ട്രിങ്ക: തണുത്തൊരു മധുരസ്മരണം

എല്ലാവരും AI സൃഷ്ടിച്ച ചിത്രങ്ങളിലൂടെ എൺപതുകളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ, ഞാനും അറിയാതെ ഓർമ്മകളിലൂടെ ഒരു യാത്ര പോയി. എൺപതുകളുടെ തുടക്കത്തിൽ ജനിച്ച എനിക്ക് ആ കാലത്തെ ഓർമ്മകൾക്ക് ഇപ്പോൾ നേരിയ മങ്ങലുണ്ട്. അരികുകൾ തേഞ്ഞുപോയ ചില പഴയ ചിത്രങ്ങൾ പോലെ. അതൊരു മികച്ച കാലമായിരുന്നുവെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നില്ല. പക്ഷേ, ഇന്നത്തേതിൽ നിന്ന് തീർത്തും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു അത്.

തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള അവസരങ്ങൾ കുറവായിരുന്നതിനാൽ, കിട്ടുന്ന ഓരോ ചെറിയ സന്തോഷത്തിനും വലിയ വിലയുണ്ടായിരുന്നു. പുറത്തുനിന്നുള്ള ഒരു അത്താഴം, ഒരു സിനിമ, പുതിയൊരു വസ്ത്രം—ഇവയൊക്കെ അപൂർവമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെയാകാം, അത്തരം ചെറിയ സന്തോഷങ്ങൾ മനസ്സിൽ ഇത്ര ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞത്.

അന്ന് നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ്, പെട്ടെന്ന് എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ട്രിങ്ക വന്നത്.

എന്റെ ബാല്യത്തിന് നിറവും മധുരവും നൽകിയിരുന്ന ഒന്നായിരുന്നു ട്രിങ്ക. വർഷങ്ങളായി ഞാൻ അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചിട്ടുപോലുമില്ലെന്ന് അപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്. ഇന്റർനെറ്റും അതിനെ ഏതാണ്ട് മറന്നുകഴിഞ്ഞതായി തോന്നുന്നു. അതിനെക്കുറിച്ച് പരാമർശിക്കുന്ന ഒരു ബ്ലോഗും, നിർമ്മാതാക്കൾ ഉൾപ്പെട്ട ഒരു കേസിലെ അനുകൂലമായ കോടതി വിധിയും, പഴയ മാസികകളിൽ നിന്നുള്ള അവ്യക്തമായ കുറച്ച് പരസ്യചിത്രങ്ങളും മാത്രമാണ് എനിക്ക് കണ്ടെത്താനായത്. പഴയ ടെലിവിഷൻ പരസ്യങ്ങളുടെ വീഡിയോകളൊന്നും YouTube-ലും കിട്ടിയില്ല.

പല രുചികളിൽ ലഭിച്ചിരുന്ന ഒരു സോഫ്റ്റ്-ഡ്രിങ്ക് കോൺസൻട്രേറ്റായിരുന്നു ട്രിങ്ക. പൊടിയായും ദ്രാവക കോൺസൻട്രേറ്റായും അത് ലഭിച്ചിരുന്നു; വെള്ളത്തിൽ കലർത്തിയാണ് കുടിച്ചിരുന്നത്. ഓറഞ്ചും മുന്തിരിയും ആയിരുന്നു ഞാൻ വ്യക്തമായി ഓർക്കുന്ന രുചികൾ. പല നിറങ്ങളിലുള്ള അഞ്ചോ ആറോ കുപ്പികൾ ഒരു കടയിൽ നിരന്നിരിക്കുന്നത് ഇന്നും മനസ്സിലുണ്ട്.

ഒരു ടെലിവിഷൻ പരസ്യവും ഓർമ്മയിലുണ്ട്. ഒരു ജിംഗിളുണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ വാക്കുകൾ ഇപ്പോൾ ഓർമ്മയില്ല. പക്ഷേ, അവസാനം വരുന്ന “Drinka Trinka”യും, അതിന് പിന്നാലെ എന്തോ താഴെ വീഴുന്ന ശബ്ദവും വളരെ വ്യക്തമായി ഓർക്കുന്നു.

അത് ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു കളിയായിരുന്നു. മാതാപിതാക്കളുടെ ശല്യത്തിന് വകവെക്കാതെ, ഞാനും സഹോദരിയും “Drinka Trinka” എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഓരോ തവണയും കുറച്ച് ട്രിങ്ക നിലത്ത് ഒഴിക്കും. വീട്ടിൽ ട്രിങ്ക എപ്പോഴും ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു, പ്രത്യേകിച്ച് ഞങ്ങൾ ഫ്രിഡ്ജ് വാങ്ങിയതിന് ശേഷം. ഒരിക്കൽ അച്ഛൻ അതിന്റെ എതിരാളിയായ രസ്ന വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നതും ഓർമ്മയുണ്ട്. ഞങ്ങൾക്ക് അതത്ര ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. ഒടുവിൽ ഞങ്ങൾ വീണ്ടും ട്രിങ്കയിലേക്ക് തന്നെ മടങ്ങി.

