യതയെ ചോദ്യംചെയ്യുന്ന ഒരു മെറ്റാഫിക്ഷണൽ മാനം നോവലിന് ലഭിക്കുന്നു.

ഹംഗറിയിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ഭരണത്തിന്റെ അവസാനഘട്ടത്തിലാണ് ഈ നോവൽ എഴുതപ്പെട്ടത്. ആ കാലഘട്ടത്തിലെ സ്വാർത്ഥതയും അത്യാഗ്രഹവും നിസ്സംഗതയും അതിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ ചരിത്രത്തിന്റെ ആ പ്രത്യേക പശ്ചാത്തലത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്ന കൃതിയല്ല ഇത്. അധികാരത്തിന്റെ ദുരുപയോഗം, മനുഷ്യന്റെ സ്വാർത്ഥത, മുന്നിലുള്ള യാഥാർഥ്യത്തെ നിരന്തരം തെറ്റായി വായിക്കുന്ന നമ്മുടെ പ്രവണത—ഇവയെല്ലാം ചേർന്ന മനുഷ്യസ്വഭാവത്തിന്റെ ഒരു സാർവലൗകികമായ ആക്ഷേപഹാസ്യമായും Satantangoയെ വായിക്കാം.

വിളക്കുകുടിനു ചുറ്റും അർത്ഥമില്ലാത്തതുപോലെ വട്ടമിട്ട് പറക്കുന്ന കുതിരയീച്ചകളെപ്പോലെ, ക്രാസ്നഹോർകായിയുടെ കഥാപാത്രങ്ങളും അവർ സ്വയം തീർത്ത വഴികളിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. യാഥാർഥ്യവുമായി ഇടയ്ക്കിടെ കൂട്ടിയിടിച്ചിട്ടും അവർ ദിശ മാറ്റുന്നില്ല.

Satantango മനുഷ്യസ്വഭാവത്തിന്റെ ഇരുണ്ടൊരു ചിത്രമാണ്—പ്രത്യേകിച്ച്, സ്വന്തം ആത്മവഞ്ചനയിൽ വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കാൻ മനുഷ്യനുള്ള അസാധാരണമായ കഴിവിന്റെ.

Driving Short Distances by Joff Winterhart: ഏകാകികളുടെ ദിനചര്യകൾ

ഇരുപത്തിയേഴുകാരനായ സാം അമ്മയുടെ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തിയപ്പോഴാണ് കീത്ത് നട്ട് അയാൾക്ക് ഒരു ജോലി വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നത്. പട്ടണത്തിലെ തന്റെ പതിവ് ബിസിനസ് സന്ദർശനങ്ങളിൽ കീത്തിനൊപ്പം സാം പോകാൻ തുടങ്ങുന്നു. അങ്ങനെ ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോകുന്നതിനിടെ, ഒരുമിച്ചുള്ള യാത്രകളും ഒരേപോലെയുള്ള ദിനചര്യയും അവർക്കിടയിൽ പതിയെ ഒരു അടുപ്പം വളർത്തുന്നു. അതിനിടയിൽ സാം പുതിയ ആളുകളെ പരിചയപ്പെടുകയും പലതരം സാഹചര്യങ്ങളിൽ ചെന്നുപെടുകയും കീത്തിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ചില രഹസ്യങ്ങൾ പതിയെ തിരിച്ചറിയുകയും ചെയ്യുന്നു.

ബ്രിട്ടീഷ് എഴുത്തുകാരനും ചിത്രകാരനുമായ ജോഫ് വിന്റർഹാർട്ടിന്റെ ശ്രദ്ധേയമായ ആദ്യ ഗ്രാഫിക് നോവലായ Days of the Bagnold Summer-ന് പിന്നാലെ 2017-ൽ ബ്രിട്ടനിലെ ജോനാഥൻ കേപ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച കൃതിയാണ് Driving Short Distances. അധികം ഒച്ചപ്പാടുകളൊന്നുമില്ലാതെ, വളരെ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ കഥ പറയുന്ന ഈ ഗ്രാഫിക് നോവൽ കൂട്ടായ്മ, മധ്യവയസ്സിലെ പ്രതിസന്ധി, ഏകാന്തത തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിലേക്കാണ് കടന്നുചെല്ലുന്നത്. അതിലെ രണ്ട് പ്രധാന കഥാപാത്രങ്ങൾ—ചെറുപ്പക്കാരനായ സാം, പ്രായം ചെന്ന കീത്ത്—പരസ്പരം തീർത്തും വ്യത്യസ്തരാണ്. ജീവിതത്തിൽ എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ ഉഴലുന്നവനാണ് സാം. തനിക്ക് ചുറ്റും സൃഷ്ടിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്ന സ്വന്തം പ്രാധാന്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചില ധാരണകളിൽ വിശ്വസിച്ചാണ് കീത്ത് ജീവിക്കുന്നത്. എന്നാൽ, പുറമേ ഇത്ര വ്യത്യസ്തരായിട്ടും, ഉള്ളിൽ ഇരുവരും നേരിടുന്നത് ഏറെക്കുറെ ഒരേ പ്രശ്നങ്ങളാണ്.

സാമിന്റെ കണ്ണുകളിലൂടെയാണ് നാം കഥയെ കാണുന്നത്. മനുഷ്യരുമായുള്ള ഇടപെടലുകളോടുള്ള അവന്റെ നിസ്സംഗതയും അകൽച്ചയും അതുവഴി വളരെ അടുത്തറിയാൻ കഴിയുന്നു. സാമിന്റെ സ്വഭാവത്തോട് ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന തരത്തിലാണ് കഥയും പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്—ശാന്തമായി, പതുക്കെ, അധികം വിശദീകരണങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ. കീത്തിനെക്കുറിച്ചുള്ള കാര്യങ്ങളും സാം നമുക്ക് നേരിട്ട് പറഞ്ഞുതരുന്നില്ല. അയാൾ കാണുന്ന കാര്യങ്ങളിലും ശ്രദ്ധിക്കുന്ന ചെറിയ വിശദാംശങ്ങളിലും സംഭാഷണങ്ങളിലുമൊക്കെയായി ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന സൂചനകളിൽ നിന്നാണ് നാം കീത്തിനെ പതിയെ മനസ്സിലാക്കുന്നത്.

കഥയിൽ വലിയ സംഭവവികാസങ്ങളോ നാടകീയമായ വഴിത്തിരിവുകളോ ഇല്ല. ചെറിയ സംഭവങ്ങളും നിസ്സാരമെന്ന് തോന്നുന്ന സംഭാഷണങ്ങളും ഇടയ്ക്കിടെയുള്ള ചെറിയ വെളിപ്പെടുത്തലുകളുമാണ് കഥയെ മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകുന്നത്. പക്ഷേ, അതാണ് ഈ കൃതിയുടെ പ്രത്യേകതയും. സാം-കീത്ത് ബന്ധത്തെ പതിയെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന ആ ദിനചര്യയുടെ പ്രാധാന്യം അങ്ങനെ നമുക്ക് കൂടുതൽ വ്യക്തമായി അനുഭവപ്പെടുന്നു.

Driving Short Distances-ലെ ചിത്രങ്ങൾ വളരെ ലളിതവും വൃത്തിയുള്ളതുമാണ്. ധാരാളം ഒഴിഞ്ഞ ഇടങ്ങൾ അവയിൽ കാണാം. പശ്ചാത്തലങ്ങൾക്ക് അധികം പ്രാധാന്യം നൽകാത്തതിനാൽ ശ്രദ്ധ സ്വാഭാവികമായി കഥാപാത്രങ്ങളിലേക്കാണ് തിരിയുന്നത്—അവരുടെ മുഖങ്ങളിലേക്കും ഭാവമാറ്റങ്ങളിലേക്കും പെരുമാറ്റത്തിലേക്കും. അതിനാൽ, കഥയിലെ സംഭവവികാസങ്ങളേക്കാൾ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ സ്വഭാവവും അവരുടെ ചെറിയ ചലനങ്ങളും നിരീക്ഷിക്കുന്നതിനാണ് ഈ കൃതി കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നൽകുന്നതെന്ന് തോന്നും. മുഖഭാവങ്ങൾ പ്രത്യേകിച്ചും സൂക്ഷ്മമായി, എന്നാൽ അതേസമയം വളരെ സ്വാഭാവികമായാണ് വരച്ചിരിക്കുന്നത്.

ചിത്രങ്ങൾക്ക് മിനുക്കമില്ലാത്ത, അല്പം പരുക്കൻ ഭാവമുണ്ട്. അത് കഥയുടെ അടുപ്പമുള്ള സ്വഭാവത്തോട് നന്നായി ചേരുകയും ചെയ്യുന്നു. കൈകൊണ്ട് വരച്ചതുപോലെയുള്ള വാട്ടർകളർ ചിത്രങ്ങളുടെ സ്വാഭാവികതയും കൃതിക്ക് കൂടുതൽ അടുപ്പം നൽകുന്നു. നീലയാണ് ചിത്രങ്ങളിൽ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന നിറം. ഇടയ്ക്കിടെ വരുന്ന തവിട്ടുനിറം പതിവിൽനിന്നുള്ള ചെറിയ മാറ്റങ്ങളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. കീത്തിന്റെ നായയായ ക്ലിയോ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമ്പോൾ അവളെ തവിട്ടുനിറത്തിലാണ് വരച്ചിരിക്കുന്നത് എന്നത് അതിനൊരു ഉദാഹരണമാണ്.

സാമിനെയും കീത്തിനെയും ശരീരപ്രകൃതിയിലും സ്വഭാവത്തിലും പെരുമാറ്റത്തിലും പരസ്പരം നേർവിപരീതമായാണ് അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്. സാം ഉയരം കൂടിയ, മെലിഞ്ഞ ചെറുപ്പക്കാരനാണ്; കീത്ത് കുറിയതും തടിച്ച ശരീരമുള്ളയാളും. സാം അന്തർമുഖനും നിഷ്ക്രിയനും സ്വന്തം കഴിവുകളെക്കുറിച്ച് എപ്പോഴും സംശയമുള്ളവനുമാണ്. മറ്റുള്ളവരോട് സംസാരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ കേട്ടിരിക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നയാൾ. കീത്താകട്ടെ, ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ സംസാരിക്കുന്ന, പലപ്പോഴും സംഭാഷണത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം ഏറ്റെടുക്കുന്ന ഒരാളാണ്. ആളുകളുമായി ഇടപഴകാൻ സാം ബുദ്ധിമുട്ടുമ്പോൾ, തനിക്ക് ചുറ്റും ധാരാളം സുഹൃത്തുക്കളുണ്ടെന്ന് കീത്ത് കരുതുന്നു. സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം തനിക്കാണെന്ന ആത്മവിശ്വാസമാണ് കീത്തിനുള്ളത്. സാം ആകട്ടെ, എങ്ങനെയെങ്കിലും ജീവിതത്തിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്.

പക്ഷേ, ഈ വ്യത്യാസങ്ങൾക്കപ്പുറം ഇരുവരും അടിസ്ഥാനപരമായി ഏകാകികളാണ്.

സാമുമായി ഒരു അടുപ്പം ഉണ്ടാക്കാൻ കീത്ത് ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. തന്റെ ജീവിതത്തിൽ വഴികാട്ടിയായിരുന്ന ഒരാൾ തനിക്ക് നൽകിയതുപോലെ, സാമിനും ഒരു പിതൃസാന്നിധ്യമാകണമെന്നാണ് അയാളുടെ ആഗ്രഹം. കീത്തിന്റെ ബിസിനസ് സന്ദർശനങ്ങൾ പോലും ഒരു അർത്ഥത്തിൽ ആളുകളുമായുള്ള ബന്ധം നിലനിർത്താനുള്ള ശ്രമങ്ങളാണ്. എന്നാൽ, താൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ അന്വേഷിക്കുന്നത് അത്തരമൊരു ബന്ധമാണെന്ന് സമ്മതിക്കാൻ കീത്ത് സ്വയം പോലും തയ്യാറല്ല.

പരസ്പരം മനസ്സുതുറക്കാനും വൈകാരികമായി അടുക്കാനും ഇരുവർക്കും ഒരുപോലെ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. പകരം, മണിക്കൂറുകളോളം നീളുന്ന അർത്ഥമില്ലാത്ത, പലപ്പോഴും ഏകപക്ഷീയമായ സംഭാഷണങ്ങളും വിരസമായ ഉച്ചഭക്ഷണ ഇടവേളകളുമാണ് അവർക്കിടയിലെ ബന്ധത്തെ നിലനിർത്തുന്നത്. പലപ്പോഴും കീത്ത് സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും; സാം കേട്ടുകൊണ്ടിരിക്കും. വലിയൊന്നും പരസ്പരം പറയാനില്ലെങ്കിലും, ആ സമയം അവർ ഒരുമിച്ച് ചെലവഴിക്കുന്നു.

അവരുടെ സ്വകാര്യജീവിതവും അത്ര ഭദ്രമല്ല. സാം അമ്മയിൽനിന്ന് പതിയെ വൈകാരികമായി അകന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. താൻ ഇനി പ്രസക്തനല്ലാതായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണോ എന്ന ചിന്തയോടാണ് കീത്ത് ഉള്ളിൽ പോരാടുന്നത്. തുടങ്ങിവെക്കുന്ന ഒന്നും പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിയാത്തതിൽ സാം നിരാശനാണ്. കീത്തിനാകട്ടെ, മറ്റുള്ളവർക്കുമുന്നിൽ താൻ കാണിച്ചുനടക്കുന്ന ആ ആത്മപ്രാധാന്യത്തിന് യഥാർത്ഥത്തിൽ വലിയ അടിത്തറയൊന്നുമില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവാണ് വേദനിപ്പിക്കുന്നത്.

എങ്കിലും, ഒരുമിച്ച് ചെലവഴിക്കുന്ന ആ സമയം ഇരുവർക്കും വെറുതെയാകുന്നില്ല. അതിലൂടെ സ്വന്തം ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ചില കാര്യങ്ങൾ അവർ തിരിച്ചറിയുന്നു. രണ്ടുപേരും കുറച്ചുകൂടി തിരിച്ചറിവുള്ളവരാകുന്നു; സ്വന്തം ജീവിതത്തിലെ നിരാശകളിൽനിന്ന് എങ്ങനെയെങ്കിലും രക്ഷപ്പെടണമെന്ന ആ തിടുക്കവും അല്പം കുറയുന്നു.

Driving Short Distances പറയുന്നത് ജീവിതത്തിൽ തളർന്നുപോയ, ഏകാകികളായ രണ്ട് മനുഷ്യരുടെ കഥയാണ്. പരസ്പരം കൂടെയുണ്ടെങ്കിലും മനസ്സുതുറന്ന് സംസാരിക്കാൻ കഴിയാത്ത രണ്ട് പേർ. അവർക്കിടയിൽ വലിയൊരു ആത്മബന്ധം വളരുന്നില്ല. അതിന് പകരം, ഒരുമിച്ചുള്ള ആ ദിനചര്യയാണ് അവരെ ചേർത്തുനിർത്തുന്നത്. ഒരേ വഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുക, ഒരേ ആളുകളെ കാണുക, ഒരുമിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിക്കുക—അങ്ങനെയുള്ള ചെറിയ ശീലങ്ങൾ പതിയെ അവരുടെ ബന്ധത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറുന്നു. സ്വന്തം ദൗർബല്യങ്ങൾ തുറന്നുകാട്ടേണ്ടിവരാതെ പരസ്പരം കൂടെയിരിക്കാനുള്ള ഒരു സുരക്ഷിത ഇടമായി ആ ദിനചര്യ മാറുന്നു.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ Driving Short Distances ഒരു വിചിത്രമായ അനുഭവമാണ്. അതിൽ തമാശയുണ്ട്, പക്ഷേ അതിന്റെ അടിയിൽ ഒരു വിഷാദവും. കഥാപാത്രങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ നമുക്ക് പരിചിതമായ പല നിസ്സാരതകളും നിരാശകളും കാണാം. വലിയ സംഭവങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ, വളരെ പതുക്കെ, രണ്ട് ഏകാകികളായ മനുഷ്യരുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് നമ്മളെ അടുപ്പിക്കുന്ന ഈ ഗ്രാഫിക് നോവൽ ഒടുവിൽ പ്രതീക്ഷിച്ചതിലേറെ ഹൃദയസ്പർശിയായി മാറുന്നു.

The Death of Robin Hood: ഇതിഹാസങ്ങൾ പിറക്കുന്നത് എങ്ങനെ

The Death of Robin Hood കാണുന്നതിന് മുമ്പ്, ഈ സിനിമയുടെ കഥ 2017-ലെ Logan എന്ന സിനിമയുടെ ആവർത്തനമാണെന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ടുള്ള ചില നിരൂപണങ്ങൾ ഞാൻ വായിച്ചിരുന്നു. Logan-ൽ ഹ്യൂ ജാക്ക്മാൻ അവതരിപ്പിക്കുന്നത് ഒരുകാലത്തെ ഇതിഹാസ കഥാപാത്രത്തെയാണ്—പ്രായം ചെന്ന, തളർന്നുപോയ, പ്രശ്നങ്ങളിൽ കുടുങ്ങിയ ഒരാളെ. മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ സംരക്ഷകനും വഴികാട്ടിയുമായി മാറേണ്ടിവരുന്ന അവസ്ഥയിലാണ് അയാൾ. The Death of Robin Hood-ന്റെ കഥാസംഗ്രഹം വായിച്ചാലും ഏതാണ്ട് ഇതേ കഥാപരിസരമാണ് കാണാനാകുക.

