ഒരു അന്തിക്കാടൻ ജീവചരിത്രം

ഞാൻ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി ശ്രദ്ധിച്ച സംവിധായകൻ ഐ വി ശശിയാണ്. ലിബർട്ടി തിയേറ്ററിന്റെ പരിസരത്ത് ജീവിച്ച കുട്ടിക്കാലം ആയിരിക്കാം ഒരു കാരണം. അക്കാലത്ത് ഐവി ശശി ചിത്രങ്ങൾ തുടരെ തലശ്ശേരിയിൽ റിലീസ് ചെയ്തിരുന്നത് പഴയ ലിബർട്ടി തിയേറ്ററിൽ ആണ്. അതിനാൽ വളരെ ചെറിയ പ്രായത്തിൽ തന്നെ മമ്മൂട്ടിയും, മോഹൻലാലും, സോമനും, റഹ്മാനും, സുകുമാരനും, സീമയും, ശോഭനയും മറ്റും നിറഞ്ഞാടിയ മൾട്ടി സ്റ്റാർ സിനിമകൾ ഒരു ഹരമായിരുന്നു.

 പിന്നീട് വൈവിധ്യമാർന്ന പടങ്ങൾ കാണാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് പോസ്റ്ററിന്റെ കീഴെ പ്രിൻറ് ചെയ്ത സംവിധായകരുടെ പേരുകൾ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്- പ്രിയദർശൻ, സത്യൻ അന്തിക്കാട്, തമ്പി കണ്ണന്താനം, കെ മധു, ഹരിഹരൻ, ജോഷി എന്നിങ്ങനെ പല പേരുകൾ. കുറച്ചു വർഷങ്ങൾ കൊണ്ട് തന്നെ ഇവരുടെ ചിത്രങ്ങൾ കാണാൻ പോകുമ്പോൾ പ്രതീക്ഷിക്കാവുന്ന ചില ചേരുവകളും മനസ്സിലാക്കി തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന് പ്രിയദർശൻ പടങ്ങൾ കോമഡി ആയിരിക്കും, തമ്പി കണ്ണന്താനം പടം കാണാൻ പോയാൽ നല്ല സ്റ്റണ്ട് കാണാം, ഹരിഹരൻ ചിത്രങ്ങൾ വേറെ ലെവൽ ആയിരിക്കും, എന്നിങ്ങനെ. 

ഇക്കൂട്ടത്തിൽ സത്യൻ അന്തിക്കാടിന്റെ പടങ്ങൾക്ക് വേറെ തന്നെ ഒരു ചാരുത ഉണ്ടായിരുന്നത് അന്നേ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. നാടോടി കാറ്റും പൊന്മുട്ടയിടുന്ന താറാവും മറ്റും കാണിച്ചുതരുന്ന ലളിതവും സുന്ദരവും രസകരവും എന്നാൽ കണ്ണു നനയിക്കുന്നതുമായ ജീവിതമുഹൂർത്തങ്ങളും നർമ്മത്തിൽ പൊതിഞ്ഞ അതിനാടകീയതയില്ലാത്ത സംഭാഷണങ്ങളും അവയെ വേറിട്ടു നിർത്തി.

 ഇന്നത്തെ കാലത്ത്, സത്യൻ സിനിമകളെ പൊതുവേ നന്മപ്പടങ്ങൾ എന്നും മറ്റും ആണ് വിളിക്കുന്നത് കാണുന്നത്. എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിൻറെ സിനിമകളിലെ വൈവിധ്യം ഇന്നു, സ്കെയിലിൽ വരഞ്ഞ്, അളന്നു തൂക്കി ഉണ്ടാക്കുന്ന ചിത്രങ്ങൾക്ക് കാണുന്നുണ്ടോ? ഒരു ബാലഗോപാലനയോ ദാസനെയോ പോലെ നമുക്ക് ചിരപരിചിതനായ, എന്നാൽ ചിരിപ്പിക്കുകയും ചിന്തിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു കഥാപാത്രം ഇന്ന് കാണാനൊക്കുമോ? തന്നെ ചതിച്ച പെണ്ണിനെ മുൻകൂറായി തന്നെ പറ്റിക്കുന്ന തട്ടാൻ ആണോ നന്മ മരം? അതോ തൻറെ ജീവിതത്തിന് ഉപദ്രവം ആകും എന്ന് കണ്ടപ്പോൾ രണ്ടു മക്കളെയും തല്ലി പുറത്താക്കിയ സന്ദേശത്തിലെ അച്ഛനോ? 