തൊണ്ണൂറുകളുടെ തുടക്കത്തിൽ ഞങ്ങൾ തലശ്ശേരി പട്ടണത്തിൽ നിന്ന് പൂർവികരുടെ വീടിനടുത്തുള്ള, കുറച്ചുകൂടി വിദൂരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിലേക്ക് താമസം മാറി. അന്ന് ജീവിതത്തിൽ വലിയ മാറ്റമൊന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലെന്നായിരുന്നു എന്റെ തോന്നൽ. ഇന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോഴാണ് ആ മാറ്റം എത്രത്തോളം അടിസ്ഥാനപരമായിരുന്നെന്ന് മനസ്സിലാകുന്നത്.

അത് ട്രിങ്കയ്ക്കും പ്രയാസകരമായ ഒരു കാലമായിരുന്നിരിക്കണം. ആ സമയത്ത് അതിന്റെ പരസ്യങ്ങൾ കാണുന്നത് എന്റെ ഓർമ്മയിൽ ഇല്ല.

ഇതിനിടയിൽ ഞങ്ങളുടെ കുടുംബവും ട്രിങ്ക പോലുള്ള ഉൽപ്പന്നങ്ങളിൽ നിന്ന് പതുക്കെ അകന്നു. അമിതമായ പഞ്ചസാരയുടെയും കൃത്രിമ ഭക്ഷ്യനിറങ്ങളുടെയും ദോഷങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധം സമൂഹത്തിൽ വളർന്നുവരികയായിരുന്നു. പുതിയ സ്കൂൾ വീട്ടിൽ നിന്ന് കുറച്ചുദൂരെയായിരുന്നു. അതോടെയാണ് ഉപ്പിട്ട സോഡയും നാരങ്ങാ സോഡയും പോലുള്ള പാനീയങ്ങളുടെ രുചി പരിചയപ്പെടുന്നത്. പിന്നീട് സ്കൂൾ കാലം മുഴുവൻ കൃത്രിമമായി മധുരപ്പെടുത്തിയ പാനീയങ്ങളിൽ നിന്ന് ഞാൻ ഏറെക്കുറെ അകന്നുനിന്നു.

ട്രിങ്ക എപ്പോഴാണ് വിപണിയിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായതെന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞതേയില്ല. ഇന്ത്യയിൽ രണ്ടു പതിറ്റാണ്ടോളം ജനപ്രിയമായിരുന്ന രസ്നയുടെ വളർച്ച അതിന് ഒരു കാരണമായിരുന്നിരിക്കാമെന്ന് തോന്നുന്നു. രസ്നയുടെ വിപണനത്തിന് വലിയൊരു പങ്ക് വഹിച്ചത് അങ്കിത ഝവേരിയെ അവതരിപ്പിച്ച പ്രശസ്തമായ പരസ്യക്യാമ്പയിനും “I Love You Rasna” എന്ന ജനപ്രിയ ടാഗ്‌ലൈനുമായിരുന്നു. എന്റെ ഓർമ്മയിൽ, ട്രിങ്കയ്ക്ക് രുചിയിൽ മേൽക്കൈയുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ വിപണനം അത്ര ശക്തമായിരുന്നില്ല.

എങ്ങനെയോ, തൊണ്ണൂറുകളിൽ ഒരു ഘട്ടത്തിൽ ട്രിങ്ക ഇന്ത്യൻ രുചിമുകുളങ്ങളോട് വിടപറഞ്ഞു.

എൺപതുകളുടെ സൗന്ദര്യശാസ്ത്രത്തോടുള്ള താൽപര്യം AI ചിത്രങ്ങളിലൂടെ വീണ്ടും ഉയർന്നുവന്നപ്പോഴാണ്, വർഷങ്ങളായി മറന്നുകിടന്ന ഈ പ്രിയപ്പെട്ട ബ്രാൻഡിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മയും തിരിച്ചുവന്നത്.

നിങ്ങളുടെ ബാല്യത്തിൽ നിങ്ങളും ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കിലും ഇന്ന് വിപണിയിൽ ഇല്ലാത്ത ഏതെങ്കിലും ബ്രാൻഡുണ്ടോ? അതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകൾ പങ്കുവെക്കാമോ?