Logan സൂപ്പർഹീറോ സിനിമകളിൽ കൊണ്ടുവന്ന മാറ്റങ്ങളും, വൂൾവറിനെയും പ്രൊഫസർ എക്സിനെയും സമീപിച്ച രീതിയും എനിക്ക് ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. അപ്പോൾ സ്വാഭാവികമായും ഒരു ചോദ്യം ഉയരും: The Death of Robin Hood ആ പഴയ സിനിമയുടെ മറ്റൊരു പതിപ്പ് മാത്രമാണോ?

പുറമേനിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ, അതെ എന്നു പറയാം. രണ്ട് സിനിമകളുടെയും കഥയിൽ സാമ്യമുണ്ട്. ഒരു പരിധിവരെ കഥ പറയുന്ന രീതിയിലും സമാനതകളുണ്ട്. നേരത്തേ നമുക്ക് പരിചിതമായ ഒരു നായകകഥാപാത്രത്തെ പുതിയൊരു രീതിയിൽ അവതരിപ്പിക്കുകയാണ് രണ്ടും ചെയ്യുന്നത്. പഴയ കഥകളുടെ സ്വഭാവത്തിൽനിന്നും അവയോടൊപ്പമുള്ള പതിവ് കാഴ്ചപ്പാടുകളിൽനിന്നും മാറിനിന്ന്, കഥയുടെ വേഗത്തിലും ഘടനയിലും ദൃശ്യഭാഷയിലുമെല്ലാം വ്യത്യസ്തമായ ഒരു അനുഭവം സൃഷ്ടിക്കാനാണ് രണ്ട് സിനിമകളും ശ്രമിക്കുന്നത്.

എന്നാൽ കുറച്ചുകൂടി ആഴത്തിൽ നോക്കുമ്പോൾ, The Death of Robin Hood Logan-ൽനിന്ന് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ തലത്തിലാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. The Northman പോലുള്ള സിനിമകളോടാണ് ഇതിനെ കൂടുതൽ ചേർത്തുവയ്ക്കാൻ എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. മനുഷ്യന്റെ സ്വഭാവത്തിലെ ആദിമമായ, പ്രാകൃതമായ വശങ്ങളിലേക്കാണ് അവയും നോക്കുന്നത്. തലമുറകളിലൂടെ കൈമാറിവരുന്ന അക്രമവും സ്വന്തം ഭൂതകാലത്തിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനുള്ള ബുദ്ധിമുട്ടുമാണ് രണ്ട് സിനിമകളും പരിശോധിക്കുന്നത്.

എനിക്ക് The Death of Robin Hood തോന്നുന്നത്, ഭൂതകാലവും ഭാവിയും വർത്തമാനത്തിൽ മുഖാമുഖം വരുന്നതിന്റെ ഒരു രൂപകമായാണ്. മരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ഭൂതകാലവും മുന്നോട്ടുപോകാൻ വെമ്പുന്ന ഒരു ഭാവിയും വർത്തമാനത്തിൽ കണ്ടുമുട്ടുന്നു.

സിനിമ തുടങ്ങുന്നത് പ്രായമേറിയ റോബിൻ ഹുഡ് കാടിനുള്ളിൽ ഒറ്റപ്പെട്ട് ജീവിക്കുന്നിടത്താണ്. ലിറ്റിൽ ജോണിനെ സഹായിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിനിടെ അയാൾക്ക് ഗുരുതരമായി പരിക്കേൽക്കുന്നു. അങ്ങനെ അയാൾ ഒരു ആശ്രമത്തിലെത്തുന്നു. അവിടെയുള്ള പ്രിയോറെസിന് അയാൾ ആരാണെന്ന് അറിയില്ല. അവൾ അയാളെ പരിചരിക്കുന്നു. ലിറ്റിൽ ജോണിന്റെ മകളും അവിടെയെത്തുന്നു. റോബിൻ അവളെ സംരക്ഷിക്കുന്നു.

എന്നാൽ അധികം വൈകാതെ, തന്റെ ഭൂതകാലത്തിൽനിന്ന് തനിക്ക് രക്ഷയില്ലെന്ന് റോബിൻ തിരിച്ചറിയുന്നു. ഒരുനാൾ പഴയ പകയും പ്രതികാരവും ആശ്രമത്തിലേക്ക് എത്തുമെന്നും അവിടെ കഴിയുന്ന എല്ലാവരുടെയും ജീവൻ അപകടത്തിലാകുമെന്നും അയാൾ മനസ്സിലാക്കുന്നു.

സിനിമയിലെ പല കഥാപാത്രങ്ങൾക്കും പലതരത്തിലുള്ള പ്രതീകാത്മക അർത്ഥങ്ങൾ കണ്ടെത്താനാകുമെങ്കിലും, പ്രധാനപ്പെട്ട മൂന്ന് കഥാപാത്രങ്ങൾ റോബിൻ ഹുഡ്, ലിറ്റിൽ മാർഗരറ്റ്, പ്രിയോറെസ് സിസ്റ്റർ ബ്രിജിഡ് എന്നിവരാണ്.

സ്വന്തം ഭൂതകാലം തന്നെ വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന, മറ്റുള്ളവരിൽനിന്ന് അകന്നുനിൽക്കുന്ന ഒരു ആന്റിഹീറോയാണ് റോബിൻ ഹുഡ്. അക്ഷരാർത്ഥത്തിലും രൂപകാർത്ഥത്തിലും അയാൾ തന്റെ ഭൂതകാലത്തിൽനിന്ന് ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. തന്റെ ധീരതയെയും നന്മയെയും പുകഴ്ത്തിപ്പാടുന്ന ഇതിഹാസം യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു നുണയാണെന്ന് അയാൾക്കറിയാം.

പ്രിയോറെസ് സ്വയം നിസ്വാർത്ഥയും ദയാലുവുമായ ഒരു കന്യാസ്ത്രീയായാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. എന്നാൽ റോബിൻ മനസ്സിലാക്കുന്നതുപോലെ, അതിന് പിന്നിൽ മറ്റൊരു മുഖമുണ്ട്. റോബിന്റെ ഭൂതകാലത്തിന്റെ ഇര തന്നെയാണ് അവളും.

ലിറ്റിൽ മാർഗരറ്റാകട്ടെ, കുട്ടിയായിരിക്കുമ്പോഴേ അക്രമത്തിന്റെയും നഷ്ടത്തിന്റെയും ഭാരം ചുമക്കേണ്ടിവന്നവളാണ്. തന്നെ സഹായിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരേയൊരാൾ റോബിനാണെന്ന് അവൾക്കറിയാം. എന്നാൽ അയാളെ പൂർണമായി വിശ്വസിക്കാൻ അവൾക്ക് ഇപ്പോഴും കഴിയുന്നില്ല.

റോബിൻ ഹുഡ് ഭൂതകാലത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്—അഴുക്കും അക്രമവും ഭയവും നിറഞ്ഞ ഒരു ഭൂതകാലം. ഇതിഹാസങ്ങളും നാടോടിപ്പാട്ടുകളും അയാളെ വീരനായി വാഴ്ത്തുന്നു. എന്നാൽ ആ കഥകളുടെ മറുവശത്ത് അയാളുടെ ഇരകളുണ്ട്. ഒടുവിൽ ഭൂതകാലത്തിന് സ്വന്തം മുഖം തന്നെ നേരിടേണ്ടിവരും. താൻ ചെയ്ത ക്രൂരതകളെ നേരിൽ കാണേണ്ടിവരും.

അതിന്റെ ഇരകൾ കണക്കുതീർക്കാനായി തിരിച്ചെത്തുമ്പോൾ, ഭൂതകാലത്തിന് ഒളിച്ചോടാൻ ഒരിടവും ബാക്കിയുണ്ടാകില്ല. ഒടുവിൽ മരിക്കാനായി അതിന് ആ ഒറ്റപ്പെട്ട ആശ്രമത്തിലേക്ക് തന്നെ മടങ്ങിയെത്തേണ്ടിവരുന്നു.

കരുണയുള്ള ഒരു കന്യാസ്ത്രീ നടത്തുന്ന ആ ആശ്രമം വർത്തമാനത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്. ഭൂതകാലത്തെ സുഖപ്പെടുത്താനും അതിന്റെ ഇരുണ്ട വശങ്ങളുമായി പൊരുത്തപ്പെടാനും വർത്തമാനം ശ്രമിക്കുന്നു. പ്രിയോറെസിനെപ്പോലെ തന്നെ, വർത്തമാനവും സുസ്ഥിരത, ആറ്റമിക് സിദ്ധാന്തം തുടങ്ങിയ വലിയ ആശയങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു.

പക്ഷേ, ഒരിക്കൽ മുറിവേൽപ്പിച്ച ആ ഭൂതകാലം അതിന്റെ എല്ലാ അഴുക്കോടെയും മുന്നിൽ വന്നുനിൽക്കുമ്പോൾ, വർത്തമാനത്തിന് ഒരു തീരുമാനമെടുക്കേണ്ടിവരുന്നു—അതിനെ നശിപ്പിക്കണമോ, അതോ സംരക്ഷിക്കണമോ? അതോടൊപ്പം ഭാവിക്ക് വഴിയൊരുക്കുകയും വേണം.

ലിറ്റിൽ മാർഗരറ്റാണ് ഭാവിയുടെ പ്രതീകം. ഭൂതകാലത്തെക്കുറിച്ച് വലിയ അറിവൊന്നുമില്ലെങ്കിലും, അതിനെ അവൾ തിരിച്ചറിയുന്നു. അതിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴും അതിൽനിന്ന് ഒരു അകലം പാലിക്കുന്നു. ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെക്കുറിച്ച് അവൾക്ക് ആശയക്കുഴപ്പവും ഭയവുമുണ്ട്.

ഭാവിയെ സുരക്ഷിതമാക്കണമെങ്കിൽ വർത്തമാനം പ്രതികാരത്തിന്റെ ഈ ചക്രം തകർക്കണം. അക്രമത്തിന് ഒരു അവസാനം കുറിക്കണം. ഭൂതകാലത്തിലെ തെറ്റുകൾ മറ്റൊരു രൂപത്തിലേക്ക് മാറണം. സഹിക്കാനാവാത്ത ഓർമ്മകൾ ഭാവിക്ക് ഒപ്പം കൊണ്ടുപോകാൻ കഴിയുന്ന ലളിതമായ കഥകളായി മാറണം.

The Death of Robin Hood ഒരു പഴയ ഇതിഹാസത്തിന്റെ ഇരുണ്ട പുനരാഖ്യാനം മാത്രമല്ല. ഭൂതകാലവും വർത്തമാനവും ഭാവിയും തമ്മിലുള്ള സങ്കീർണമായ ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ഫേബിളാണ് അത്. ചരിത്രത്തിൽനിന്നാണ് ഇതിഹാസങ്ങൾ പിറക്കുന്നത്. എന്നാൽ കാലം കടന്നുപോകുമ്പോൾ ചരിത്രം കഥകളായും പാട്ടുകളായും ഓർമ്മകളായും മാറുന്നു.

ഒരുപക്ഷേ അതുകൊണ്ടുതന്നെയാകാം, പഴയ കഥകളുടെ അടയാളങ്ങൾ പേറിക്കൊണ്ട് പിറക്കുന്ന പുതിയ കഥകൾ ഒടുവിൽ തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒന്നായി മാറുന്നത്.

ട്രിങ്ക: തണുത്തൊരു മധുരസ്മരണ

എല്ലാവരും AI സൃഷ്ടിച്ച ചിത്രങ്ങളിലൂടെ എൺപതുകളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ, ഞാനും അറിയാതെ ഓർമ്മകളിലൂടെ ഒരു യാത്ര പോയി. എൺപതുകളുടെ തുടക്കത്തിൽ ജനിച്ച എനിക്ക് ആ കാലത്തെ ഓർമ്മകൾക്ക് ഇപ്പോൾ നേരിയ മങ്ങലുണ്ട്. അരികുകൾ തേഞ്ഞുപോയ ചില പഴയ ചിത്രങ്ങൾ പോലെ. അതൊരു മികച്ച കാലമായിരുന്നുവെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നില്ല. പക്ഷേ, ഇന്നത്തേതിൽ നിന്ന് തീർത്തും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു അത്.

തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള അവസരങ്ങൾ കുറവായിരുന്നതിനാൽ, കിട്ടുന്ന ഓരോ ചെറിയ സന്തോഷത്തിനും വലിയ വിലയുണ്ടായിരുന്നു. പുറത്തുനിന്നുള്ള ഒരു അത്താഴം, ഒരു സിനിമ, പുതിയൊരു വസ്ത്രം—ഇവയൊക്കെ അപൂർവമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെയാകാം, അത്തരം ചെറിയ സന്തോഷങ്ങൾ മനസ്സിൽ ഇത്ര ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞത്.

അന്ന് നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ്, പെട്ടെന്ന് എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ട്രിങ്ക വന്നത്.

എന്റെ ബാല്യത്തിന് നിറവും മധുരവും നൽകിയിരുന്ന ഒന്നായിരുന്നു ട്രിങ്ക. വർഷങ്ങളായി ഞാൻ അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചിട്ടുപോലുമില്ലെന്ന് അപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്. ഇന്റർനെറ്റും അതിനെ ഏതാണ്ട് മറന്നുകഴിഞ്ഞതായി തോന്നുന്നു. അതിനെക്കുറിച്ച് പരാമർശിക്കുന്ന ഒരു ബ്ലോഗും, നിർമ്മാതാക്കൾ ഉൾപ്പെട്ട ഒരു കേസിലെ അനുകൂലമായ കോടതി വിധിയും, പഴയ മാസികകളിൽ നിന്നുള്ള അവ്യക്തമായ കുറച്ച് പരസ്യചിത്രങ്ങളും മാത്രമാണ് എനിക്ക് കണ്ടെത്താനായത്. പഴയ ടെലിവിഷൻ പരസ്യങ്ങളുടെ വീഡിയോകളൊന്നും YouTube-ലും കിട്ടിയില്ല.

പല രുചികളിൽ ലഭിച്ചിരുന്ന ഒരു സോഫ്റ്റ്-ഡ്രിങ്ക് കോൺസൻട്രേറ്റായിരുന്നു ട്രിങ്ക. പൊടിയായും ദ്രാവക കോൺസൻട്രേറ്റായും അത് ലഭിച്ചിരുന്നു; വെള്ളത്തിൽ കലർത്തിയാണ് കുടിച്ചിരുന്നത്. ഓറഞ്ചും മുന്തിരിയും ആയിരുന്നു ഞാൻ വ്യക്തമായി ഓർക്കുന്ന രുചികൾ. പല നിറങ്ങളിലുള്ള അഞ്ചോ ആറോ കുപ്പികൾ ഒരു കടയിൽ നിരന്നിരിക്കുന്നത് ഇന്നും മനസ്സിലുണ്ട്.

ഒരു ടെലിവിഷൻ പരസ്യവും ഓർമ്മയിലുണ്ട്. ഒരു ജിംഗിളുണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ വാക്കുകൾ ഇപ്പോൾ ഓർമ്മയില്ല. പക്ഷേ, അവസാനം വരുന്ന “Drinka Trinka”യും, അതിന് പിന്നാലെ എന്തോ താഴെ വീഴുന്ന ശബ്ദവും വളരെ വ്യക്തമായി ഓർക്കുന്നു.

അത് ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു കളിയായിരുന്നു. മാതാപിതാക്കളുടെ ശല്യത്തിന് വകവെക്കാതെ, ഞാനും സഹോദരിയും “Drinka Trinka” എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഓരോ തവണയും കുറച്ച് ട്രിങ്ക നിലത്ത് ഒഴിക്കും. വീട്ടിൽ ട്രിങ്ക എപ്പോഴും ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു, പ്രത്യേകിച്ച് ഞങ്ങൾ ഫ്രിഡ്ജ് വാങ്ങിയതിന് ശേഷം. ഒരിക്കൽ അച്ഛൻ അതിന്റെ എതിരാളിയായ രസ്ന വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നതും ഓർമ്മയുണ്ട്. ഞങ്ങൾക്ക് അതത്ര ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. ഒടുവിൽ ഞങ്ങൾ വീണ്ടും ട്രിങ്കയിലേക്ക് തന്നെ മടങ്ങി.