സത്യൻ അന്തിക്കാടിന്റെ ജീവിതത്തെ അവലംബിച്ച് ശ്രീകാന്ത് കോട്ടക്കൽ എഴുതിയ ജീവചരിത്രം ആണ് ഒരു അന്തിക്കാട്ടുകാരന്റെ ലോകങ്ങൾ. പൊതുവേ ഞാൻ മലയാള സിനിമയെ കുറിച്ച് വളരെ കുറച്ച് മാത്രമേ വായിച്ചിട്ടുള്ളൂ. വായിച്ചത് തന്നെ ഒരു പുസ്തകത്തിൻറെ നീളത്തിലേക്ക് വലിച്ചു നീട്ടിയ തീരെ ആഴമില്ലാത്ത പഠനങ്ങളും, ചില താരങ്ങളുടെ സ്വയം പൊങ്ങിക്കൊണ്ടുള്ള, ഉപരിപ്ലവമായ ആത്മകഥാക്കുറിപ്പുകളും, തൻറെ ആരാധനാ പാത്രത്തോടുള്ള സ്നേഹം വഴിഞ്ഞൊഴുകുന്ന കഥാകഥനങ്ങളും മാത്രമാണ്. സിനിമാ, ഗ്രന്ഥങ്ങൾക്ക് സാഹിത്യ ഭംഗി ആവശ്യമില്ല എന്ന് ഒരു കീഴ്വഴക്കം ഇവിടെയുണ്ടോ?എന്നാൽ ഈ പുസ്തകം എൻറെ ധാരണകളെ തകിടം മറിച്ചു. ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചത് സത്യൻ അന്തിക്കാടിന്റെ ഇന്നുവരെയുള്ള പ്രധാന ചലച്ചിത്രങ്ങളും, അവയുടെ വിജയഗാഥകളും, അദ്ദേഹത്തിൻറെ ജീവിതത്തിൽ നിന്നുള്ള കുറേ സംഭവങ്ങളുടെ യഥാതഥ വിവരണങ്ങളുമാണ്. 

എന്നാൽ ശ്രീകാന്ത് ഈ പുസ്തകത്തിൽ സത്യൻ അന്തിക്കാടിന്റെ ജീവിതം പറയുന്നതിനൊപ്പം ആ നാടും, താല്പര്യങ്ങളും, സിനിമയിലുള്ള ആദ്യകാല അനുഭവങ്ങളും എങ്ങനെ അദ്ദേഹത്തെ രൂപപ്പെടുത്തി എടുത്തു എന്നുകൂടി രേഖപ്പെടുത്തി വയ്ക്കുന്നു- അതും നല്ല കാച്ചി കുറുക്കി എടുത്ത ഭാഷയുടെ അകമ്പടിയോടുകൂടി. പല സിനിമ പുസ്തകങ്ങളും സാധാരണ ജനങ്ങളോട് ഈ മേഖലയിൽ എത്തിപ്പെടുന്നത് ഒരു ഭാഗ്യ പരീക്ഷണം ആണെന്നും, ഒന്ന് സിനിമയിൽ കയറിയാൽ ജീവിതം രക്ഷപ്പെട്ടു എന്നും പറഞ്ഞു കൊടുക്കുമ്പോൾ ഏതൊരു മേഖലയെയും പോലെ,  സിനിമയിലും പിടിച്ചു നിൽക്കണമെങ്കിൽ താല്പര്യവും, കഠിനാധ്വാനവും, ആഴത്തിലുള്ള അറിവു നേടാനുള്ള മനസ്സും ആവശ്യമാണെന്ന് ഈ പുസ്തകം വ്യക്തമാക്കുന്നു. 