തൊണ്ണൂറുകളുടെ തുടക്കത്തിൽ ഞങ്ങൾ തലശ്ശേരി പട്ടണത്തിൽ നിന്ന് പൂർവികരുടെ വീടിനടുത്തുള്ള, കുറച്ചുകൂടി വിദൂരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിലേക്ക് താമസം മാറി. അന്ന് ജീവിതത്തിൽ വലിയ മാറ്റമൊന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലെന്നായിരുന്നു എന്റെ തോന്നൽ. ഇന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോഴാണ് ആ മാറ്റം എത്രത്തോളം അടിസ്ഥാനപരമായിരുന്നെന്ന് മനസ്സിലാകുന്നത്.

അത് ട്രിങ്കയ്ക്കും പ്രയാസകരമായ ഒരു കാലമായിരുന്നിരിക്കണം. ആ സമയത്ത് അതിന്റെ പരസ്യങ്ങൾ കാണുന്നത് എന്റെ ഓർമ്മയിൽ ഇല്ല.

ഇതിനിടയിൽ ഞങ്ങളുടെ കുടുംബവും ട്രിങ്ക പോലുള്ള ഉൽപ്പന്നങ്ങളിൽ നിന്ന് പതുക്കെ അകന്നു. അമിതമായ പഞ്ചസാരയുടെയും കൃത്രിമ ഭക്ഷ്യനിറങ്ങളുടെയും ദോഷങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധം സമൂഹത്തിൽ വളർന്നുവരികയായിരുന്നു. പുതിയ സ്കൂൾ വീട്ടിൽ നിന്ന് കുറച്ചുദൂരെയായിരുന്നു. അതോടെയാണ് ഉപ്പിട്ട സോഡയും നാരങ്ങാ സോഡയും പോലുള്ള പാനീയങ്ങളുടെ രുചി പരിചയപ്പെടുന്നത്. പിന്നീട് സ്കൂൾ കാലം മുഴുവൻ കൃത്രിമമായി മധുരപ്പെടുത്തിയ പാനീയങ്ങളിൽ നിന്ന് ഞാൻ ഏറെക്കുറെ അകന്നുനിന്നു.

ട്രിങ്ക എപ്പോഴാണ് വിപണിയിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായതെന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞതേയില്ല. ഇന്ത്യയിൽ രണ്ടു പതിറ്റാണ്ടോളം ജനപ്രിയമായിരുന്ന രസ്നയുടെ വളർച്ച അതിന് ഒരു കാരണമായിരുന്നിരിക്കാമെന്ന് തോന്നുന്നു. രസ്നയുടെ വിപണനത്തിന് വലിയൊരു പങ്ക് വഹിച്ചത് അങ്കിത ഝവേരിയെ അവതരിപ്പിച്ച പ്രശസ്തമായ പരസ്യക്യാമ്പയിനും “I Love You Rasna” എന്ന ജനപ്രിയ ടാഗ്‌ലൈനുമായിരുന്നു. എന്റെ ഓർമ്മയിൽ, ട്രിങ്കയ്ക്ക് രുചിയിൽ മേൽക്കൈയുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ വിപണനം അത്ര ശക്തമായിരുന്നില്ല.

എങ്ങനെയോ, തൊണ്ണൂറുകളിൽ ഒരു ഘട്ടത്തിൽ ട്രിങ്ക ഇന്ത്യൻ രുചിമുകുളങ്ങളോട് വിടപറഞ്ഞു.

എൺപതുകളുടെ സൗന്ദര്യശാസ്ത്രത്തോടുള്ള താൽപര്യം AI ചിത്രങ്ങളിലൂടെ വീണ്ടും ഉയർന്നുവന്നപ്പോഴാണ്, വർഷങ്ങളായി മറന്നുകിടന്ന ഈ പ്രിയപ്പെട്ട ബ്രാൻഡിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മയും തിരിച്ചുവന്നത്.

നിങ്ങളുടെ ബാല്യത്തിൽ നിങ്ങളും ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കിലും ഇന്ന് വിപണിയിൽ ഇല്ലാത്ത ഏതെങ്കിലും ബ്രാൻഡുണ്ടോ? അതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകൾ പങ്കുവെക്കാമോ?

Sansad or Sadak, or Both?

 

Above is the quote that Yogendra Yadav made after Dharmendra Pradhan resigned from the post of education minister. I can understand the emotional outburst due to which he made this statement, as the development was unexpected. Following a violent scuffle by the protesting students who banded themselves as the Cockroach Janta Party, the central government quickly gave in to all the demands of the students and let the minister go. For Yadav, that must have been a rare occasion of euphoria because all his past attempts at scoring a win against the Modi government had a history of falling flat on their face.

With this statement, Yadav wants to imply that Indian democracy, from now on, will be held hostage by street protests that won't allow the functioning of the Parliament. This effectively means the redundancy of the elections, the cornerstone of any functioning democracy. Parliament essentially derives legitimacy from elections. 

Anyone familiar with the recent electoral history of India will know that BJP, led by Modi, treats elections like a blitzkrieg. In the latest one in West Bengal, the BJP not only defeated the incumbent TMC government but also virtually obliterated the opponent from politics and finished the political career of its supremo. 

It's natural that anyone who opposes the BJP would have their hopes rekindled by the non-electoral victory of the Cockroach Janta Party on the streets of New Delhi. Yadav, never famous for exercising restraint, expressed his feelings explicitly. Even if I ignore the intense sense of anarchy and non-democratic sensibility of the comment, it's difficult to let go of its immense stupidity.

There is one aspect that Yadav forgot while trying to provoke his beaten opponents—BJP's history. If he tries to bring the fight to the streets, how does he plan to win it? Did he forget that the BJP was involved in several bigger and extremely violent agitations directly or through their proxies like the Bajrang Dal or the VHP? Let's just recount the main ones for the sake of the forgetful amongst us. 

The Navnirman movement of 1975 in Gujarat was strongly backed by Bharatiya Jana Sangh, which was the BJP's earlier version. It was in this mass protest against corruption, which claimed more than a hundred lives, that Narendra Modi was noted for the first time in political circles. The anti-Mandal agitation of 1990 had more than sixty casualties and led to the fall of the V. P. Singh government. The Ram Janmabhoomi movement spanned multiple decades. The early nineties caused much violence and destruction. The post-Godhra riot is a recent event that I hope Yadav hasn't forgotten. I'm not even mentioning the several minor ones. 

Each of these movements demonstrated the BJP ecosystem's capacity to organize, sustain and politically capitalize on mass street mobilization. But once they achieved national prominence, especially after Modi was elected as the prime minister, we can observe that there is a considerable difference in their attitude. Several proxies like Bajrang Dal and VHP are defanged. One can still find them engaging in occasional violence, but mostly inconsequential and confined to small localities. One reason for this hibernation is that the BJP, with its comfortable electoral power, doesn't need much support through street mobilization. They now rely on state institutions and police. 

But I don't think they need much time to revive the proxies if cornered. I think for the sake of the national interest, it would be better to fight the BJP in elections and not force them to the streets. A party that historically excelled at street mobilization is probably the last opponent one should try to defeat through street politics rather than elections.

അറബിക്കുതിര: മാനത്തിന്റെ പരിണാമം

ഈ ലേഖനത്തിൻ്റെ ഇംഗ്ലീഷ് രൂപം ഇവിടെ വായിക്കാം.

അറബ് നാടുകളുമായുള്ള കേരളത്തിന്റെ ബന്ധം ചരിത്രപരമാണ്. പുരാതനകാലം മുതൽ ഇവിടുത്തെ തീരങ്ങളിൽ നിന്ന് കയറ്റിയയയ്ക്കുന്ന സുഗന്ധവ്യഞ്ജനങ്ങൾ അറേബ്യയിൽ എത്തുകയും അവിടുന്ന് യൂറോപ്പിലേക്കും മറ്റും പോകുകയും ചെയ്തു. കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക സാമ്പത്തിക ചരിത്രത്തെ ഇത് വളരെ സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഗൾഫിൽ എണ്ണ കണ്ടെത്തിയ ശേഷം ഉണ്ടായിട്ടുള്ള മലയാളികളുടെ തൊഴിൽ തേടിയുള്ള പ്രവാസം ഇതിന്റെ രണ്ടാം ഭാഗമാണ്. 

വരൾച്ചയും വെള്ളപ്പൊക്കവും തൊഴിലില്ലായ്മയും കൊടികുത്തി വാണിരുന്ന കാലത്ത് ഗൾഫിൽ എത്തി കഷ്ടപ്പെട്ട് പണിയെടുത്ത ഒരു തലമുറയുടെ പുറകേ എത്രയോ യുവാക്കൾ ജീവിതം കരുപ്പിടിപ്പിച്ചു, കുടുംബങ്ങൾ തകർച്ചയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടു. എന്നാൽ എല്ലാ കഥകളും ശുഭപര്യവസായികളായിരുന്നില്ല. പലരും അവിടെ ചൂഷകരായ സ്പോൺസർമാരുടെയും മനുഷ്യത്വമില്ലാത്ത തൊഴിലുടമകളുടെയും അടിമകളായി ജീവിതം ഹോമിച്ചു. അതികഠിനമായ നിയമങ്ങളുടെ ഊരാക്കുടുക്കിൽ പെട്ടു. ചിലർ വിസാതട്ടിപ്പുകളിൽ കുരുങ്ങി, കടൽ കടക്കാൻ പോലും കഴിയാതെ മുംബൈയിലെ തെരുവുകളിൽ അലഞ്ഞു. 

എല്ലാ സാമൂഹിക പ്രശ്നങ്ങളിലും എന്ന പോലെ സ്ത്രീകൾ ആണ് ഏറ്റവും വലിയ ഇരകളായത്. വീട്ടുജോലിക്കു പോകുന്ന പെണ്ണുങ്ങളിൽ പലരും ചൂഷണത്തിന് വിധേയരായി. കുടുംബത്തിലെ പ്രാരാബ്ധങ്ങൾ ചിലരെയൊക്കെ ലൈംഗികത്തൊഴിലാളികളാക്കി. മനുഷ്യക്കടത്ത് റാക്കറ്റുകൾ ഗ്രാമങ്ങളിൽ പോലും വ്യാപകമായി. ഹസ്സൻ നാസ്സിർ രചിച്ച അറബിക്കുതിര എന്ന നോവൽ, ഈ ലോകത്തെ നമ്മുടെ മുന്നിൽ പച്ചയായി തുറന്നു കാട്ടുന്നു. പത്തുമാസം മുംബൈയിൽ വിസയ്ക്കു വേണ്ടി താമസിച്ചപ്പോൾ, കണ്ടതും കേട്ടതുമായ അനുഭവങ്ങൾ ആണ് ആസ്പദം.

മണി എക്സ്ചേഞ്ചും ഗൾഫിലേക്ക് വേലക്കാരി സപ്ലൈയുമൊക്കെയായി നടക്കുന്ന കുഞ്ഞിമൂസ ഒരു ദിവസം തന്നെ ഖുർആൻ പഠിപ്പിച്ച മൊല്ലാക്കയുടെ ഭാര്യയെ കാണുന്നു. ഒരു ചതിയിലേക്കാണ് അവർ പോകുന്നത് എന്നു മനസ്സിലാക്കി അവൻ അവരെ രക്ഷിക്കുന്നു. വിധവയായ ശേഷം മൂന്നു പെൺമക്കളെ കെട്ടിക്കാനായി ഗൾഫിൽ പോകാൻ വേണ്ടിയെത്തിയ നിഷ്കളങ്കയായ സ്ത്രീയുടെ ബാധ്യത ഏറ്റെടുത്ത മൂസ അവരെ രക്ഷിക്കാനുള്ള ഏക വഴി തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നു. 

അറബിക്കുതിര എന്ന ശീർഷകത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ധ്വനി അവസാനം ആണ് വ്യക്തമാകുന്നത്, മനസ്സിൽ ഒരു മുറിവേൽപ്പിച്ചു കൊണ്ട്. നബീസുത്താത്തയുടെ കഥാപാത്ര പരിണാമം, അവരുടെ നിഷ്കളങ്കതയുടെ അന്ത്യം, ഇതെല്ലാം ഇങ്ങനെ മാത്രമേ സംഭവിക്കാൻ സാധിക്കുള്ളൂ എന്ന് എഴുത്തുകാരൻ നമ്മളെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. സ്ത്രീകളുടെ മാനത്തിന് വലിയ വില ഇടുമ്പോഴും അത് പരിപാലിക്കാൻ വേണ്ട സാഹചര്യം ഒരുക്കാൻ യാതൊരു താത്പര്യവും കാട്ടാത്ത സമുദായത്തെയാണ് പ്രതിക്കൂട്ടിൽ നിർത്തുന്നത്. 

നബീസുവിന്റെ പരിണാമകഥയിലെ ഉത്പ്രേരകം (catalyst) ആണ് കുഞ്ഞിമൂസ. പലപ്പോഴും അവന്റെ പ്രവൃത്തികൾ സ്വാർത്ഥതയായോ, ചതിയായോ തോന്നിപ്പിക്കും. എന്നാൽ അയാളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ അയാളുടെ നിസ്സഹായത നമുക്കു കാണാം. മുംബൈയുടെ രീതികൾ, സമൂഹവും സമുദായവും വരച്ച വരകൾ എന്നിവയിലൂടെ മാത്രം നടക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടവനാണ് അവൻ. കഥ തീരുമ്പോഴും അവന്റെ കഥ നമ്മൾ മുഴുവനും കേൾക്കുന്നില്ല. 

കഥയിലെ മൂന്നാമത്തെ പ്രധാന കഥാപാത്രം മുംബൈ നഗരമാണ്. ആദ്യം ഭീമാകാരമായ ഒരു പീഡനയന്ത്രം കണക്കെ നമ്മളെ ഞെട്ടിക്കുന്ന നഗരം പതുക്കെ പതുക്കെ അതിന്റെ വർണ്ണങ്ങൾ കാട്ടുന്നു. ഏതോ സമയത്ത് നാം മനസ്സിലാക്കുന്നു അതല്ല നാടാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ തിന്മയുടെ ഉറവിടം. അവിടുന്ന് രക്ഷപ്പെടുന്നവരുടെ അവസാന ആശ്രയമാണ് നഗരം. അതിന്റെ വികൃതരൂപം അവിടെ കുടിയേറിയവരുടെ സഞ്ചിതമായ പീഡാനുഭവങ്ങളുടെ സംഭാവനയാണ്. 

ഈ നോവൽ യാഥാർത്ഥ്യബോധത്തിൽ ഉടലെടുത്തത് കാരണം വായനക്കാർക്ക് ആശ്വാസം തരാൻ എവിടെയും ശ്രമിക്കുന്നില്ല. തുറന്നു പറഞ്ഞുള്ള എഴുത്ത് ചിലർക്കെങ്കിലും അരോചകമായി തോന്നാം. കഥാപാത്രങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണങ്ങൾ നീണ്ടുപോകുന്ന സംവാദങ്ങളാകുന്നത് ആഖ്യാനത്തിന്റെ രസച്ചരട് പലപ്പോഴും പൊട്ടിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാലും എഴുത്തുകാരന്റെ സത്യസന്ധത, താൻ എഴുതുന്ന ലോകത്തിന്റെ വൈചിത്ര്യത്തിന്റെ വർണ്ണനയിൽ കാട്ടുന്ന വൈദഗ്ദ്ധ്യം, ചാരിത്ര്യം, സദാചാരം, ധാർമ്മികത, തുടങ്ങിയവയെ കുറിച്ചുള്ള ചില ദർശനങ്ങൾ, ഈടുനിൽക്കുന്ന കഥാപാത്രസൃഷ്ടി എന്നിവ പുസ്തകത്തെ മികച്ചതാക്കുന്നു.

എണ്ണക്കച്ചോടം

രണ്ട് ദോശ ലേശം ചമ്മന്തി കൂട്ടി കഴിച്ച ശേഷം, കൈകഴുകി ശങ്കരൻ നമ്പൂതിരി ഉമ്മറത്ത് വന്നു. രാവിലെ മകന്റെ മകൾ കിയാര ഇട്ട പൂക്കളം ഒന്ന് നോക്കി. പൂവെല്ലാം പുറത്ത് നിന്ന് വാങ്ങിയത്. തുമ്പയോ അരിപ്പൂവോ ഒന്നും പറമ്പത്തെവിടെയുമില്ല. 

"കലികാലം." മുറുമുറുത്ത് കൊണ്ട് അയാൾ മുണ്ടൊന്ന് മുറുക്കി മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി. 

"അതേ," ഉച്ചത്തിൽ അകത്തേക്ക് നോക്കി വിളിച്ചു. "ആ എണ്ണക്കുപ്പി എടുത്തോളൂ. കാദറിന്റെ മില്ല് തുറന്നുണ്ടാവും."

അതേ വിളികേട്ട് പുറത്തു വന്നു. കൂടെ കിയാര മോളും. കിളികൂജനം പോലൊരു പേര്. ആദ്യം ഇഷ്ടമില്ലാതിരുന്നു. വിളിച്ചു വിളിച്ചു ഇപ്പോൾ കുഴപ്പമില്ല. അതേയുടെ അഥവാ സുമതി അന്തർജ്ജനത്തിന്റെ കൈയിൽ ഒരു ഒഴിഞ്ഞ കുപ്പി. നമ്പൂതിരി അത് വാങ്ങിച്ചു. 

അങ്ങാടിയിൽ വെളിച്ചെണ്ണ ആട്ടുന്ന മില്ലുണ്ട്. പണ്ട് ഇല്ലത്തെ തെങ്ങിലെ തേങ്ങ മാത്രം മതി അതു നിർത്താതെ ഓടാൻ. ഇപ്പോൾ പേരിന് നാല് തെങ്ങ്. തേങ്ങയിടാൻ കൊടുക്കുന്ന കൂലി മാത്രം മതി ഒരു മാസത്തെ പലവ്യഞ്ജനം വാങ്ങാൻ. ഒരു തവണ മകൻ നാട്ടിൽ വന്നപ്പോൾ ഇനി തേങ്ങ ഇടാൻ ആളെ വിളിക്കേണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞു. ഭൂഗുരുത്വബലം ഉള്ളപ്പോൾ വെറുതെ കാശ് കൊടുക്കണോ എന്ന് ചോദിച്ചു. ശരിയാണല്ലോ? 

ഇപ്പോൾ മില്ലിൽ തമിഴ് നാട്ടിൽ നിന്ന് വലിയ ലോറിയിൽ തേങ്ങ വരും. സിഐടിയുക്കാർ ഇറക്കും. ബംഗാളികൾ ഡ്രൈയറിൽ ഉണക്കി മില്ലിൽ ആട്ടും. ചെറിയ ലെവലിൽ ഒരു ദേശീയോദ്ഗ്രഥനം. മുമ്പെ കാദർ ഒറ്റയ്ക്ക് തേങ്ങ കൊണ്ട് വന്ന്, വെട്ടിയുണക്കി, ആട്ടി, വിൽപ്പനയും നടത്താറായിരുന്നു. പ്രായമായപ്പോൾ അധ്വാനം നിർത്തി, മില്ലിന് മുന്നിൽ ഒരു കസേരയിട്ട് ഇരിക്കും, മകൻ എല്ലാ കാര്യവും നോക്കും. 

ചില്ലറ വിൽപ്പന മകന് താത്പര്യമില്ലാത്ത കാര്യമാണ്. എണ്ണ അയാൾ വേറെ കച്ചവടക്കാർക്കു കൊടുക്കും. ചിലർ പലഹാരമുണ്ടാക്കും, ചിലർ കുഴമ്പും. വേറെ ചിലർ മറ്റ് പലതും ചേർത്ത് ബോട്ടിൽ എണ്ണയാക്കി വില കൂട്ടി വിൽക്കും എന്നും കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ചുരുക്കത്തിൽ വലിയ കച്ചവടമാണ് മകന് താത്പര്യം. ഉപ്പയുടെ നിർബന്ധം കൊണ്ട് മാത്രം കുറച്ച് ചില്ലറയായി കൊടുക്കും. 

മില്ലിന് മുന്നിൽ കാദറിന്റെ മകൻ നിൽപ്പുണ്ട്. നമ്പൂതിരിയെ കണ്ടപ്പോൾ ഒന്ന് തലകുലുക്കി പരിചയം കാണിച്ചു. "വില വീണ്ടും കൂടിയല്ലേ?" നമ്പൂതിരി ചോദിച്ചു. 

"എന്ത് കാര്യം മാഷേ? ഇപ്പ ഓട്ടല്കാറൊന്നും ബാങ്ങ്ന്നില്ല. എല്ലാറും ബെല കൊറഞ്ഞ, കലർപ്പ്ള്ളത് മതീന്ന് പറേന്ന്."

"നിനക്ക് അത് കൊടുത്തുകൂടെ?"

"ഇങ്ങളിത്! ഉപ്പ കേക്കണ്ട. എടങ്ങേറാക്കും."

നമ്പൂതിരി കുപ്പി കൊടുത്ത്, കാദറിനെ കാണാൻ അകത്തേക്കു കടന്നു. അയാൾ തന്റെ മരക്കസേരയിൽ ഇരിപ്പുണ്ട്. 

"നമ്പൂരിശ്ശാ, എന്തേ?"

"നിന്റെ മില്ലിൽ എണ്ണ വാങ്ങാനല്ലാതെ ഞാൻ സിനിമ കാണാൻ വരുമോ കാദറേ?"

"ഇങ്ങക്ക് എന്തിനാ ഞമ്മളെ എണ്ണ?"

"വില കൂടിയാലും ഇവിടുന്ന് നല്ല എണ്ണ വാങ്ങുന്നതല്ലേ നല്ലത്?"

"ഇങ്ങളും തൊടങ്ങീനില്ലേ എണ്ണക്കച്ചോടം? പെര്ത്ത് ഉണ്ടാക്കുന്നതെല്ലം അറിഞ്ഞിന്."

"നിനക്ക് വട്ടു പിടിച്ചോ? ഞാനോ? കച്ചവടമോ?"

"പേപ്പറിലുണ്ട്. ഇന്ത്യേലെ ബ്രാമ്മണന്മാരെല്ലം എണ്ണക്കച്ചോടം നടത്തി പെരുത്ത് കായി ഉണ്ടാക്ക്ന്ന്ണ്ട് ന്ന്."

കാദർ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന പത്രം അയാൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. വാർത്ത കണ്ട് പൊട്ടിച്ചിരിച്ച് ശ്വാസമെടുക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുന്ന നമ്പൂരിശ്ശന്റെ കൂടെ കാദറും കൂടി. 

പീറ്റേഴ്സ്ബർഗിനെ കുറിച്ച്: മയകോവ്സ്കി (തർജ്ജമ)

മേൽക്കൂരപ്പൈപ്പുകളിലൂടെ ചോരുന്ന മിഴിനീർ
*നേവയുടെ കൈയിലേക്ക് വരകൾ കോറുമ്പോൾ, 
മാനത്ത് തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ചുണ്ടുകൾ
കല്ലിൻ മുലഞെട്ടുകൾ വലിച്ചുകുടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. 

സ്വസ്ഥമായി ആകാശം വ്യക്തമായ് കണ്ടു
കടലിൻ സമുജ്ജ്വലമായ ചാലിലൂടെ, 
വിയർത്തു തളർന്നൊരു ഒട്ടകക്കാരൻ
നേവയുടെ മടിയനായ ഇരട്ടക്കൂനനെ മേയ്ക്കുന്നു.

*നേവ- നേവാ നദി

മയകോവ്സ്കിയുടെ About Petersburg എന്ന കവിതയുടെ മലയാള തർജ്ജമ. സെന്റ് പീറ്റേഴ്സ്ബർഗിന്റെ രണ്ട് അവസ്ഥകളെ വളരെ ഭ്രമാത്മകമായി ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. നഗര വ്യവസ്ഥിതിയുടെ ജീർണ്ണാവസ്ഥയും, നഗരവാസികളുടെ അതിജീവനവും സർറിയലിസ്റ്റ് ബിംബങ്ങളിലൂടെ ആവാഹിച്ചിരിക്കുന്നു. അവജ്ഞയും ആരാധനയും ഒരേ കവിതയിൽ, ചിലപ്പോൾ ഒരേ ബിംബങ്ങളിൽ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നത് കവിതയുടെ പ്രത്യേകതയായി തോന്നുന്നു. പീറ്റേഴ്സ്ബർഗിന്റെയും നേവാനദിയുടേയും ഒരു വിഹഗവീക്ഷണം (aerial view) കവിത പ്രദാനം ചെയ്യുന്നു. 

അവന്റെ താരിഫുകൾ

അമേരിക്കൻ പ്രസിഡന്റ് ഡൊണാൾഡ് ട്രംപ് പട്ടിക്ക് പൊതിക്കാ തേങ്ങാ കിട്ടിയ മട്ടിൽ ഓടി നടക്കുന്നത് കാണുന്നുണ്ടോ? വ്യാപാര കരാറുകൾ നടത്തും എന്ന് പറഞ്ഞ് എല്ലായിടത്തും പ്രസംഗിച്ചു നടക്കുന്നു, എല്ലാ തല്ലുകൂടലിലും തലയിട്ട് മദ്ധ്യസ്ഥം പറയുന്നു, ലോകത്തില്ലാത്ത താരിഫുകൾ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു, അതിനു ശേഷം തീയതി മാറ്റുന്നു, ആകപ്പാടെ ബഹളമയം. ഭരണത്തിൽ വരുന്നതിന് മുന്നേ ഉക്രൈൻ പ്രശ്നവും ഹമാസ് ഇടപാടും ഇരുപത്തിനാലു മണിക്കൂറിൽ, വിത്തിൻ റ്റ്വൻറ്റി ഫോർ അവർസ്, പരിഹരിക്കും എന്നു പറഞ്ഞിട്ട് മാസം ആറു കഴിഞ്ഞു. ഇന്ത്യാ-പാക് പ്രശ്നത്തിൽ കഴിയാവുന്നത്ര ചെളിവാരിയെറിയാൻ നോക്കി. ഇസ്രായേൽ പ്രസിഡന്റിനെ പച്ചത്തെറി വിളിച്ചു. ചുരുക്കത്തിൽ അരക്കിറുക്കൻ എന്ന് പേര് കേൾപ്പിച്ചു. 

ഇതെന്താ ഇങ്ങനെ? ഉത്തരം നോക്കി പോയാൽ എത്തുക അയാളുടെ സാമ്പത്തിക ഉപദേഷ്ടക കൌൺസിലിന്റെ ചെയർമാൻ സ്റ്റീഫൻ മിരാൻ എന്ന മാന്യദേഹത്തിന്റെ പക്കലാണ്. മിരാൻ കഴിഞ്ഞ വർഷം, അതായത് ട്രംപ് പ്രസിഡന്റ് ആകുന്നതിന് തൊട്ടു മുൻപ്, ഒരു പ്രബന്ധം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്നു. 'ആഗോള വ്യാപാര സംവിധാനം പുനഃക്രമീരിക്കാൻ ഒരു മാർഗരേഖ' (A User's Guide to Restructuring the Global Trading System*) എന്നായിരുന്നു അതിന്റെ പേര്. അമേരിക്കൻ സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥ എത്തിയിരിക്കുന്ന അതിഭീമമായ കടക്കെണിയിൽ നിന്നും പുറത്തു കടക്കാനുള്ള മാർഗ്ഗം. 

താരിഫുകളും കറൻസിയുടെ മൂല്യക്രമീകരണവും ഉപയോഗിച്ച് ഇപ്പോഴത്തെ ഡോളറിന്റെ അനിയന്ത്രിതമായ മൂല്യ വർദ്ധനയും ഒപ്പം തന്നെ വർദ്ധിക്കുന്ന കടബാധ്യതയും കുറയ്ക്കാൻ ആണ് മിരാൻ പറയുന്നത്. താരിഫുകൾ നടപ്പിലാക്കുന്നതിനെ കുറിച്ച് തുടർന്ന് പറയുന്നു:

Tariffs will likely be implemented in a manner deeply intertwined with national security concerns... (ദേശീയ സുരക്ഷാ ആശങ്കകളുമായി ആഴത്തിൽ ഇഴചേർന്ന രീതിയിലായിരിക്കും താരിഫുകൾ നടപ്പിലാക്കുക.) 

അതുകൊണ്ട് ആണ് എല്ലാ താരിഫ് പുനഃക്രമീകരണവും യുദ്ധങ്ങൾ, കലഹങ്ങൾ, ആയുധങ്ങൾ എന്നിവയൊക്കെ ആയി ബന്ധപ്പെടുത്തി പറഞ്ഞു വരുന്നത്. യുഎസ് കൊടുക്കുന്ന സുരക്ഷ ഉപയോഗിക്കുന്ന രാജ്യങ്ങൾ എന്ത് താരിഫും സ്വീകരിക്കാൻ നിർബന്ധിതരാകും. അല്ലാത്തവരെ ഭീഷണിയും ചെറിയ തല്ലും കൊടുത്ത് അനുസരിപ്പിക്കാം. റഷ്യയിൽ നിന്ന് എണ്ണ വാങ്ങുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞാണല്ലോ ഇന്ത്യയ്ക്ക് താരിഫ് വർദ്ധന ഏർപ്പെടുത്തുന്നത്. അപ്പോൾ ജപ്പാന്? അഞ്ചു ശതമാനം വരെ മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്ന താരിഫ് ഈ ജൂലൈയിൽ പതിനഞ്ചാക്കി. അപ്പോൾ ഇത് ഇയാൾ ചുമ്മാ പറയുന്നതല്ല. വമ്പൻ പ്രതിസന്ധിയിൽ നിന്ന് കര കയറാനുള്ള അറ്റ കൈ പ്രയോഗമാണ്. 

തിയററ്റിക്കലി പരിപാടി നന്നായിരുന്നു. വിചാരിച്ച പോലെ നടന്നിരുന്നെങ്കിൽ അമേരിക്കൻ പൊതുകടം ലോകത്തിന്റെ മൊത്തം ബാധ്യത ആകുമായിരുന്നു. തങ്ങളുടെ തകർന്നു കിടക്കുന്ന നിർമ്മാണ രംഗം ശരിയാക്കിയെടുക്കാൻ അഞ്ചോ, എട്ടോ കൊല്ലവും കിട്ടിയേനേ. പക്ഷേ, ചിലർ നല്ല വൃത്തിയായി വട്ടം നിന്നു. ബ്രിക്സ് രാജ്യങ്ങൾ. അമേരിക്കൻ മദ്ധ്യസ്ഥശ്രമം റഷ്യ കണക്കിലെടുത്തില്ല. ചൈന തിരിച്ച് കൂടുതൽ താരിഫ് ഏർപ്പെടുത്തും എന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തി, ടംഗ്സ്റ്റൺ പോലുള്ള റേർ എർത്ത് ധാതുക്കളുടെ വിനിമയം നിയന്ത്രിച്ചു. ഇന്ത്യ കാര്യമായ പ്രതികരണങ്ങൾ നടത്തിയില്ല, എന്നാൽ മറ്റു ശക്തികളും (ബ്രിട്ടൻ), ആഫ്രിക്കൻ രാജ്യങ്ങളുമായും ഡീലുകൾ നടത്താൻ തുടങ്ങി. ബ്രസീലാകട്ടെ ശക്തമായി പ്രതികരിക്കുകയും, പ്രതിരോധകരമായ നിയമ നിർമ്മാണങ്ങൾ നടത്തുകയും ചെയ്തു. 

മിരാൻ തന്റെ ലേഖനത്തിൽ പലതരം പ്രതികരണങ്ങളും തിരിച്ചടികളും പ്രവചിക്കുകയും, പ്രതിരോധ മാർഗ്ഗങ്ങൾ നിർദ്ദേശിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. എന്നാൽ ഇത്ര വലിയ സംഘടിതമായ എതിരിടൽ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. ലോക ജനസംഖ്യയുടെ വലിയ ഭാഗം വസിക്കുന്ന, ആഗോള ജി ഡി പി യുടെ വലിയ ഭാഗം സംഭാവന ചെയ്യുന്ന ഈ രാജ്യങ്ങൾക്ക് യു എസ്സിന്റെ സാമന്ത രാജ്യങ്ങളുടെ പരോക്ഷ പിന്തുണയും ഉണ്ടെന്നു സംശയിക്കാം. 

സത്യത്തിൽ ഈ പ്രബന്ധവും അതെഴുതിയവനെയും വിശ്വസിച്ച് പടക്കളത്തിൽ ഇറങ്ങിയ ട്രംപ്, തിരിച്ച് കയറാൻ വഴിയില്ലാതെ നട്ടംതിരിയുന്നതാണ് നാം കണ്ട് കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ആഗോള പ്രതിരോധ വ്യാപാര പടക്കളത്തിലെ ചക്രവ്യൂഹത്തിൽ അകപ്പെട്ട അഭിനവ അഭിമന്യു ആണ് ട്രംപ്. വ്യൂഹത്തിൽ കയറാൻ വഴി പറഞ്ഞു കൊടുത്ത് കയറ്റിയ മിരാൻ പുറത്തു കടക്കാൻ സഹായിക്കുമോ? അയാൾക്ക് വഴി അറിയുമോ? അതോ ട്രംപ് എല്ലാ പ്രതിബന്ധങ്ങളെയും തരണം ചെയ്ത് അമേരിക്കൻ രക്ഷകൻ ആകുമോ? 

കാത്തിരുന്നു കാണാം.