ശ്രീകാന്തിന്റെ വാക്കുകളിലൂടെ സത്യന്റെ ജീവിതം വായിക്കുമ്പോൾ, അദ്ദേഹത്തിൻറെ ലാളിത്യവും ഒരു സാധാരണക്കാരനായി നിലനിൽക്കാനുള്ള അഭിവാഞ്ഛയും ആണ്  മുന്നിട്ടുനിൽക്കുക. തൻറെ വേരുകളോടുള്ള കടപ്പാടും, താൻ കടന്നുവന്ന വഴികളോടുള്ള സ്നേഹവും അതിലേക്ക് എന്നും തിരിച്ചു വരാൻ അദ്ദേഹത്തെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു എന്ന് കാണാൻ സാധിക്കും. അദ്ദേഹത്തിൻറെ പ്രേമകഥ പോലും ഒരർത്ഥത്തിൽ ഈ ഒരു ആഗ്രഹത്തിന്റെ പ്രതിഫലനമായി കാണാം.

 തനിക്ക് എന്താണ് ആവശ്യം എന്ന് കൃത്യമായ ബോധ്യം ഉള്ള ഒരു ദീർഘ ദർശിയായ സത്യൻ ആണ് ഗ്രന്ഥകാരൻ കാണിച്ചു തരുന്ന മറ്റൊരു രൂപം. സിനിമയിൽ വന്നു ചേർന്നപ്പോൾ പല ഉപ മേഖലകളിലും പ്രവർത്തിക്കുകയും അതിൽ എല്ലാം മികവ് കാണിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോഴും തൻറെ ആത്യന്തിക ലക്ഷ്യം സംവിധായകൻ ആവുക എന്നതാണെന്ന് ഉള്ള ഉത്തമ ബോധ്യം അദ്ദേഹം കാണിച്ചിരുന്നു. 

ഗാനരചയിതാവായി ഒരു പിടി നല്ല ഗാനങ്ങൾ സമ്മാനിച്ചപ്പോഴും, ആ മേഖലയിൽ അദ്ദേഹം കാര്യമായി തുടർന്നില്ല. സഹസംവിധായകനായി പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ ആദ്യചിത്രം സംവിധാനം ചെയ്യാനുള്ള ഉദ്യമം അസ്തമിക്കുമ്പോഴും, തുടർന്ന് വലിയ വിഘാതങ്ങൾ മുന്നോട്ടുള്ള വഴിയിൽ സംഭവിക്കുമ്പോഴും, ഒരു ചുവട് പിറകോട്ട് പോയി സഹസംവിധായകനായി വീണ്ടും ജോലി ചെയ്യാൻ അദ്ദേഹത്തെ പ്രേരിപ്പിച്ചത് തൻറെ കഴിവിലുള്ള ഉത്തമമായ ബോധ്യമായിരിക്കും. 

എനിക്ക് കൂടുതൽ അത്ഭുതം തോന്നിയ ഒരു കാര്യം ഈ പുസ്തകം സത്യൻ അന്തിക്കാടിന്റെ വിജയ ചരിത്രത്തെ ഒരു പരിധിയിൽ കൂടുതൽ പിന്തുടരുന്നില്ല എന്നതാണ്. ഒരു കഴിവുറ്റ സംവിധായകൻ ആണെന്ന് സംശയാതീതമായി തെളിയിക്കുന്നത് വരെ ഉള്ള കഥ കൃത്യമായി പറഞ്ഞതിനുശേഷം ശ്രീകാന്ത് തുടർന്ന് വിവരിക്കുന്നത് സത്യന്റെ ജീവിതത്തിൽ വലിയ രീതിയിലുള്ള പ്രാധാന്യം ചെലുത്തിയ മറ്റു ചില കലാകാരന്മാരെ കുറിച്ചും അവരുമായുള്ള സത്യന്റെ ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചും ആണ്.