* Link to the paper 

ശിവൻകുട്ടിയുടെ സുംബ

ഇന്ന് നാട് നിറയെ സുംബയെ കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകൾ അലയടിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ശിവൻകുട്ടി സാറിൻറെ സുംബാ പ്രാവീണ്യം പണ്ടേ അറിയപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു. വർഷങ്ങൾക്കു മുന്നേ കേരള നിയമസഭയിൽ അദ്ദേഹം തൻറെ സ്വന്തം സുംബ പ്രദർശിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഓർമ്മയില്ലേ? മേശയിൽ ചാടി കയറിയുള്ള പ്രകടനം. അത് സുംബയായിരുന്നു എന്ന് അന്ന് തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടില്ല. ഇത് കാര്യമായി ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാഞ്ഞത് കേസൊക്കെ തേഞ്ഞുമാഞ്ഞു പോയി എന്നതുകൊണ്ട് ആവാം. ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വൈരുദ്ധ്യാത്മക ഭൗതികവാദ ലൈനിൽ പോയാൽ കോടതിയിൽ തേയും എന്നതിനാൽ ഒരു അദ്വൈത-ആര്യൻ-ആറാം തമ്പുരാൻ സ്റ്റൈലിൽ 'ബ്രഹ്മൻ സത്യം ജഗത് മിഥ്യ' എന്ന സങ്കൽപ്പത്തിൽ നിയമസഭയിൽ നടന്നതെല്ലാം വെറും മായ മാത്രമായിരുന്നു എന്ന് തെളിയിച്ചു കളഞ്ഞത് കൊണ്ടായിരിക്കാം ഈ പ്രകടനം കേരള സാംസ്കാരിക-സാമൂഹ്യ-രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രത്തിൽ വേണ്ടത്ര രേഖപ്പെടുത്താതെ പോയത്. 

എന്നാൽ തൻറെ സമയപരിധി തീരാൻ ഏതാനും മാസങ്ങൾ മാത്രമുള്ള ഇപ്പോൾ ശിവൻകുട്ടി തൻറെ സാമർത്ഥ്യം എടുത്ത് വീശിയിരിക്കുകയാണ്. കേരളത്തിലെ എല്ലാ വിദ്യാർത്ഥികളെയും സുംബ പഠിപ്പിക്കും എന്നാണ് ഭീഷണി. നല്ല കാര്യം തന്നെ. കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഇത്തിരി ഒക്കെ ചാടിത്തുള്ളി, കുത്തിമറിഞ്ഞ്, ശരീരമൊക്കെ ഇളക്കി അർമാദിക്കട്ടെ. കളിസ്ഥലങ്ങളില്ലാതായ, മൊബൈലിൽ മുങ്ങിത്താണ, കുട്ടിത്തങ്ങൾ ഇങ്ങനെയെങ്കിലും ഒന്ന് ഇളകുന്നത് നല്ലതാണ്. ലഹരിക്ക് എതിരെ എന്ന കാരണം മാത്രം തീരേ ദഹിക്കുന്നില്ല. ഡാൻസ് എന്നു കേട്ടാലേ രണ്ടടിച്ച് തുള്ളാം എന്ന് പരിപാടിയിടുന്ന ഒരു സമൂഹത്തെ സുംബ ചെയ്ത് മുക്തമാക്കാൻ സാധ്യമോ? 

എന്നാൽ ഇത് കേട്ടതും ചിലതൊക്കെ ചാടിയിറങ്ങി എതിർ സ്വരങ്ങൾ കേൾപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇതെല്ലാം അശ്ലീല പ്രകടനങ്ങൾ ആണെന്നും, ഇങ്ങനെയുള്ള പരിഷ്കാരങ്ങൾ പള്ളി കമ്മിറ്റികൾ വഴി ചർച്ച ചെയ്തു നടപ്പാക്കണം എന്നും തിട്ടൂരങ്ങൾ ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. എനിക്ക് തോന്നുന്നത്, സുംബയും സാംബയും തമ്മിൽ മാറിപ്പോയതായിരിക്കും എന്നാണ്. പാവങ്ങൾ. ലോകകപ്പ് സീസണിൽ മലയാള സ്പോർട്സ് ലേഖകരെല്ലാം ബ്രസീൽ കളിക്കാർ സാംബാ താളത്തിൽ കളിക്കുന്നു എന്നൊക്കെ എഴുതിപ്പിടിപ്പിക്കുന്നതിന്റെ പ്രശ്നമാണ്. എന്ത് വൃത്തികേട്! സഞ്ജു സാംസൺ കളിക്കുന്നത് കഥകളിയുടെ രീതിയിലാണ് എന്ന് പറയുന്നത് എത്ര ബാലിശമാണോ, അത്ര റിഡിക്യൂലസ് ആണ് ഇതും. 

എന്തായാലും ശിവൻകുട്ടി മാസ്റ്റർ ഇതിനെല്ലാം പുല്ലുവിലയാണ് കൊടുക്കുന്നത്. വെച്ച കാല് മുന്നോട്ടു തന്നെ എന്ന് മാർക്സിയൻ സിദ്ധാന്തം അനുസരിച്ചുള്ള നീക്കം. എല്ലാ വിദ്യകളും അഭ്യാസങ്ങളും വശമാക്കിയ ഒരു വിദ്യാഭ്യാസ മന്ത്രി നമുക്കുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം തെളിയിച്ചു തന്നു. ലേബർ മന്ത്രി കൂടിയായ അദ്ദേഹത്തിൻറെ ഭരണത്തിൽ കേരളത്തിലെ ലേബർ ഒക്കെ നിശ്ചലം ആണെങ്കിലും കുട്ടികൾ അത്യാവശ്യം ലേബർ ചെയ്യുന്നു എന്നത് ആശ്വാസം തന്നെ.

ഇതിൻറെ ശരിയായ പ്രാധാന്യം നാം മനസ്സിലാക്കേണ്ടത് ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ പൊണ്ണത്തടി വർദ്ധിക്കുന്നു എന്ന പഠനത്തിൻറെ കൂടെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ്. ഇന്ത്യയുടെ മറ്റു ഭാഗങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ കുടവയർ കൂടി വരുന്നുണ്ട് പോലും. ഈ ലേഖകൻ തന്നെ പടിപ്പുര കയറുമ്പോൾ ഉമ്മറത്ത് എത്തുന്ന ഒരു പൈലറ്റ് വയർ അകമ്പടി സേവിക്കുന്ന മാന്യദേഹം ആണ്. 'കുംഭ കുറക്കാൻ ഇത്തിരി സുംബാ' എന്നോ മറ്റോ ആകർഷകമായ ഒരു മുദ്രാവാക്യം കാലഘട്ടത്തിൻറെ ആവശ്യമാവുകയാണ്. 

ചിലരെങ്കിലും പറയുന്നത് ഇതൊക്കെയും ഒരു ലാറ്റിനമേരിക്കൻ കമ്യൂണിസ്റ്റ് അസ്കിതയാണ് എന്നാണ്. അതു പോലെ കേന്ദ്ര സർക്കാർ പ്രൊമോട്ട് ചെയ്യുന്ന യോഗയെ വലിച്ചു താഴെയിറക്കാനുള്ള ഗൂഢാലോചന ആണ് എന്നും പറയപ്പെടുന്നു. സാദ്ധ്യത ഇല്ല. കാരണം ഇപ്പോൾ ഇതേ ശിവൻകുട്ടി സാർ കൊണ്ടുവന്ന അടുത്ത പരിഷ്കാരം തന്നെ. 

കേരളത്തിൽ ഒന്നാം ക്ലാസ് മുതൽ ഹിന്ദി വിദ്യാഭ്യാസം നിർബന്ധമാക്കുന്നു പോലും. മറ്റു ദക്ഷിണേന്ത്യൻ സംസ്ഥാനങ്ങളെല്ലാം ഹിന്ദിയെ പുറം കാലുകൊണ്ട് തൊഴിക്കാനുള്ള പദ്ധതികൾ നടപ്പിലാക്കുമ്പോഴാണ് ഇവിടെ ഇങ്ങനെ. സജീവമായ വല്ല അന്തർധാരയോ മറ്റോ ആയിരിക്കും, ശിവൻകുട്ടിയെ കുറ്റം പറയരുതല്ലോ. എന്നാൽ മലയാളവും ഇംഗ്ലീഷും പഠിപ്പിച്ച് പഠിപ്പിച്ച് നിരക്ഷരകുക്ഷികളാക്കിയ പാവം വിദ്യാർത്ഥികളെ ഇങ്ങനെ പരീക്ഷിക്കണോ എന്ന് എന്റെ ആത്മഗതം. 

വിശപ്പ് പ്രണയം ഉന്മാദം: ഇല്ലായ്മയിൽ ഉള്ളത്

 ഇവിടെ ഇംഗ്ലീഷിൽ വായിക്കാം. 

"തലയ്ക്കുള്ളിലെ ജെല്ലിമിഠായികൾ എന്തൊക്കെ അദ്ഭുതങ്ങളാണ് ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നതെന്ന്, എപ്പോഴാണ് അതിനുള്ളിൽ മാറ്റങ്ങൾ വരുന്നതെന്ന്, കയ്‌പ്‌ മധുരമായും മധുരം കയ്‌പായും മാറുന്നതെന്ന് ആർക്കാണ് പറയാനാവുക..?"

ദാരിദ്ര്യം മനുഷ്യരുടെ ഓജസ്സ് ഊറ്റിയെടുത്ത് അവരെ വെറും ചണ്ടിയാക്കി മാറ്റിക്കളയുന്ന പ്രതിഭാസമാണ്. സമ്പത്തില്ലായ്മ എന്ന ഒരു ഘടകത്തിന്റെ മാത്രം അടിസ്ഥാനത്തിൽ വിലയിരുത്തുന്നത് അതിനെ ലളിതവൽക്കരിക്കുകയായിരിക്കും. ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ യഥാർത്ഥവും അന്തിമവും ആയ വില, അത് വ്യക്തികൾക്കും സമൂഹത്തിനും ഉണ്ടാക്കുന്ന സാമൂഹികവും മാനസികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ അപചയം കൂടി കണക്കിലെടുത്തു നിർണ്ണയിക്കുമ്പോൾ, നാം കരുതുന്നതിലും വളരെ വലുതായിരിക്കും. 

പട്ടിണിയുടെ എല്ലാ പീഢാനുഭവങ്ങളിലൂടെയും കടന്നു പോകുമ്പോഴും തന്റെ സഹൃദയത്വം നഷ്ടപ്പെടാതെ, അതിനെ കൂടുതൽ പരിപോഷിപ്പിക്കാൻ തുനിഞ്ഞിറങ്ങി എന്നതാണ് മുഹമ്മദ് അബ്ബാസ് എന്ന വായനക്കാരന്റെ വിജയം. സമൂഹത്തിന്റെ എല്ലാ അളവുകോലുകളിലും പിന്നാക്കം നിൽക്കുന്ന ഒരാൾ, മനുഷ്യൻ എന്ന നിലയിൽ മുൻനിരയിൽ ഇടിച്ചു കയറിയതിന്റെ ദൃഷ്ടാന്തം ആണ് അയാളുടെ ജീവിതം. എട്ടാം ക്ലാസ് വരെ മാത്രം, അതും തമിഴിൽ, പഠിച്ച്, മലയാള ഭാഷ വായിക്കാൻ അറിയാതിരുന്ന ഒരാൾ, ഒരു നേരത്തെ ആഹാരം തനിക്കും കുടുംബത്തിന്നും തേടാനുള്ള നെട്ടോട്ടത്തിന് ഇടയിലും പുസ്തകം വായിക്കാനുള്ള, സൃഷ്ടിപരമായി സമൂഹത്തിനോട് സംവദിക്കാനുള്ള ആർജ്ജവം കാത്തു സൂക്ഷിച്ചു എന്നതാണ് മനുഷ്യ വർഗത്തോടുള്ള അയാളുടെ സംഭാവന. 

അബ്ബാസിന്റെ ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകൾ ആയ "വിശപ്പ് പ്രണയം ഉന്മാദം" ഈയടുത്താണ് വായിക്കാൻ കിട്ടിയത്. തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ വിവിധ ഘട്ടങ്ങളിൽ കണ്ടും കേട്ടും അനുഭവിച്ചും മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞ ഓർമ്മകളുടെ സമാഹാരം. ഇതിലെ മുപ്പത്തിയെട്ട് കുറിപ്പുകൾ പലപ്പോഴായി സമൂഹമാധ്യമങ്ങളിൽ കുറിച്ചിട്ടതാണെന്ന് വായിച്ചപ്പോൾ മനസ്സിലായി. തനിക്കുള്ളിലും, ചുറ്റിലും നിറഞ്ഞാടുന്ന ഇല്ലായ്മയാണ് മിക്കവയിലും പ്രകടമാകുന്ന വിഷയം. കൊടിയ പട്ടിണിയിൽ മനുഷ്യത്വവും, പ്രതികരണശേഷിയും കൈമോശം വരുന്നതിന്റെ ചിത്രങ്ങൾ, അവയ്ക്കിടയിൽ അതെല്ലാം തിരിച്ചുപിടിക്കാനുള്ള ചില കഠിന ശ്രമങ്ങൾ. ഈ കുറിപ്പുകളെ എറ്റവും ഋജുവായി ഇങ്ങനെ നിർവചിക്കാം എന്നു തോന്നുന്നു. 

താനും തന്റെ ജീവിതവും മുന്നിട്ടു നിൽക്കുന്ന കുറിപ്പുകളിൽ കാണുന്ന ഗഹനമായ ആത്മവിചിന്തനം, സമൂഹത്തെയും സഹജീവികളേയും കുറിച്ചുള്ള എഴുത്തിൽ പ്രകടമാകുന്ന സഹാനുഭൂതിയും  അനുകമ്പയും, ഇവയെല്ലാം അബ്ബാസിന്റെ എഴുത്തിനെ ശ്രദ്ധിക്കാൻ നമ്മെ നിർബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. തലക്കെട്ടിലുള്ള മൂന്നു ഘടകങ്ങൾ, വിശപ്പും പ്രണയവും ഉന്മാദവും, എങ്ങനെ അന്യോന്യം ഒരേ സമയം കാരണവും ഫലവും ആയി മാറുന്നു എന്നതും പ്രാധാന്യമുള്ള പ്രതിപാദ്യ വിഷയമായി തോന്നി. 

ഇതിലെ ആദ്യത്തെ കുറിപ്പിൽ എഴുത്തുകാരൻ ഒരു മുൻകൂർ ജാമ്യം എടുത്തു വെക്കുന്നുണ്ട്. സാഹിത്യഭാഷ പ്രതീക്ഷിക്കരുതെന്നും, ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഷയാണ് ഇതിലുള്ളത് എന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു വെക്കുന്നു. ഇതിലെ വിഷയം പ്രാധാന്യം അർഹിക്കുന്നു എങ്കിലും, രചനയിലെ അതിവൈകാരികതയും തഴമ്പിച്ച സാഹിത്യ പ്രകടനങ്ങളും കല്ലുകടിയാകുന്നു. ഈ രീതിയിൽ തന്റെ ഉള്ളിൽ ഉരുകിത്തിളയ്ക്കുന്ന വികാരങ്ങളെ ഒഴുക്കിക്കളയുന്നത് എഴുത്തുകാരന് ഒരു തെറാപ്പിയുടെ ഫലം കൊടുക്കുന്നുണ്ടാവാം. അയാളുടെ ലോകത്തിന്റെ പുറത്തുനിന്നു കൊണ്ട്, താൻ മാവിലായിക്കാരൻ ആണല്ലോ എന്ന സമാധാനത്തോടെ, അയ്യോ പാവം എന്നുരുവിടുന്ന വായനക്കാരനും ഒരു പൈങ്കിളി സുഖം ലഭിക്കുന്നുണ്ടാവാം. എന്നാൽ ഈ വാചാടോപം കൃതിയുടെ വിഷയത്തിന്റെ അന്തസ്സത്ത ചെറുതായെങ്കിലും ചോർത്തിക്കളയുന്നു എന്നതാണ് ഇതിലെ യഥാർത്ഥ ദുരന്തം. 

വിലായത്ത് ബുദ്ധ- കഥയും സാഹിത്യവും

ഇതിന്റെ ഇംഗ്ലീഷ് പതിപ്പ് ഇവിടെ ഉണ്ട്. 

സാഹിത്യം എന്നത് നിർവചിക്കാൻ ഇത്തിരി ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള വാക്കാണ്. കാരണം വളരെയേറെ ആത്മനിഷ്ഠമായ ഒന്നാണത്. വർഷങ്ങൾ കൊണ്ട് ഒരാളുടെ ജീവിതത്തിൽ അയാളുടെ അനുഭവങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്ന സംവേദനക്ഷമതയാണ് അയാളുടെ സാഹിത്യത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ് ഒരാളുടെ ഇഷ്ടസംഗീതം മറ്റൊരാൾക്ക് തെറിപ്പാട്ടാകുന്നത്, ഒരു സാഹിത്യസൃഷ്ടി ഒരാളിൽ ഉണ്ടാക്കുന്ന അനുരണനം അതേ പോലെ, അതേ അളവിൽ മറ്റൊരാളിൽ ഉണ്ടാക്കാത്തത്. 

എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, സാഹിത്യത്തിന്റെ പ്രധാന ഘടകങ്ങൾ രൂപവും, ഘടനയുമാണ്. ആയിരം തരത്തിൽ പറയാവുന്ന ഒരു കഥയ്ക്ക് ഏറ്റവും അനുയോജ്യം എന്ന് സാഹിത്യകാരൻ തീരുമാനിക്കുന്ന രീതിയാണ് അത് എത്ര നല്ല സാഹിത്യമാണ് എന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നത്. അതിൽ അയാൾ പറയുന്ന കാര്യങ്ങളുടെ അത്ര തന്നെയോ ചിലപ്പോൾ അതിലധികമോ പ്രാധാന്യം, പറയാത്തതോ പറയാതെ പറയുന്നതോ ആയ കാര്യങ്ങൾക്ക് ഉണ്ടാകും. 

പല വായനക്കാരും ഒരു അബോധ തലത്തിൽ സാഹിത്യത്തെ ആസ്വദിക്കുന്നവരാണ്. ഒരു നല്ല പുസ്തകം വായിച്ചു എന്ന ആഹ്ളാദത്തിനപ്പുറം കൂടുതൽ വിശകലനം നടത്താൻ പലരും തയ്യാറാവുന്നില്ല. അപ്പോഴാണ്, സാഹിത്യപരമായ ഗുണങ്ങൾ കുറവുള്ള പുസ്തകങ്ങൾ വെറും മാർക്കറ്റിംഗിന്റെയും അത് സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഹൈപ്പിന്റെയും ബലത്തിൽ വായനക്കാരിൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്. അപ്പോൾ നിങ്ങൾ ചോദിക്കും വ്യക്തിനിഷ്ഠമായ സാഹിത്യത്തിന്റെ ഗുണം ആരു തീരുമാനിക്കും എന്ന്. 

അത് നിരൂപകനോ ഇൻഫ്ലുവൻസറോ മാർക്കറ്റിംഗ് വിദഗ്ധനോ അല്ല, 'വിവരമുള്ള' വായനക്കാരനാണ് തീരുമാനിക്കേണ്ടത് എന്നാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം. ഒരു ആഖ്യായികയുടെ, അത് നോവലോ, കഥയോ എന്തുമായിക്കോട്ടെ, സാഹിത്യ സമ്പത്ത് വിലയിരുത്താൻ ഞാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന വഴി വളരെ ലളിതമാണ്. അതിന്റെ പ്ലോട്ട് മറ്റൊരാളോട് പറയുമ്പോൾ കേൾക്കുന്നയാൾക്ക് ആ പുസ്തകം വായിച്ച അനുഭൂതി എത്രത്തോളം കിട്ടും എന്ന് ചിന്തിക്കുക. മറ്റൊരാളോട് പുസ്തകത്തിലെ കഥ പറയുമ്പോൾ ചോർന്നു പോകുന്ന അതിലെ ഘടകമാണ് സാഹിത്യം. 'ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസം' അല്ലെങ്കിൽ 'ചെമ്മീൻ' തുടങ്ങിയ കൃതികളുടെ പ്ലോട്ട് മാത്രം പറഞ്ഞു കൊടുക്കുമ്പോൾ നഷ്ടപ്പെടുന്ന സത്തയാണ് അതിലെ സാഹിത്യം. 

ഇത്രയും നീണ്ട ആമുഖം എഴുതാൻ കാര്യം ഇന്നലെ വായിച്ച ജി. ആർ. ഇന്ദുഗോപന്റെ 'വിലായത്ത് ബുദ്ധ' എന്ന പുസ്തകമാണ്. ഇതിൽ സാഹിത്യം കുറവാണ്, ഒരു കഥാകഥനം എന്ന് പറയാം. ഇതിന്റെ കഥയുടെ ചുരുക്കം ഇവിടെ പറഞ്ഞാൽ, വായിക്കുന്നയാൾക്ക് പുസ്തകം വായിച്ചതിനോട് അടുത്ത ഒരു അനുഭൂതി കിട്ടും. അതിനാൽ ഞാൻ അതിന് മുതിരുന്നില്ല. ഞാൻ കുറ്റപ്പെടുത്തുകയല്ല. ഇതൊരു നല്ല കഥയാണ്, വളരെ രസകരമായി പറഞ്ഞ ഉദ്വേഗജനകമായ കഥ. ഇത്ര നന്നായി പറഞ്ഞ കഥാകാരൻ അഭിനന്ദനം തീർച്ചയായും അർഹിക്കുന്നു. 

അഭിനന്ദനം അർഹിക്കാത്തത് ഇതിന്റെ മുന്നിലും പിന്നിലും നിന്ന് ഇതിന്റെ സാഹിത്യത്തെ പെരുപ്പിച്ചു കാട്ടാനുള്ള ശ്രമമാണ്. ചില തട്ടുപൊളിപ്പൻ പടങ്ങളിൽ, നായകന്റെ ഗുണഗണങ്ങൾ 'തള്ളാൻ' വരുന്ന ശിങ്കിടിയെ പോലെ, ചിലർ ഇതിൽ മുങ്ങിത്തപ്പി ഇതിനില്ലാത്ത സാഹിത്യ ഗുണങ്ങൾ നിരത്തുന്നു. ഒന്നും കിട്ടാത്തതിനാൽ കഥയിൽ വിവരിക്കുന്ന ചില വസ്തുക്കളുടെ മണവും നിറവും ചികയുന്നു. മറ്റൊരാൾ ഇതിന്റെ തലക്കെട്ടിൽ ഉള്ള 'ബുദ്ധ' എടുത്ത് ഇതിനെ സെൻ ബുദ്ധിസ്റ്റ് കഥയാക്കാൻ വിയർപ്പൊഴുക്കുന്നു. നൂറ്റമ്പത് പേജുള്ള പുസ്തകത്തിൽ നാൽപ്പത്തി അഞ്ചു പേജുകൾ, ഏതാണ്ട് മൂന്നിലൊന്ന് ഭാഗം, പുസ്തകത്തെ തള്ളിക്കയറ്റുകയാണ്. 

ഇതു പോലൊരു കഥയായ 'The Godfather' പണ്ടൊരു നല്ല സംവിധായകൻ മികച്ച സാഹിത്യ ഗുണമുള്ള ചലച്ചിത്രമാക്കി മാറ്റിയ ചരിത്രമുണ്ട്. 'വിലായത്ത് ബുദ്ധ' എന്ന കഥാഖ്യാനത്തിനും അതേ ഭാഗ്യം ലഭിക്കട്ടെ എന്ന് ആശംസിക്കുന്നു. 

ഫാനായണം...

 ഇന്നലെ മെട്രോ കാത്തു നിൽക്കുമ്പോൾ കേട്ടത്:

"നീയൊരു മാതിരി മോഹൻലാൽ ഫാൻസിന്റെ പണി കാട്ടരുത്."

"അതെന്താ?"

"ലാലേട്ടന്റെ ബ്രഹ്മാണ്ഡ സിനിമ വരുന്നുണ്ട് എന്ന് ആർത്തലച്ച് ബഹളം കൂട്ടും. പടം ഇറങ്ങിയാൽ ഒരുത്തനും കാണില്ല. പിന്നെ എട്ടു നിലയിൽ പൊട്ടി തിയേറ്റർ വിട്ട ശേഷം സംവിധായകനെയും എഴുത്തുകാരനെയും തെറി വിളിച്ചു ക്ഷീണം മാറ്റും."

"അപ്പോൾ മമ്മൂട്ടി ഫാൻസോ?"

"അവരും പടം തിയേറ്ററിൽ പോയൊന്നും കാണില്ല. പിന്നെ ഒരു വ്യത്യാസം, പടം പൊട്ടിയാലും ഇക്ക സൂപ്പർ എന്ന് പറഞ്ഞു ഇന്റർനെറ്റിൽ തള്ളിമറിച്ചോളും."

മഹേന്ദ്രസംഭവം അഥവാ അപമാനക്കൊല...

 

ഇംഗ്ലീഷിൽ വായിക്കാൻ

കഴിഞ്ഞ ദിവസമാണ് സോണി ലിവിലൂടെ മലയാളം വെബ് സീരീസായ 'ജയ് മഹേന്ദ്രൻ' കണ്ടത്. തീരെ രൂപഭദ്രതയില്ലാത്ത രചനയും അവതരണവും ആണെങ്കിലും, തനിമലയാളി സൈക്കിയുടെ ആൾരൂപം എന്നു ധൈര്യത്തോടെ പറയാവുന്ന നടനായ സൈജു കുറുപ്പിന്റെ മികച്ച പ്രകടനവും, ഇതു മുന്നോട്ടു വെക്കുന്ന ചില പ്രസക്തമായ സാമൂഹിക പ്രശ്നങ്ങളും കാരണം സീരീസ് മനസ്സിൽ തങ്ങിക്കിടന്നിരുന്നു. 

ഈ കുറിപ്പ് ഇന്നലെ തന്നെ എഴുതാൻ തുടങ്ങിയതായിരുന്നു. 'വെള്ളിമൂങ്ങ' എന്ന ചിത്രവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി ഒരു താരതമ്യമായിരുന്നു ഉദ്ദേശം. എന്നാൽ കാര്യമായൊന്നും പറയാനില്ലെന്നു തോന്നിയതിനാൽ പകുതിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു. പക്ഷേ, ഇന്നു പുറത്തു വന്ന ഒരു വാർത്ത കണ്ടപ്പോൾ തോന്നിയ നടുക്കവും ചിന്തകളും കാരണം വീണ്ടും എഴുതാൻ ഇരിക്കുകയാണ്. 

ഇതിലെ നായകനായ മഹേന്ദ്രൻ ഒരു ബ്യൂറോക്രാറ്റ് ആണ്. നിയമത്തിന്റെ കുരുക്കുകളും, അത് തരണം ചെയ്യാനുള്ള എളുപ്പവഴികളും, തനിക്കുവേണ്ടി കാര്യങ്ങളെ തിരിച്ചുമറിക്കാനും, തനിക്ക് എതിരായി വരുന്നവരെ ഒതുക്കാനും, എല്ലാം അറിയുന്ന ഒരു റവന്യൂ വകുപ്പ് ജീവനക്കാരൻ. മന്ത്രി മുതൽ എല്ലാവരും ഊരാക്കുടുക്കുകളിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ അയാളുടെ തന്ത്രങ്ങളാണ് സ്വീകരിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ഒരു സന്ദർഭത്തിൽ താൻ കുഴിച്ച കുഴിയിൽ ചെന്ന് ചാടിയ മഹേന്ദ്രനെ എല്ലാവരും കൈവിടുന്നു. തനിക്കൊരു പ്രശ്നം വരുമ്പോൾ താൻ മാത്രമേ കൂടെയുണ്ടാകുള്ളൂ എന്ന ബോധ്യം വന്ന മഹേന്ദ്രൻ രക്ഷപ്പെടാനുള്ള എല്ലാ വേലകളും പുറത്തെടുക്കുന്നതാണ് കഥ.

ഇതിൽ എനിക്ക് തീരെ യോജിക്കാനാവാതിരുന്ന കഥാപാത്രം, സുഹാസിനി അഭിനയിച്ച മേലുദ്യോഗസ്ഥയുടേതാണ്. വർഷങ്ങളായി റവന്യൂ ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിൽ പണിയെടുത്ത് തഹസിൽദാരായി കയറ്റം കിട്ടിയ ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥ ഇത്ര പാവമായിരിക്കില്ല, അവർ ഒരിക്കലും ഇങ്ങനെ തീരെ ചുണയില്ലാതെ തളർന്നു പോകുകയില്ല എന്നായിരുന്നു എൻറെ ധാരണ. എന്നാൽ അത് തെറ്റാണെന്ന് ഇന്നത്തെ വാർത്തയിലൂടെ എനിക്ക് ബോധ്യപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ്. 

കണ്ണൂർ എഡിഎം തൻറെ യാത്രയയപ്പിനിടെ അഴിമതി ആരോപണം ഉന്നയിക്കപ്പെട്ടതിനാൽ വീട്ടിൽ ആത്മഹത്യ ചെയ്തു എന്നതാണ് വാർത്ത. ചടങ്ങിനിടെ ക്ഷണിക്കപ്പെടാതെ വന്നു കയറിയ ജില്ലാ പഞ്ചായത്ത് പ്രസിഡണ്ട്, കളക്ടറെ അടക്കം വേദിയിൽ ഇരുത്തി, അദ്ദേഹത്തിനെതിരെ അഴിമതി ചെയ്തതായി ആരോപണം ഉയർത്തി. തുടർന്ന്, പിറ്റേ ദിവസം അദ്ദേഹം വീട്ടിൽ ആത്മഹത്യ ചെയ്ത നിലയിൽ കണ്ടെത്തപ്പെട്ടു. 

മലയാളിയുടെ ഒരു പൊതു സ്വഭാവമാണ് നാലാളുടെ മുന്നിൽ വിഴുപ്പലക്കുക എന്നത്. പ്രശ്നം പരിഹരിക്കാൻ നൂറു മാർഗ്ഗങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും, മലയാളിക്ക് ഇതു മാത്രമേ ചെയ്യാൻ അറിയൂ. തനിക്ക് ഇഷ്ടമില്ലാത്തവരോ, തൻറെ ആശയങ്ങൾക്ക് പിന്തുണ കൊടുക്കാത്തവരോ ആയവരുടെ നേർക്ക് അനാവശ്യമായി പൊതുമധ്യത്തിൽ, അത് നിരത്തിലായാലും, സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ ആയാലും, കുരച്ചു ചാടുക എന്നതാണ് ഏറ്റവും പുതിയ മലയാളി സംസ്കാരം. 

പൊങ്കാല എന്ന ഓമനപ്പേരിട്ട് നമ്മൾ ഇതിനെ ഒരു സ്വാഭാവിക സംഭവമാക്കി മാറ്റിയിട്ടുമുണ്ട്. ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥൻ അഴിമതി ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, അതിന് വ്യക്തിഹത്യ അല്ലാതെ മറ്റു നിരവധി പോംവഴികൾ ഉണ്ട്. നമ്മുടെ ഭരണഘടനയും, പീനൽ കോഡും കൃത്യമായി നിയമവിരുദ്ധമായ എല്ലാ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കും വേണ്ട ശിക്ഷാവിധികൾ തീരുമാനിച്ചു വച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇതല്ലാതെ കണ്ടവനെ അപമാനിച്ച്, തേജോവധം ചെയ്തു, ആത്മഹത്യ ചെയ്യാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത് എവിടെത്തെ ന്യായമാണ്? 

കുഴഞ്ഞു മറിഞ്ഞ നിയമസംവിധാനങ്ങൾക്കിടയിൽ കൃത്യമായ മാർഗരേഖയോടെ പ്രവർത്തിക്കാൻ ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥന് കഴിയുകയില്ല എന്ന സത്യമാണ് 'ജയ് മഹേന്ദ്രൻ' എന്ന സീരീസ് മുന്നോട്ട് വെക്കുന്നത്. അതുപോലെ കുറച്ചൊക്കെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ധാരണയോടെ നീക്കുപോക്കുകൾ ചെയ്താലേ എന്തെങ്കിലും നല്ലത് ചെയ്യാൻ കഴിയുമെന്ന് സന്ദേശവും അത് തരുന്നു. സീരീസിലെ നായകൻ കുഴപ്പത്തിൽ പെടുമ്പോൾ, നാട്ടുകാരും, മാധ്യമങ്ങളും, രാഷ്ട്രീയക്കാരും, എല്ലാം പ്രശ്നങ്ങൾ മുഴുവൻ അയാളുടെ തലയിൽ കൊണ്ടിട്ട് കൈകഴുകുന്നതാണ് കാണുന്നത്. തനിക്ക് ഇയാളെ പോലുള്ള ഉദ്യോഗസ്ഥർ, ചെറിയ രീതിയിൽ വഴിവിട്ടിട്ടാണെങ്കിലും, ചെയ്തു തന്നിട്ടുള്ള ഉപകാരങ്ങൾ സൗകര്യപൂർവ്വം വിസ്മരിക്കുകയും, താൻ ഉൾപ്പെടെയുള്ളവർ കൂടി ഭാഗഭാക്കായ പല പ്രശ്നങ്ങളും മറച്ചുവെക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. 

സ്ഥിരമായി വില്ലൻ വേഷം കെട്ടുന്ന ബ്യൂറോക്രാറ്റുകളുടെ സ്ഥാനത്ത് നിന്ന് ചിന്തിച്ചു നോക്കുന്ന ഈ ചിത്രം ഇന്ന് നടന്ന ദുരന്തവുമായി ഒന്ന് താരതമ്യം ചെയ്യുന്നത് നന്നായിരിക്കും. 

ജയമോഹന്റെ ഉറവിടങ്ങൾ: അണപൊട്ടിയൊഴുകും ജീവഗാഥ

 

ഇതേ പുസ്തകത്തേക്കുറിച്ച് ഇംഗ്ലീഷിൽ എഴുതിയ കുറിപ്പ് ഇവിടെ വായിക്കാം. 

ഇതിനു മുൻപ് ജയമോഹന്റെ രണ്ടു പുസ്തകങ്ങൾ ആണ് വായിച്ചിട്ടുള്ളത്, നൂറു സിംഹാസനങ്ങളും, മാടൻ മോക്ഷവും. വായനക്കാരുടെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് നേരിട്ട് സംവദിക്കുന്ന കൃതികളാണ് രണ്ടും. ഉപജീവനത്തിന്റെ നഗ്നയാഥാർത്ഥ്യങ്ങളുടെ കലർപ്പില്ലാത്ത ചിത്രണം. ക്രോധവും, പരിഹാസവും, മൌഢ്യവും, നിസ്സംഗതയും സമ്മേളിക്കുന്ന ലാവാസ്ഫുരണങ്ങൾ. നമ്മുടെ സത്യങ്ങളെ വീണ്ടും അപഗ്രഥിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന തിരുത്തൽ ശക്തികൾ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകളായ 'ഉറവിടങ്ങൾ' വായിക്കാൻ എടുക്കുമ്പോൾ പ്രതീക്ഷിച്ചത്, പ്രതീക്ഷകളെ തല്ലിത്തകർക്കുന്ന സത്യകഥനം. ലഭിച്ചത് ഒട്ടും കുറഞ്ഞിട്ടില്ല. 