 ശ്രീനിവാസനാണ് ആദ്യം കടന്നു വരുന്നത്. തൻറെ ജീവിത സാഹചര്യത്തിനോട് സാമ്യമുള്ള ഒരു ഭൂതകാലത്തിന് ഉടമയായ വ്യക്തിയാണ് ശ്രീനിവാസൻ എന്ന തിരിച്ചറിവ് സത്യന് ശ്രീനിയോടുള്ള ബന്ധത്തെ ഊട്ടിയുറപ്പിച്ചു. തുടർന്ന് ആ കൂട്ടുകെട്ടിൽ മോഹൻലാൽ, ഇന്നസെൻറ്, മാമുക്കോയ, തുടങ്ങി ഓരോരുത്തരായി കടന്നു വരികയും ഒരു നവസിനിമാധാരയുടെ തുടക്കം കുറിക്കുകയും ചെയ്തു. സത്യനെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ ഈ കലാകാരന്മാരെ മറന്നു കൊണ്ടുള്ള ഒരു ആഖ്യാനം സാധ്യമല്ല. അദ്ദേഹത്തിൻറെ സിനിമാ സെറ്റുകൾ മലയാള സിനിമയിൽ സൗഹൃദത്തിന്റെയും ആരോഗ്യപരമായ കൊടുക്കൽ വാങ്ങലുകളുടെയും ഒരു സംസ്കാരം ആരംഭിച്ചു എന്ന് മനസ്സിലാക്കാം. 

സിനിമാപ്പുസ്തകങ്ങളുടെ പതിവ് ആഖ്യാന രീതികളിൽ നിന്ന് നല്ല രീതിയിൽ വ്യതിചലിക്കുകയും, റിപ്പോർട്ടിംഗ് ശൈലി അല്ലാതെ സാഹിത്യത്തിന് പ്രാധാന്യം കൊടുത്തുകൊണ്ടുള്ള ഒരു ആഖ്യാനരീതി കൊണ്ടുവരികയും ചെയ്ത ആസ്വാദ്യകരമായ പുസ്തകമാണ് ഒരു അന്തിക്കാട്ടുകാരന്റെ ലോകങ്ങൾ. തൻറെ ലോകത്ത് ആഴത്തിൽ വേരോട്ടുകയും, തുടർന്ന് കേരളമൊട്ടാകെ തഴച്ചു വളർന്ന അവയെ തൻറെ സിനിമ കണ്ട മലയാളികളിലൂടെ ലോകം മുഴുവൻ പടർത്തുകയും അങ്ങനെ ലോകം മുഴുവൻ അന്തിക്കാടാക്കുകയും ചെയ്ത ഒരു പ്രതിഭാശാലിയുടെ കഥയാണിത്. സിനിമയിൽ നിന്ന് അകന്ന് അതിൻറെ ആഡംബരങ്ങൾ കണ്ട് അമ്പരന്നു നിൽക്കുന്ന സാമാന്യ ജനത്തിന് അതിനു പുറകിലുള്ള അധ്വാനത്തിന്റെയും അർപ്പണബോധത്തിന്റെയും ആവശ്യം മനസ്സിലാക്കി തരാൻ കൂടി ഈ പുസ്തകം ഉപകരിക്കും. 

Malayalam Movie 2018 And The Questions That It Poses

2018 is the Malayalam movie that ended the drought at the Kerala box office. It has achieved great critical reviews and is breaking collection records. I watched it last day, after it ran for almost 3 weeks to packed houses. There were certain sections of society that tried to create controversy out of it. One community accused the movie of failing to do justice to the rescue operations undertaken by them. Supporters of the ruling party allege that the movie doesn't highlight the efforts of the government in a positive way. The director of the movie, Jude, stoked the controversy by claiming that he used a particular actor as the CM so as to deliberately show him as a weak person who struggles to find a way out of the situation. In spite of all these, the common people related to the simple story of the prevailing human spirit, told from the background of suffering that they had firsthand experience of.

Instead of making a docudrama like Virus, which largely had real characters and situations that were documented, 2018 uses the method of the movie Titanic to tell its story. Titanic uses the real incident of the sinking of the biggest ship ever built in human history until then, in its maiden voyage, to tell a fictional story of unrequited romance between two people from different strata of society. The romantic element is used to connect with the imagination of the public so that when the eventual tragedy unfolds, they are more invested in its depiction. Romance provides an added layer to the actual events, even those that don't directly concern the main plot.