ജയമോഹന്റെ എഴുത്തുകൾ മലയാളത്തിലാകുമ്പോഴും, തമിഴിന്റെ വക്രതയില്ലായ്മ അനുഭവിപ്പിക്കും. വെട്ടൊന്ന്, മുറി രണ്ട് എന്ന പോലെ. അല്ലെങ്കിൽ ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ ആമുഖത്തിൽ കല്പറ്റ നാരായണൻ പറഞ്ഞ തമിഴൻ മാത്രം കീറുന്ന കീറാമുട്ടിയെ പോലെ. പേര് സൂചിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ തന്റെ എഴുത്തിന്റെ ഉറവിടങ്ങൾ തുറന്നു കാട്ടുകയാണ് ജയമോഹൻ ഈ പുസ്തകത്തിൽ. അച്ഛനും, അമ്മയും, മറ്റു പൂർവികരും, നാടും, അതിന്റെ ചരിത്രവും, ഭൂഘടനയും, നാട്ടു വർത്തമാനവും, ഭാര്യയും, മകളും, എല്ലാവരും കൂടി തുറന്നു തരുന്ന ഉറവിടങ്ങൾ. 

അഞ്ചു ഭാഗങ്ങളിൽ ആയിട്ടാണ് ഈ പ്രക്രിയ എഴുത്തുകാരൻ നടത്തിയെടുക്കുന്നത്. ആദ്യഭാഗം അമ്മയുടെയും അച്ഛന്റെയും കഥയാണ്, എഴുത്തുകാരന്റെ ഉയർത്തെഴുന്നേൽപ്പിന്റേയും. രണ്ടാം ഭാഗം തന്റെ നാഞ്ചിനാടിന്റെ ചരിത്രവും പുരാവൃത്തവും. ഇതിൽ കേരളത്തിൽ നിന്നും അടർന്നു പോയ, അവഗണിക്കപ്പെട്ട ജനത്തിന്റെ, ജനതയുടെ, കഥ കാണാം. പറിച്ചുനടലിന്റെ അന്യതാ ബോധം എഴുത്തുകാരൻ സ്വായത്തമാക്കിയ കഥ. മൂന്നാം ഭാഗം തന്റെ ജീവിതത്തിൽ കടന്നു വന്നതും പോയതുമായ സ്ത്രീകളും അവർ തന്നിൽ ഉണ്ടാക്കിയ പ്രകമ്പനങ്ങളും. നാലാം ഭാഗം പൂർവികചരിത്രം, പ്രധാനമായും അതിശക്തയായ അമ്മച്ചിയുടെ, അച്ഛന്റെ അമ്മയുടെ, ചരിത്രം. അവസാന ഭാഗം നാഞ്ചിനാട്ടിലെ യക്ഷികളെക്കുറിച്ച്. തനിക്ക് താൻ പോരുമെന്ന വ്യവസ്ഥിതിയിൽ നിന്ന് താൻ മറ്റൊരുവന്റെ ആശ്രിതയെന്നതിലേക്ക് എടുത്തെറിയപ്പെട്ട, സ്ത്രീ പ്രതീകമായാണ് പുതിയ യക്ഷികളെ എഴുത്തുകാരൻ കാട്ടിത്തരുന്നത്. 

കേരളത്തിൽ നിന്നുള്ള പറിച്ചു നടൽ ചരിത്രത്തെയും തനതു സംസ്കാരത്തെയും ഇരുട്ടിലാഴ്ത്തിയ ജനതയുടെ കഥ ഇതിൽ കാണാം. എങ്ങനെയാണത് കുടുംബങ്ങളെയും വ്യക്തികളെയും വിശ്വാസങ്ങളെയും മാറ്റി മറിക്കുന്നതെന്നും കാണാം. അതിരുകളിൽ പാർക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടവരായി ജീവിക്കുന്നവരുടെ കഥയാണ്, അതിന്റെ ആകുലതകളിൽ നിന്ന് പൊട്ടി വിടർന്ന സാഹിത്യത്തിന്റെ കഥയാണ് 'ഉറവിടങ്ങൾ'. ആ ഉറവിടങ്ങളിൽ ഉത്ഭവിച്ച്, അണകളെ തകർത്ത് ഇരമ്പിയൊഴുകി, അനുവാചക ഹൃദയസാഗരത്തിൽ ആർത്തലച്ച് വന്നു ചേരുന്ന ക്ഷുബ്ധ സാഹിത്യം. 

കറുത്തച്ചൻ: ഭയങ്കരം, ഭീകരം, ഭയാനകം

ഭയം ഉളവാക്കുന്ന എന്നർത്ഥം വരുന്ന ഒറ്റപ്പദം മലയാളത്തിൽ ഭയങ്കരം ആണ്. എന്നാൽ സാധാരണ ആ വാക്ക് ആ അർത്ഥത്തിൽ അല്ല ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നത്. Horror literature എന്ന വാക്കിന്റെ ഇംഗ്ലീഷ് തത്സമ പദമായി ഭയങ്കരസാഹിത്യം എന്ന് പറയുന്നത് അങ്ങ് ശരിയാകുന്നില്ല. ഭയാനകസാഹിത്യം, ഭീകരസാഹിത്യം എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാലോ? പ്രേതകഥകൾ, യക്ഷിക്കഥകൾ, മാന്ത്രിക നോവലുകൾ എല്ലാം മലയാളത്തിൽ ഇതിന്റെ ചില ഉപജാതികളാണ്. 

ഒരു കാലത്ത് അന്യം നിന്ന് പോയ ജനപ്രിയ സാഹിത്യം മലയാളത്തിൽ ഒരു തിരിച്ചു വരവ് നടത്തിയപ്പോൾ കൂട്ടത്തിൽ പ്രേതകഥകളും വന്നു എന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. പല പുസ്തകങ്ങളും പലയിടത്തു വെച്ചും കൈയിൽ പെട്ടെങ്കിലും, വായിക്കാൻ സാധിച്ചത് എസ്. കെ.ഹരിനാഥ് എഴുതിയ 'കറുത്തച്ചൻ' ആണ്. മലയാളത്തിൽ പൊതുവേ പ്രേതകഥകൾ മന്ത്രവാദത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ആണ് എഴുതപ്പെടാറ്. 'കലിക', 'കൃഷ്ണപ്പരുന്ത്', തുടങ്ങിയ മികച്ച കൃതികൾ തന്നെ ഉദാഹരണം. ഇതിനൊരു കാരണം, ഐതിഹ്യമാല പോലുള്ള ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ പ്രഭാവമായിരിക്കാം. പതിവിന് വിപരീതമായി ഹരിനാഥ് ഒരു ക്രിസ്തീയ പശ്ചാത്തലം കൊണ്ടു വന്നത് വ്യത്യസ്തമായി. 

കറുത്തച്ചൻമേട്ടിലെ രഹസ്യങ്ങളുടെ ചുരുളഴിക്കാനായി ഒരുങ്ങിയിറങ്ങിയ പെൺകുട്ടി ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്നതോടൊപ്പം, ഒരു കൂട്ടം ദുരാത്മാക്കളെ തുറന്നു വിടുകയും ചെയ്യുന്നു. അവളുടെ മരണത്തിലെ ദുരൂഹത അറിയാനായി ഇറങ്ങിയ കാമുകൻ കാര്യങ്ങൾ വഷളാക്കുകയും, തന്റെയും, കൂട്ടുകാരന്റെയും, സമീപത്തുള്ള പള്ളിയിലെ വികാരികളുടെയും, ജീവിതം ദുസ്സഹമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ്, ഈ പ്രശ്നം കൈകാര്യം ചെയ്ത അച്ചൻ ഇന്ന് ജീവിച്ചിരിപ്പില്ല. എല്ലാ രഹസ്യങ്ങളുടെയും താക്കോൽക്കൂട്ടം ഭൂതകാലത്തിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അപകടങ്ങളും, ദുർമരണങ്ങളും അനുദിനം പിന്തുടരുന്ന ഒരു പറ്റം സാധാരണക്കാർക്ക് ഇതിനെ ചെറുത്തു തോൽപ്പിക്കാൻ കഴിയുമോ? 

ഈ നോവലിന്റെ ഏറ്റവും മികച്ച വായനാനുഭവം ഇതിന്റെ അന്തരീക്ഷമാണ്. ഒരു തവണ നാം ഇതിലെ ദുരൂഹതയിൽ കാൽ നാട്ടിയ ശേഷം, ആ അന്തരീക്ഷത്തിന്റെ നീഗൂഢത നമ്മെ വിട്ടു പിരിയുന്നില്ല. കഥാന്ത്യത്തിലും ഭീതിയുടെ ഒരു പിണർ ബാക്കി വെച്ചു പോകുന്നതിനാൽ, കഥ അവസാനിച്ചു എന്നതും നമ്മെ സമാധാനിപ്പിക്കില്ല. ആദ്യന്തം ഒരു ഭീതിദമായ യാത്രയിലൂടെ നമ്മെ നടത്തുന്നതിൽ കഥാകാരൻ വിജയിച്ചിരിക്കുന്നു. ആദ്യം മുതൽ നിരന്തരമായി ഓരോ കഥാപാത്രങ്ങളും ചെറുതും വലുതുമായ അപകടങ്ങളിൽ പെടുന്നുണ്ട്. അവയിലെല്ലാം പല തരത്തിൽ വ്യത്യസ്തത വരുത്തിയത് നന്നായി. 

കഥാപാത്രങ്ങളെ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത് കുറച്ചു കൂടി നന്നാക്കാമായിരുന്നു. ഷഫീഖ് എന്ന പ്രധാന കഥാപാത്രം കുഴപ്പമില്ലാത്ത പാത്രസൃഷ്ടിയായി തോന്നി. പല സന്ദിഗ്ധ സന്ദർഭങ്ങളിലും അയാളുടെ അസാന്നിധ്യം ഒരു കല്ലു കടിയായി. മറ്റു കഥാപാത്രങ്ങൾ അവരുടേതായ വ്യക്തിത്വം നിലനിർത്താൻ കഴിയാതെ ഒരു ഏകതാന സ്വഭാവത്തിൽ ഒതുങ്ങി നിൽക്കുന്നു. അതേ സമയം ഇതിലെ ദുരാത്മാക്കളെയൊന്നും ഒരു പരിധിയിൽ കൂടുതൽ പരിചയപ്പെടുത്താത്തത് നന്നായി. അവരുടെ പഴയ കഥകൾ കൂടി ഉൾപ്പെടുത്തിയിരുന്നെങ്കിൽ ഈ പിരിമുറുക്കം കിട്ടില്ല. വായനക്കാർക്ക് പൂരിപ്പിച്ച് എടുക്കാൻ കഴിയും വണ്ണം പറഞ്ഞു പോകുക മാത്രമേ ചെയ്തുള്ളൂ. 

ഭാഷയുടെ ഉപയോഗവും നന്നാക്കാമായിരുന്നു. മലയാള ഭാഷ ഭാവിയിൽ പശ പോലെ മാത്രം ഉപയോഗിക്കപ്പെടും എന്ന് എവിടെയോ വായിച്ചിരുന്നു. അത് ഏറെക്കുറേ സത്യമാകുന്നു എന്ന് ഇതിലെ ചില വാചകങ്ങൾ ഭീഷണി മുഴക്കുന്നു. ചിലപ്പോഴെങ്കിലും ഇംഗ്ലീഷ് പോലും വികലമായി ഉപയോഗിക്കുന്നത് കല്ലുകടിയുണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്. 'അമ്മയുടെ സ്‌പെഷ്യൽ ഫുഡുകൾ കഴിച്ചു', എന്നൊക്കെയുള്ള വാചകങ്ങൾ ഉദാഹരണം. 

കഥയെഴുത്തും, കഥപറച്ചിലും രണ്ടു വ്യത്യസ്ത മാദ്ധ്യമങ്ങളാണ്. കഥ പറയുമ്പോൾ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിലെ പ്രയോഗങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നത് തത്ക്ഷണം കേൾക്കുന്നവരുമായി എളുപ്പം സമ്പർക്കം പുലർത്താൻ ഉപകരിക്കും. കഥയെഴുത്തിൽ ഇത് പലപ്പോഴും വായനക്കാരന് അലോസരമാവുകയാണ് ചെയ്യുക. കഴിവുറ്റ കാഥികർ സംസാരഭാഷ ഉപയോഗിച്ച് കഥയെഴുതാറുണ്ട്, ബഷീറിനെ പോലെ. അവർ അതിനെ സാധൂകരിക്കുന്ന രീതിയിൽ കഥാഘടനയെ പൊളിച്ചെഴുതാൻ കെല്പുള്ളവരുമാണ്. 

'കറുത്തച്ചൻ' രസകരമായ പ്രേതകഥ ആകുന്നത് അതിലെ സന്ദർഭത്തിന്റെ ഭയാനകതയും, നിഗൂഢതയും കൃത്യമായി വായനക്കാരനെ അനുഭവിപ്പിക്കുന്നത് കൊണ്ടാണ്. മറ്റെല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളും കാര്യമായി വായനയെ ബാധിക്കാത്തതും ഈയൊരു മികവ് കൊണ്ടു മാത്രമാണ്. 

ഊരുവിലക്ക് എന്തിന്?

 

ഇംഗ്ലീഷിൽ മാനസിക വളർച്ചയെത്താത്ത മനുഷ്യരെ കുറിക്കുന്ന വാക്കുകളുടെ ചരിത്രം രസകരമാണ്. മെഡിക്കൽ ടേം എന്നു പറഞ്ഞു ചമയ്ക്കുന്ന വാക്ക് കുറച്ചു വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ഒഴിവാക്കേണ്ടി വരുന്നു. മോറോൺ (moron) ഒരു ഉദാഹരണം മാത്രം. ഒരു കാലത്ത് ഈ വാക്ക്  വൈദ്യപ്രബന്ധങ്ങളിൽ കണ്ടുവന്നിരുന്നു. ഇഡിയറ്റ് (idiot), ഇംബസീൽ (imbecile), തുടങ്ങി റിറ്റാർഡ് (retard) വരെ പല വാക്കുകളും ഈ ആവശ്യത്തിന് പല കാലത്തായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ ഇവയ്ക്കെല്ലാം കാലക്രമേണ അപഭ്രംശം സംഭവിക്കുകയും  അക്കാദമിക് സാഹിത്യത്തിൽ നിന്നു തുടച്ചു നീക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. 

ഇതിന് കാരണം പൊതുജനം ഇവയെ ഏറ്റെടുത്ത് തെറികളാക്കി മാറ്റിയതാണ്. അല്ലാതെ വാക്കുകൾക്കോ അവ ഉപയോഗിക്കുന്ന സന്ദർഭങ്ങൾക്കോ എന്തെങ്കിലും മാറ്റം ഉണ്ടായതു കൊണ്ടല്ല. ഇന്റലക്ച്വൽ ഡിസെബിലിറ്റി എന്ന വാക്കാണ് ഇപ്പോൾ ഉപയോഗിച്ച് വരുന്നത് എന്നു തോന്നുന്നു. ഇനി അതും മാറ്റിയോ എന്ന് അറിയില്ല. ഈ സ്ഥിതി മാറണമെങ്കിൽ ഒരു വഴിയേ ഉള്ളൂ. നമ്മുടെ മനസ്ഥിതി മാറണം. ഒരാൾക്ക് പ്രമേഹമോ, രക്തസമ്മർദ്ദമോ, മറ്റോ വരുന്നത് പോലെ, വന്നു പെട്ട സാഹചര്യം ആണെന്ന് സമൂഹം മനസ്സിലാക്കുകയും, അതിനനുസരിച്ച് അവരോട് പെരുമാറുകയും വേണം. ഈ വിചാരം ജനങ്ങളിൽ വരുത്താതെ പേരു മാറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നാൽ അത് കാലാകാലം തുടരാം എന്ന് മാത്രം. 

ഇങ്ങ് കേരളത്തിൽ വന്നാൽ പറയാവുന്ന ഉദാഹരണമാണ് കഞ്ഞിയുടേത്. ഒരു കാലത്ത് എല്ലാവരും നിത്യം കഴിച്ചിരുന്ന വിഭവം ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ പര്യായമായി മാറി. കുറച്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പെ, ഒരു ചലച്ചിത്രത്തിൽ കഞ്ഞി വേണോ എന്ന് ചോദിക്കുന്ന രംഗം വ്യാപകമായി പരിഹസിക്കപ്പെട്ടത് ഓർക്കുക. ബിരിയാണി വേണോ എന്നു ചോദിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ പ്രശ്നമില്ല. ഉപയോഗിക്കാതെ നഷ്ടപ്പെടുന്ന വാക്കുകൾ ഉണ്ട്, എന്നാൽ പരിഹസിക്കപ്പെടുന്ന വാക്കുകളുടെ കാര്യമോ? ഈയടുത്ത് മറ്റൊരു ചിത്രത്തിൽ കോളനി എന്ന വാക്ക് മോശമായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. 

കഴിഞ്ഞ ദിവസം, സർക്കാർ പട്ടികജാതിക്കാർ താമസിക്കുന്ന സ്ഥലങ്ങളുടെ പേരുകൾ മാറ്റണമെന്ന് ഉത്തരവിട്ടിരിക്കുന്നു. ഊര്, കോളനി, സങ്കേതം എന്നീ വാക്കുകൾ മാറ്റി പകരം നഗർ, ഉന്നതി, പ്രകൃതി എന്നിങ്ങനെ ആക്കണം പോലും. നിലവിലുള്ള പേരുകൾ അവമതിപ്പ് ഉണ്ടാക്കുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടാണ് ഈ തൊലിപ്പുറത്തെ ചികിത്സ. കോളനി എങ്ങനെ അവമതിപ്പ് ഉണ്ടാക്കുന്ന വാക്കായി മാറി? ഒരു കോളനിയിൽ പോയി നോക്കിയാൽ അറിയാം. ഒരു പരിഷ്കാരമോ, വെടിപ്പോ, സൌകര്യമോ കൊടുക്കാതെ, പാവങ്ങളെ തള്ളിക്കയറ്റി താമസിപ്പിക്കുന്ന ഇടങ്ങളാണവ. സർക്കാർ തന്നെയാണ് അവരെ അവിടെ കുടിയിരുത്തിയത്. 

ഒരു വിദ്യാലയമോ, ചികിത്സാലയമോ നല്ല രീതിയിൽ ഇല്ലാത്ത, പുറത്തു നിന്നു ഒരാൾക്കു വരാൻ പോലും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാക്കുന്ന സ്ഥലം സമൂഹത്തിൽ പരിഹസിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് ആരുടെ പരാജയമാണ്?  സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടി ഇത്ര വർഷത്തിന് ശേഷവും ഒരു ജനത പൊതു ലോകത്തിന് പുറത്ത് നിൽക്കുന്നെങ്കിൽ ആരുടെ കുറ്റമാണ്? കേരളം ഉണ്ടായ കാലം മുതൽ ഇന്നുവരെ പട്ടികജാതി പട്ടികവർഗ്ഗങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി ചിലവാക്കിയ മൊത്തം തുക കണക്കാക്കി, ഇപ്പോൾ ഉള്ള അവരുടെ ജനസംഖ്യയോട് ഹരിച്ചാൽ ഒരു പട്ടികജാതിക്കാരന് എത്ര തുക ലഭിക്കും എന്ന് മനസ്സിലാകും. അത്ര ഗുണം അവർക്ക് കിട്ടിയിട്ടുണ്ടോ? എന്തുകൊണ്ട് കിട്ടിയിട്ടില്ല? 

സമൂഹത്തിൽ ഇവർക്ക് ഗുണകരമായ മാറ്റം ഉണ്ടാവണമെങ്കിൽ, ഇവരുടെ വാസസ്ഥലങ്ങളോടുള്ള പൊതുജനങ്ങളുടെ അവമതിപ്പ് ഒഴിവാക്കണമെങ്കിൽ, ആ സ്ഥലങ്ങൾ നല്ല രീതിയിൽ പരിപാലിക്കപ്പെടണം. എല്ലാ സൗകര്യങ്ങളും അവിടെ ലഭ്യമാക്കണം. അവിടങ്ങളിലുള്ള താമസക്കാർക്ക് പുറം ലോകവുമായും തിരിച്ചും ബന്ധപ്പെടാനും, ചൂഷണം ഭയക്കാതെ വ്യാപാര വിനിമയം നടത്താനും, കാലക്രമേണ പൊതുധാരയിൽ അലിഞ്ഞു ചേരാനും ഉള്ള സാഹചര്യം ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കണം. അല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങൾക്ക് എല്ലാ പത്തുകൊല്ലവും പേരുമാറ്റി കളിക്കാം. കാൽക്കാശോ കഴഞ്ച് ബുദ്ധിയോ ചെലവാക്കേണ്ടല്ലോ. 

കല്യാണിയെന്നും ദാക്ഷായണിയെന്നും പേരായ രണ്ടു സ്ത്രീകളുടെ കത- ഒരു വടക്കൻ ആസ്വാദനം

ബായിച ബാഷ പയ്യന്നൂര് സെയ്ഡിലെയാ. ഞമ്മളേതുവായിറ്റ് ബെല്യ ബിത്യാസൊന്നുല്ല. ഞമ്മളത് ഈടെ തൽശേരിയാ. ഏടെയെല്ലോ ലേശം മാറ്റൊണ്ട്. അയെല്ലം നന്നായിനപ്പാ. ഓറ് നന്നായിറ്റ് എഴ്തീന്. ആദ്യായിറ്റല്ലേ. കദയല്ലാണ്ട് ബേറെ എന്ദെല്ലോ എഴ്തീറ്റ്ണ്ട് പോലൂം. ഈല് രണ്ട് പെണ്ണ്ങ്ങള കദയാ പറെയ്ന്ന്. ചെറ്പ്പത്തില് ഞമ്മള അങ്ങട്ടേലെല്ലുള്ള ഓരോ ഏച്ചിമാറപ്പോലന്നെണ്ട്. 

പിള്ളറാവുമ്പന്തന്നെ ഈലെ കല്യാണീം ദാക്ഷാണീം ഉസ്കൂള്ളെ മാഷ നല്ലോണം ചീത്തേം ബിളിച്ചിറ്റ് കീഞ്ഞ് ബന്ന്വളയും. ഓറ് രണ്ടാളും ബയന്ഗര കൂട്ടാ. പിന്നെ ബെൽദായപ്പം ഓറെ കല്യാണോം, ബയ്യെ കച്ചറേം, അദ്വന്ന്യാപ്പാ കദ. അയില് പിന്നെ കൊറച്ച് പയേ പുരാണോം രാഷ്റ്റ്രീയോം പ്രേതോം ബർത്താനം പറേന്ന പയ്യൂം കൊറേ ഇക്ക്ളീം. 

ശെരിക്കും ബേറൊര്ത്തി കദ പറയ്ന്നായിറ്റാ കാണിക്ക്ന്ന്. ഓള് പടിച്ച് പണിയൊക്കെയ്ള്ള കുട്ടിയാപ്പാ. ഓള് ഓനുവായിറ്റ് കലമ്പി ന്ക്കുമ്പം
ബീട്ട്കാര് ഡോട്ടറെ കാണിക്ക്ന്നേം, ഓളെ കദ ഇവറ കദയായിറ്റ് പറയ്ന്നേ ആന്നേ ശെരിക്കും. ഓള് പറേന്ന്യായോണ്ട് നടന്ന പോല്യൊന്നും അല്ല പറയ്ന്ന്. പഴേ കദയെല്ലം പോല മരിച്ചവര് ബരുന്നേം, പശുക്കള് ബല്യ ബർത്താനം പറേന്നേം, എന്ദെല്ലോ ഉണ്ടപ്പാ. ഒരാള കദ ബേറ്യാള് ഓറ ആവിശ്യത്തിനായിറ്റ് പറേമ്പോ മാറ്വല്ലോ? 

ബായിച്ച് കയിഞ്ഞാ തോന്നുവ, പെണ്ണുങ്ങള കാരിയം ഇപ്പോം ബിത്യാസൊന്നുവില്ലാന്നെന്യാ. എല്ലം സയിച്ച് നിക്കണം, എല്ലാറും പറേന്ന കേക്കണം, ആമ്പ്ള്ളറ പെറണം, ബീട്ടിലായാലും, മങ്ങലം കയിച്ച് കൊണ്ടോയ പൊരേലായാലും. അത് കദ പറയിന്ന ഓളായാലും, ഏദ് കല്യാണ്യായാലും ദാക്ഷാണ്യായാലും. 

എന്നാലും ഈലെ പെണ്ണുങ്ങളേല്ലം ഈനോടെല്ലം ഓർക്ക് പറ്റുമ്പോലെ പ്രതികരിക്ക്ന്ന്ണ്ടേ. ബേറ ബേറ ബയിക്കാന്നേ ഇള്ളൂ. ചെല ബർത്താക്കമ്മാറ് കൊറേ മനസ്സിലാക്കുന്നൂ ഉണ്ട്. ഓറും ഓറെ കൂട്ടറ് പറയ്ന്ന കേട്ടിറ്റ് ഒയന്ന് നടക്ക്വല്ലേ? 

തെക്കമ്മാറെ ബെല്ലാണ്ട് പറഞ്ഞ് കളഞ്ഞിനപ്പാ. ഓറ് അത്തറ മോശക്കാറാ? എനക്കറീലേ. കൂടിപ്പോയീന്നാ എനക്ക് തോന്ന്യേ. എനി എന്നെ കൊള്ള എല്ലാറും കൂട പാഞ്ഞും ബരണ്ട. ദാക്ഷാണി ആഡ പോയിറ്റ് ഓളെ ഓറെല്ലം കൂടെ എഡങ്ങേറാക്കിക്കളിയും. പിരാന്ത് പിടിപ്പിക്കും. ഞമ്മളേം ഓറേം രീതിയെല്ലം മാറ്റാന്ന് നന്നായിറ്റന്നെ കാണിച്ചിനേ. 

അദേപോലെ ആണ്ങ്ങളും പെണ്ണുങ്ങളും തമ്മിലെ എഡപാഡെല്ലം കദേല് ബെര്ന്നണ്ടേ. എനക്ക് തോന്നീന് അതെല്ലം പറയുമ്മം ഞമ്മള് ബടക്കമ്മാറ രണ്ട് സംബവം, പൊയ്ത്തും മന്ത്രോം, ചെയ്യ്ന്ന പോലെയാ പറഞ്ഞിനേ. തെക്കമ്മാറത് പറയുമ്പ കൊയ്ത്തും. 

തൊടരെ ഫേസ്ബുക്കിലാറ്റോ ഇട്ട കദ, അപ്പാടന്നെ ബുക്കായിറ്റ് എറക്കിയതാ പോലും. അയിന്റെയായിരിക്കും ഒരു വൌസ് കൊറവ് ഏട്യെല്ലോ തോന്നീന്. ഒരു മുറുക്കം ബെരാന്ണ്ട്. ക്ണ്ണത്തപ്പം മുറുക്ന്നേന് മുന്നേ എട്ത്ത പോല. 

കറുപ്പിനഴക്, നമുക്കു ബോധിച്ചാൽ മാത്രം...

 അങ്ങനെ നമ്മുടെ ഭൂമി മലയാളത്തിൽ കറുപ്പു കണ്ടാൽ കയറു പൊട്ടിക്കുന്ന രണ്ടു ജന്തുക്കൾ ഉണ്ടെന്ന് കണ്ടെത്തി. കറുത്ത വസ്ത്രമോ, കുടയോ, എന്തിന് കറുത്ത മാസ്ക് കണ്ടാൽ പോലും ശുണ്ഠി മൂക്കുന്ന ഒരുത്തനും, കറുത്തവർ നൃത്തമാടുന്നത് കണ്ടാൽ കലി കേറുന്ന ഒരുത്തിയും. എന്നാൽ എപ്പോഴത്തേയും പോലെ, ഇവിടെയും രണ്ടാണ് മലയാളിയുടെ നീതിബോധം. 

ഒരാളെ ജനമൊട്ടാകെ ഒത്തു ചേർന്നു സമൂഹ മാധ്യമങ്ങളിലും, വാർത്താ മാധ്യമങ്ങളിലും തകർത്തെറിയുകയാണ്. അവർ അത് അർഹിക്കുന്നുമുണ്ട്. എന്നാൽ രണ്ടാമത്തെ മഹാനുഭാവനെ കേരള ജനത കയറൂരി വിട്ടിരിക്കുകയാണ്. അങ്ങുന്നുമിങ്ങുന്നും ചില പരിഹാസച്ചിരികൾ കേൾക്കാറുണ്ടെങ്കിലും, പൊതുവേ എന്തിനുമേതിനും കമന്റ് ബോക്സിൽ ആർത്തട്ടഹസിക്കുന്ന പൊതുജനം കമാന്നുരിയാടിയില്ല. എന്തെങ്കിലും കാണിക്കട്ടെ, നമ്മളൊന്നിനുമില്ല, എന്നാണ് പ്രബുദ്ധ ജനതയുടെ പൊതുബോധം അവറ്റകളോട് ഓതുന്നത്. 

ഈ പ്രബുദ്ധതയുടെ ഒരു പ്രത്യേകത ഇതാണ്. ആവശ്യമുള്ള സമയത്ത് തികട്ടി വരും, അല്ലാത്ത സമയത്ത് അടക്കിവെക്കും. ഈയടുത്ത് വയനാട്ടിലെ ഒരു കോളേജിൽ കുറേ 'കുട്ടികൾ' സംഘം ചേർന്ന് കൂട്ടത്തിലൊരുവനെ തല്ലിക്കൊന്നു. രക്ഷാപ്രവർത്തനം നടത്തി എന്ന് പറയേണം എന്നാണല്ലോ നമ്മളെ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ചത്. ആ സംഭവമാണോ അതോ തലയ്ക്ക് വെളിവില്ലാത്ത ഈ കിഴവി നടത്തിയ ജല്പനമാണോ ഇവിടെ കൂടുതൽ ചർച്ചയായത്? 

ഇവിടെ ഒരു കലാകാരൻ ഇടി കിട്ടിയ വിഷമത്തിൽ (രക്ഷാ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ ഭാഗമായിട്ടാണ്) തൂങ്ങി മരിച്ചു. ഇവിടെ കിടന്നു കുത്തി മറിഞ്ഞു, പോസ്റ്റിട്ട്, കമന്റിട്ട്, ആറാടുന്ന എത്രയെണ്ണം അന്ന് പ്രതികരിച്ചു? ഇത് വായിക്കാൻ മാത്രം ഭാഗ്യദോഷം വന്നുപെട്ട എന്റെ വായനക്കാരാ, നീയൊന്ന് മനസ്സിലെ പ്രതികരിക്കാനുള്ള ആ ത്വര അടക്കിവെച്ച് സമാധാനപരമായി ആലോചിച്ച് നോക്കൂ, നിന്റെ പ്രതികരണങ്ങളുടെ തോത് നീതിപൂർവമായാണോ നീ നിരത്തുന്നത് എന്ന്. മാനം നഷ്ടപ്പെട്ടവനു വേണ്ടി കരയുന്നത്രയെങ്കിലും ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടവനായി നീ കണ്ണീർ നീക്കി വെക്കുമോ? അത്രയെങ്കിലും നീതിബോധം നിനക്ക് കാട്ടാനാകുമെങ്കിൽ നീ പ്രബുദ്ധതയുടെ സമീപത്തേക്ക് നീങ്ങുകയാണ് എന്ന് പറയാം. 

ഇനി നീ പണ്ടൊരിക്കൽ ഒരു കറുത്തവനെ അപഹസിച്ച് ചവിട്ടിത്തേച്ച കഥ കൂടി കേൾപ്പിക്കാം. ഇന്നു നീ കറുപ്പിന്റെ മാനം കാക്കാൻ ഉറഞ്ഞു തുള്ളുന്നതു കാണുമ്പോൾ, എനിക്കു തോന്നുന്നത് നിന്റെയും നിന്റെ സാംസ്കാരിക നായികാനായകന്മാരുടേയും മുഖത്ത് കാർക്കിച്ചു തുപ്പാനാണ്. രണ്ടായിരത്തി പതിനേഴിൽ നമ്മുടെ മലയാള സംസ്കാരത്തിന് അടിത്തറ പാകിയ പ്രമുഖ പത്രം അടിച്ചിറക്കിയ ഈ കാർട്ടൂൺ ഒന്ന് കാണൂ. 

ഇതിനെതിരെ ഒരക്ഷരം മിണ്ടിയില്ല എന്നത്പോട്ടെ, നീചമായ ഇതിനെ ആഘോഷിച്ച പ്രബുദ്ധരാണ് നീയൊക്കെ. ബോഡി ഷെയ്മിങ്ങിനെതിരെയും പൊളിറ്റിക്കൽ കരക്ട്നസ്സിന് വേണ്ടിയുമുള്ള നിന്റെ പ്രബോധനങ്ങളുടെ യുക്തിരാഹിത്യവും അധമത്വവും പൊളിച്ചു കാട്ടുകയാണ് ഈ കാർട്ടൂൺ. ഇതൊക്കെ കൊണ്ടാടിയ നീ കറുപ്പിന്റെ അഴകിനെ പ്രകീർത്തിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ പഴുത്ത് ചലം കെട്ടിയ പുണ്ണ് പഴന്തുണി കൊണ്ടു പൊത്തി വെച്ചതാണ് ഞാൻ കാണുന്നത്.