Jude Anthany Joseph introduces an array of characters from different social levels and with different ambitions in the first few scenes of the movie, and every one of them has their own crosses to bear. A young man who has eloped from the army and is paranoid of an impending investigation, an upcoming model who is ashamed of his family background of seafaring fishermen, a government officer who has toiled his whole life to build a beautiful home, an IT professional working abroad who is facing divorce proceedings, a truck driver who has fallen for propaganda and hates people from his neighbouring state—all of them are weighed down with identity crises that arise from societal burdens. When the flood happens, invariably all of them find themselves at a crossroads where they have to face their crises and break out of them for the greater good. Thus, 2018 uses simple fictional tales of personal redemption and portrays a much larger picture of a populace facing a deluge and emerging victorious.

But there are certain serious questions that the movie, which champions individual victories, poses to the public. The deluge of 2018 unveiled the inadequacy and serious lack of preparation of our government machinery in tackling such crises of enormous proportions. We saw an MLA begging for help on live television. We saw the inadequate warning systems before the dams were opened and water rushed into the property and houses of unsuspecting citizens at midnight while they were deep asleep. We saw the inability of government departments to coordinate their responses, in spite of most of them doing stellar work themselves. We saw the government depend on the goodwill of fishermen for rescue operations when their own machinery was incapable.

The questions that moviegoers, after watching 2018, should ask our government system are these:

What are the lessons learned from 2018?

What improvement will be there in the responses if, by any chance, another flood hits Kerala in 2023 or 2024?

And most importantly, if another flood hits us, will the burden of rescuing us fall again on the shoulders of poor fishermen?

മകൾക്കെന്തു പറ്റി..?

കീഴാ൪നെല്ലിയു൦ തഴുതാമയു൦ അന്യ൦ നിന്ന നാട്ടിലെ വൈദ്യന്റെ അവസ്ഥയാണ്  സത്യൻ അന്തിക്കാടിന്റേത്. പഴയ ടീമിലെ പലരു൦ ഇന്നില്ല. നാട്ടുകാർക്കാണേൽ വൈദ്യവും വേണ്ട. എല്ലാർക്കു൦ ന്യൂ ജെൻ അലോപ്പതി മതി. എന്നാലും ഇടക്കൊക്കെ കൈയിൽ കിട്ടിയ പച്ചില വാടിയതാണെങ്കിലു൦ കുറച്ച് അലോപ്പതി ഗുളികയും സമ൦ അരച്ച് ഒരു കഷായം ഇറക്കി നോക്കു൦. പണിയറിയുന്ന, കൈപ്പുണ്യമുള്ള വൈദ്യനായ കൊണ്ട് മറ്റു ചിലരേപ്പോലെ തീരേ ചീത്തപ്പേര് കേൾപ്പിക്കാറില്ല. 

ഒരേ പാറ്റേണിലാണ് എല്ലാ പടങ്ങളും എന്നാണ് പൊതുവേ അദ്ദേഹത്തേക്കുറിച്ചുള്ള പരാതി. എന്നാലും തന്റെ പ്രമേയം സാമൂഹിക പ്രസക്തി ഉള്ളതാക്കാനുള്ള ശ്രമം അദ്ദേഹ൦ നിലനിർത്തുന്നുണ്ട്. വർഷങ്ങളുടെ വിദേശവാസ൦ കഴിഞ്ഞിട്ടു വരുന്ന അച്ഛനോട് മകൾക്ക് തോന്നുന്ന അപരിചിതത്വ൦, ഒരു കൂട്ടുകാരി കൂടെയായ അമ്മയുടെയു൦ തന്റേയു൦ ഇടയിലേ കട്ടുറുമ്പാകുമോ എന്ന ആശങ്ക, ഇതൊക്കെ ആണ് മകൾ എന്ന പുതിയ ചിത്രം പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്. 

ജനസംഖ്യയുടെ ഭൂരിഭാഗവും പ്രവാസികളായ കേരളത്തിൽ വളരേ പ്രസക്തമായ ഒരു വിഷയമാണ്, സംവിധായകൻ ഇത്തര൦ ഇതിവൃത്തങ്ങൾ ചെയ്തു തഴക്ക൦ വന്നയാളുമാണ്. എങ്കിലും കഥയുടെ ദൌർബല്യ൦ വല്ലാതെ മുഴച്ചു നിൽക്കുന്നു. ഈയൊരു പ്രമേയം അർഹിക്കുന്ന ഗൌരവ൦ കാണികളിലേക്കെത്തിക്കാൻ കഥാകാരനു൦ ചിത്രകാരനു൦ കഴിയുന്നില്ല. 

ഗൌരവമില്ലായ്മയുടെ ഉദാഹരണമാണ് ചിത്രത്തിലെ മുഴച്ചു നിൽക്കുന്ന ഹാസ്യര൦ഗങ്ങൾ. കഥയോട് ചേർന്നു നിൽക്കുന്ന സ്വാഭാവിക നർമ്മമാണ് സത്യൻ അന്തിക്കാടിന്റെ ചിത്രങ്ങളുടെ സ്വഭാവം. അതിന് പകരം മാനസിക രോഗിയേയു൦ നമ്പൂരച്ചനേയു൦ കോമാളി ആക്കിയാൽ കാണികൾ ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ ആർത്തു ചിരിക്കുമെന്നതു ആരുടെ ബുദ്ധിയാണോ ആവോ. അഭിനേതാക്കളുടെ പ്രകടനം മാത്രം ആണ് പലപ്പോഴും തനിമയില്ലാത്ത, കഥാപരമായി ഗുണമില്ലാത്ത ഹാസ്യര൦ഗങ്ങളെ രക്ഷപ്പെടുത്തുന്നത്. 

(സ്പോയ്ലർ അലേർട്ട്) 

സന്ദേശം, വീണ്ടും ചില വീട്ടുകാര്യങ്ങൾ എന്നീ ചിത്രങ്ങളിൽ സത്യൻ അന്തിക്കാട് വിദഗ്ധമായി അച്ഛനും മക്കളും തമ്മിലുള്ള ഭിന്നത അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. വളരെ സ്വാഭാവികമായാണ് ഈ പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കപ്പെടുന്നത്. കഥയുടെ തുടക്കം മുതൽ നമ്മുടെ കൂട്ടുകാരായി മാറുന്ന കഥാപാത്രങ്ങൾ തമ്മിൽ ഉരസുമ്പോൾ നമുക്കു ഉണ്ടായ വിഷമം, അവരുടെ പിഴവുകൾ മനസ്സിലാക്കി പക്വമായ തീരുമാനങ്ങളോടെ വീണ്ടും ചേരുമ്പോൾ സന്തോഷം ആയി മാറുന്നു. എന്നാൽ ഈ ചിത്രത്തിൽ അതിനൊരു അവസരം തരുന്നില്ല. 

ഒരു കഥ പറഞ്ഞു വരുമ്പോൾ അതിനെ എളുപ്പത്തിൽ അവസാനിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ കഥാകാരൻ ചില എളുപ്പ വഴികൾ പ്രയോഗിക്കുന്നു- പ്ലോട്ട് ഡിവൈസ്. മകളിൽ നമുക്കു കാണാൻ സാധിക്കുന്നത് ഡ്യൂസ് എക്സ് മാക്കിനാ എന്ന സങ്കേതമാണ്. അതു വരേ കാണാത്ത ഒരു രക്ഷകൻ വന്ന് എല്ലാ തടസ്സങ്ങളും തട്ടിത്തെറിപ്പിച്ച് കഥാപാത്രങ്ങളെ തങ്ങളുടെ വിഷമസന്ധിയിൽ നിന്നു പുറത്തു കടത്തുന്നു. കൂട്ടത്തിൽ കഥാകാരനേയു൦. 

ഒരു സത്യൻ അന്തിക്കാട് ചിത്രത്തിൽ ഇങ്ങനെ ഒരു ഷോർട്ട് കട്ട് നിരാശ ഉണ്ടാക്കി. എന്നാലും കന്നഡ നടൻ ബാലാജി മനോഹറിന്റെ അപാര സ്ക്രീൻപ്രസൻസ് പട൦ കഴിഞ്ഞിട്ടു ഇറങ്ങുമ്പോൾ ഒരു ഉണർവ് തന്നു എന്നതാണ് സത്യ൦. ചുരുക്കത്തിൽ അഭിനേതാക്കളുടെ മികവും സത്യൻ അന്തിക്കാട് എന്ന സംവിധായകന്റെ വളരെ നേർത്ത കൈയൊപ്പു൦ മകൾ ഒരു വട്ടം കാണാനുള്ള വക തരുന്നു.